บทที่ 7

บทที่ 5

แลกค่าตัว

ฉันเริ่มรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเพลงสากลดังแว่วเข้ามาในหู เปลือกตาเริ่มคลี่ขึ้นมาอย่างช้าๆ ก็พบกับเพดานห้องที่ไม่คุ้นตา ฉันขมวดคิ้วแล้วเอียงหน้ามองซ้ายขวา จากนั้นจึงพยายามดันตัวลุกขึ้น แต่ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ศีรษะจนต้องทำหน้าเหยเกล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

“โอ๊ย! ทำไมปวดอย่างนี้เนี่ย” ไม่เพียงแค่นั้นฉันยังรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังเป็นไข้

ที่นี่มันคือที่ไหนกันนะ?

มองไปยังชุดโฮมเธียเตอร์ขนาดใหญ่ก็พบว่ามันถูกเปิดทิ้งไว้ เป็นช่องรายการเพลงของสถานีต่างประเทศนั่นเอง แต่ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของผู้เป็นเจ้าของห้อง

“ตื่นสักที...ฉันนึกว่าเธอจะตายแล้วซะอีก” เมื่อได้ยินเสียงทุ้มฉันก็หันขวับไปมองทันที เป็นเขาคนนั้น คนที่ทำให้ฉันต้องเดินตากฝนจนไม่สบายตัวอย่างนี้

“บอสพาหนูมาที่นี่ทำไม”

“คำแรกที่เธอควรพูดคือคำว่าขอบคุณ ถ้าฉันไม่พาเธอมาที่นี่ป่านนี้คงจะหนาวตายข้างถนนไปแล้วมั้ง” เขาเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ มีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอวไว้ มีหยดน้ำเกาะตามผิวกายประปราย บ่งบอกว่าเขาเพิ่งจะอาบน้ำมาหยก ๆ

“จะขอบคุณทำไมในเมื่อคนที่ทำให้หนูต้องเป็นอย่างนี้ก็คือบอส” พูดจบฉันก็พยายามหยัดตัวลุกขึ้นจากเตียง หยิบแว่นที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียงขึ้นมาใส่ แต่ทว่าเมื่อมองเข้าไปในผ้าห่มกลับพบว่าตัวเองกำลังเปลือยกายล่อนจ้อน เห็นอย่างนี้แล้วฉันจึงหันขวับไปมองเขาอย่างอาฆาตแค้น

“ถ้ามีปัญญากลับก็กลับไปสิหึ ๆ” เขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ปลดผ้าเช็ดตัวออกพาดบนบ่าแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าอย่างหน้าไม่อาย

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเปลือยกายอย่างนั้นฉันจึงหันหน้าหนีไปอีกทาง แม้ว่าจะเพิ่งเคยเห็นมันมาเมื่อวานแล้วก็ตามที แต่มันก็ยังไม่คุ้นชินอยู่ดี

“บอสเอาเสื้อผ้าหนูไปไว้ที่ไหน”

“ทิ้งไปแล้ว” เขาเอ่ยขณะสวมใส่กางเกงบอล