ตอนที่ 208 ไม่สมหวัง

ตอนที่ 208 ไม่สมหวัง

ปาลีชั่วขณะนั้น ราวกับโดนฟ้าผ่า เธอที่เพิ่งจะมีความหวังขึ้นมา แค่พริบตาเดียวก็ถูกเสียงของโสรจผลักตกเข้าไปในห้องเย็น เย็นจนชาไปตั้งแต่หัวจนเท้า “ทำไม...ทำไมเป็นเธอ?ดนุพลล่ะ ทำไมโทรศัพท์ดนุพลถึงมาอยู่ในมือเธอได้?”

โสรจหัวเราะหึหึ พูดว่า “ทำไมจะไม่ใช่ฉันล่ะ ฉันจะบอกอะไรเธอให้นะ ไม่ใช่โทรศัพท์ดนุพลอยู่ในมือฉันนะ ดนุพลก็อยู่กับฉันที่นี่ ถ้าเข้าใจแล้วก็อย่ามารบกวนพวกเราอีก”

พูดจบ เสียง “ปัง” ก็วางสายไป

ปาลีจับโทรศัพท์ไว้ สมองขาวโพลนไปหมด ตัวแข็งเป็นหิน นิ่งค้างไม่ขยับเขยื้อน

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว จู่ๆโทรศัพท์ในมือก็สั่นขึ้น มีข้อความส่งมา

ปาลีก้มหัวไปมองอย่างเชื่องช้า เป็นการส่งจดหมายภาพ ในจดหมายนั้นมีแค่รูปหนึ่งรูป ในรูป..คือดูดนุพลกับโสรจที่ตัวล้อนจ้อนกอดกันอย่างแนบชิด ตาของดนุพลปิดสนิทราวกับกำลังหลับอยู่ แต่ตาของโสรจนั้นกลับเบิกกว้าง ยิ้มและมองมาที่เธอเหมือนต้องการยั่วยุเธอผ่านทางหน้าจอโทรศัพท์

“อะ!”

ปาลีพึมพำทันที ปาโทรศัพท์อย่างแรงไปที่กำแพงตรงข้าม เหมือนหมดอาลัยตายอยากไปแล้ว

ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

ทำไม ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน?

ปาลีที่ตัวสั่นไหวอย่างช่วยไม่ได้ อยากจะลุกขึ้นมา เธออยากจะออกไป เธออยากจะไปให้ไกลจากที่นี่ แต่ว่าร่างกายที่เหน็ดเหนื่อยของเธอ หมดแรงไปแล้ว สองขาอ่อนแรง สองตาปิดแน่น ก็เป็นลมล้มไปกับพื้น

เปรียบเทียบกันแล้ว ความเจ็บปวดที่เพิ่งได้รับนั้น “การหักหลัง”ของดนุพลโหดร้ายกว่าเป็นร้อยเป็นพันเท่า..

โรงแรมยี่ลิน!

ในยามแสงรุ่งอรุณส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านมาถึงบนเตียง เปลือกตาที่หนักอึ้งของดนุพลเปิดออกอย่างปรับสายตาไม่ค่อยได้ พอเห็นว่าตัวเองอยู่ในห้องหรูที่ไม่คุ้น ทันใดนั้นเรื่องราวทั้งหมดของเมื่อคืนก็ค่อยๆชเด่นชัดขึ้นมา

เมื่อคืน เขาต้องการไปดื่มกับพงที่คลับAisne แต่กลับเจอโสรจ หลังจากนั้นเขาก็ดื่มไวน์แก้วที่โสรจส่งให้ วินาทีต่อมา เขาก็สลบไป และหลังจากนั้น..เขาก็มาตื่นอยู่ที่นี่แล้ว และระหว่างนี้เกิดอะไรขึ้นบ้างเขาก็จำไม่ได้เช่นกัน

สะบัดผ้าห่มออกดู เขาตอนนี้กลับใส่แค่กางเกงในตัวเดียว ดนุพลไม่กล้าไปคิดเลยว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตอนนี้ในสมองของเขามีแต่หน้าปาลีเท่านั้น เขาไม่ได้กลับหนึ่งคืนไม่รู้ว่าปาลีจะคิดอย่างไร?

ไม่รอช้า ดนุพลกระโดลงจากเตียง หยิบเสื้อของเขาที่พื้นขึ้นมาใส่กันมือเป็นพัลวัน