ตอนที่ 209 การโยนความผิดที่ปราดเปรื่อง

ตอนที่ 209 การโยนความผิดที่ปราดเปรื่อง

ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าที่ร้อนแผด!

เมื่อปาลีค่อยๆตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว เธอถูกคนขยับมาวางไว้บนเตียงผู้ป่วย และด้านหัวเตียงของเธอ นอกจากดนุพลที่เธอเฝ้าคอยแล้วยังมีปิยะ ดาว ธวัฒน์และธามกับจาริณีที่ควรจะอยู่ที่บ้านเกิดเธอ

พอเห็นธามกับจาริณี ปาลีถึงจะคิดขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันที่เธอกับดนุพลจะจัดงานหมั้นกันดังนั้นธามกับจาริณีจึงตั้งใจมาเป็นพิเศษ กลับไม่คิดว่าต้องมาเจอที่โรงพยาบาลกันเท่านั้น

พอเห็นว่าในที่สุดปาลีก็ฟื้นขึ้นมา ทุกคนล้วนดีใจค่อยๆล้อมกันเข้ามาอย่างยินดี

แต่พอหลังจากปาลีเปิดตา แววตาของเธอหยุดอยู่ที่ใบหน้าของดนุพล มองไม่กระพริบตาแต่กลับว่างเปล่าและไร้วิญญาณ

เมื่อทุกคนเห็นแล้ว อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงอาการด้านจิตใจของปาลี

ดนุพลย่อตัวลง สองมือประคองใบหน้าซีดเซียวของปาลีอย่างรักใคร่ พูดอย่างเป็นห่วงว่า “ที่รัก คุณเป็นอะไร ไม่สบายตรงไหนใช่หรือเปล่า คุณพูดออกมาดีไหม?”

ปาลีมองใบหน้าหล่อที่ขยายใหญ่ของดนุพลอยู่ตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย ดวงตายิ่งชัดเจนกลับยิ่งเยือกเย็น เป็นเวลานานว่าพูดออกมาอย่างยากลำบากว่า “ลูก...ไม่อยู่แล้ว!”

ดนุพลเจ็บไปทั้งหัวใจน้ำเสียงยิ่งนุ่มนวลพูดว่า “ผมรู้ ผมรู้ทั้งหมดแล้ว ลูกไม่แข็งแรงมาตลอด เป็นเหตุสุดวิสัยไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณอย่าเสียใจไปเลยนะ ลูกพวกเราค่อยมีใหม่ก็ได้”

ตอนที่เขาออกมาจากโรงแรม รีบกลับบ้านอย่างรีบร้อน รับรู้ข่าวว่าปาลีแท้ง ณ เวลานั้น เขารู้สึกไม่อยากให้อภัยตัวเองที่สุด และโสรจด้วย

เพราะว่าแม่ของเขาทวิติยาพูดว่าก็เพราะว่าเขาไม่ได้กลับบ้านมา ก่อให้ปาลีเกิดการควบคุมอารมร์ไม่ได้ โกรธมาก ผลลัพธ์คือกระตุ้นอาการแพ้ท้อง จนในที่สุดแท้ง และสิบเจ็ด สิบแปดที่ยืนอยู่อย่างสั่นๆก็พยักหน้าเห็นด้วย

แน่นอนว่าปาลีไม่รู้ว่าดนุพลถูกชักนำไปในทางที่ผิดแล้ว พอได้ฟังคำพูดของดนุพล ไฟที่ไม่รู้มาที่ไปก็ตรงเข้าสมองของปาลี เธอลุกขึ้นนั่งอย่างเร็ว คว้าเสื้อด้านหน้าอกของดนุพลเอาไว้ พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า “เหตุสุดวิสัยอะไร?ลูกไม่อยู่แล้ว ไม่ใช่อุบัติเหตุแต่เป็นธนัทพ่อของคุณทำร้ายจนตาย เป็นเขาที่ฆ่าลูกของเรา เป็นเขา....”

“ที่รัก คุณใจเย็นๆ”

ดนุพลรีบจับมือของปาลีไว้ หน้านิ่วคิ้วขมวดพูดว่า “เมื่อวานที่คุณเกิดเรื่องพ่อผมไม่อยู่บ้าน เขาจะมาทำร้ายลูกเราได้อย่างไร ปาลี คุณเข้าใจหน่อยสิ พงบอกว่าอาการป่วยของคุณหนักขึ้น บางครั้งอาจจะมีอาการหลอน....”

ความหมายของคำพูดนี้ ทั้งหมดเพราะว่าความผิดของปาลีทำให้เกิดเรื่องขึ้นมา ผลักเรื่องไปให้คนอื่น คนอื่นที่ว่าก็คือธนัท

ปาลีได้ฟังคำดนุพล งงงันไปเล็กน้อย ทันใดนั้น เธอก็เข้าใจความหมายของดนุพลแล้ว