ตอนที่ 207 น่าเวทนาเกินเยียวยา

ตอนที่ 207 น่าเวทนาเกินเยียวยา

จริงๆแล้ว.....ผลตรวจเป็นตามที่เขาคิดไว้อยู่แล้ว เพราะการผ่าตัดนี้ทำให้ปากมดลูกของปาลีเล็กลงจนถึงขั้นว่าแท้ง

แต่ว่าตอนนี้เขากลับดีใจไม่ออก ในใจก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ ดังนั้นมือของเขาก็ไม่หยุดสั่น

เขาเป็นนายแพทย์ อุทิศตนเพื่อการแพทย์ เทวดาที่ต้องช่วยชีวิตคน แต่ว่าเขา...กลับฆ่าคน ฆ่าเด็กน้อยที่ยังไม่มีโอกาสลืมตาบนโลก ความผิดนี้ต่อให้หลังจากนี้จะไปช่วยคนอีกเป็นร้อยเป็นพันก็ไม่มีทางชดใช้ได้

ทันใดนั้นพงก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว เสียใจที่ไปร่วมทำกับจักรกฤษ คิดแผนการที่ทำร้ายคนแบบนี้ออกมา ยิ่งกังวลอีกว่าถ้าเกิดวันนึงถูกเปิดเผยออกมา ไม่ใช่แค่ปาลี ดนุพลก็คงไม่ให้อภัยเขาเช่นกัน กลัวแค่ว่า คุณลุงที่ดีกับเขามาตลอดจะไม่ยอมปล่อยเขาไป

สมองที่คิดจินตนาการไปไกล พงก็มีสิ่งที่จะรับมือแผนการนี้แล้ว ด้วยเหตุนี้ เขาช้อนตามองธนัทที่อยู่ในภวังค์ความโกรธและหงุดหงิด พูดว่า “คุณลุง ตอนนี้ลูกของปาลีไม่มีแล้ว หลังดนุพลรู้เขาจะต้องสืบหาจนถึงที่สุดแน่”

ธนัทค่อยๆเปิดตา ในใจแม้จะกังวลแต่กลับปากแข็ง พูดว่า “ไม่มีเด็กแล้ว เขาก็คงไม่มาฆ่าคนแก่อย่างฉันหรอก จะแก้แค้นแทนเด็กที่ยังไม่ได้ลืมตามาบนโลกหรอ?”

พงพูดว่า “นี้อาจจะไม่ แต่ว่าต้องทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกของคุณลุงนะครับ คุณลุงก็รู้ว่าถ้าดนุพลโกรธขึ้นมา จะต้องร้ายแรงมากๆ ผมมีข้อเสนอที่จะทำให้เรื่องทั้งหมดสงบลงได้”

ธนัทตอบรับเบาๆ สนใจขึ้นมาทันที “ข้อเสนออะไร? นายรีบพูดเถอะ”

“ตามที่ผมรู้ ปาลีเธอมีภาวะซึมเศร้าระหว่างตั้งครรภ์ ในระหว่างโรคนี้จะมีอาการหลอนได้”

พงพูดอย่างมีเลศนัย

ธนัทเป็นคนฉลาด เขารู้ความหมายของสิ่งที่พงจะสื่อทันที ทันใดนั้น ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือตบบ่าพงแล้วพูดว่า “งั้นก็ดี ทั้งหมดก็ทำตามที่เธอบอกแล้วกัน ตอนนี้ฉันจะรีบโทรหาที่บ้าน จัดการทุกอย่างให้พร้อม”

พงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “หวังว่าพอถึงเวลาแล้วจะผ่านไปได้ด้วยดี”

เป็นตามที่คาด ความสำเร็จของแผนนี้มีเปอร์เซ็นต์สูงมาก แต่ว่า สุดท้ายแล้วคนที่เจ็บก็ยังคงเป็นปาลี

พงรู้สึกสงสารปาลีอยู่ในใจเงียบๆไปสามวินาที เขาหวังว่า พอถึงเวลาปาลีที่เป็นปวดและทุกทำร้ายจะมาอยู่ในอ้อมอกเขา เช่นนี้จุดประสงค์ของเขาเป็นอันถึงจุดมุ่งหมาย

ห้องผ่าตัด!

เจ็บ รู้สึกเจ็บไปทั้งช่วงท้องราวกับโดนมีดกรีด ปาลีเจ็บจนหน้าซีดคิ้วขมวด ขดตัวกลม

เลือด เลือดสีแดงสดไหลลงมาตามน่อง ราวกับของร้อน ในจมูกของปาลีเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดข้นๆ

ฤทธิ์หนึ่งเข็มยาชาทำให้ปาลีสูญเสียความรู้สึกไป

พอตื่นขึ้นมา รอบๆสลัวๆ นอกจากเธอก็ไม่มีใครสักคน

แสงดวงจันทร์ขาวซีดส่องมาจากทางหน้าต่าง ปาลียังตาพร่าแต่สามารถมองเห็นผนังห้องผู้ป่วยสีขาวได้ชัด