ตอนที่ 220 การรุกแบบนี้

อนที่ 220 การรุกแบบนี้

ในค่ำคืนที่แสงของดวงจันทร์น่าหลงใหล

ปาลีที่อยู่ในห้องคนป่วยยืนอยู่ริมหน้าต่าง เงยหน้ามองไปบนฟ้าที่มีดวงจันทร์ที่อยู่ไกลแสนไกลและสวยงามมาก และอาบแสงจันทร์ของเมือง ว่ายวนในแสงสียามราตรี ร้องเล่นเต้นระบำ ใช้ชีวิตไร้ค่าไปวันๆ

เมื่อตอนที่ดนุพลกลับมาจากที่ซื้อของว่างจากข้างนอก มองไปที่ปาลีที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างด้วยความอ้างว้างมองไปบนท้องฟ้า

“ตึ้ง”

เสียงของว่างที่อยู่ในมือหล่นลงไปบนพื้น ดนุพลเหม่อลอยอยู่นานก่อนจะเรียกเสียงดังด้วยความตกใจว่า “ที่รักคุณตื่นแล้วเหรอ?”

ระมัดระวังด้วยความกลัวว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตาของเขา

เพราะหลายวันมานี้ ปาลีได้แต่นอนอยู่บนเตียงมาโดยตลอด ไม่พูดจาราวกับคนความรู้สึกช้า อย่าพูดถึงว่าลงจากเตียงมาเดินเลย แม้แต่จะลืมตามาพูดคุยยังไม่ได้เลย

เมื่อได้ยินคำพูดของดนุพล ปาลีค่อยๆหมุนตัวช้าๆ จากนั้นก็ค่อยๆยิ้มให้ดนุพลและพูดเบาๆว่า “ดนุพล！”

อาจจะเป็นเพราะสาเหตุที่ว่าไม่ได้พูดมาเป็นเวลานาน เสียงของเธอไม่นุ่มนวลเหมือนเมื่อก่อน พูดไม่นานเสียงก็ค่อยๆต่ำและแหบ ฟังแล้วกลับรู้สึกไม่ดี

ดนุพลเดินไปข้างหน้าปาลีด้วยความรวดเร็ว รู้สึกตื่นตันใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดปาลีไว้ รีบร้อนๆแบบนั้นด้วยเสียงสะอึกสะอื้นและพูดว่า “ที่รัก ที่รัก คุณตื่นขึ้นมาจริงๆด้วย ผมรู้สักวันคุณต้องตื่นขึ้นมา ที่รัก......”

ปาลีที่นิ่งเงียบถูกดนุพลโอบกอดไว้ ไม่ขยับหรือขัดขืนใดๆ กอดอยู่เป็นเวลานานดนุพลก็ยังคงไม่ปล่อยเธอ จนเธออดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ดนุพล คุณทำฉันเจ็บแล้ว.......”

“ขอโทษ ผม ผมตื่นเต้นไปหน่อย ผม....”

พอดนุพลได้ยินแบบนั้นก็รีบปล่อยปาลีออก กลัวว่าจะทำให้ปาลีเจ็บอีก

“ในตอนนี้ ไม่อยากพูดอะไรแล้ว ผมแค่......”

ปาลีใช้มือสัมผัสไปที่ปากของดนุพลเบาๆ ตาของเธอมองไปที่สายตาของดนุพล อีกมือจับไปที่คอของดนุพล และจากนั้นก็เขย่งปลายเท้าเบา ๆและจูบไปที่ริมฝีปากของดนุพล มือเล็กๆอีกข้างก็ยื่นเข้ามาตรงปกเสื้อตรงหน้าอกของดนุพล สักครู่มือที่อยู่ไม่สุขก็ไหล่ไปเรื่อย ไหล่ลงมาข้างล่าง ค่อยๆต่ำลง

พบได้ยากที่จะเห็นปาลีในการกระทำแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นตั้งแต่เกิดเรื่องแท้งลูกของปาลี ดนุพลไม่ได้สัมผัสตัวของปาลีมาสองเดือนเต็มๆ เมื่อพูดถึงกำลังวังชาของเด็กวัยรุ่นนั้น เป็นความทุกข์ทรมานที่เจ็บปวดแน่นอน และการกระทำของปาลีในตอนนี้นั้นยิ่งจุดประกายไฟให้เกิดขึ้นอีก ชั่วพริบตาก็ระเบิดความต้องการของดนุพลที่เก็บค้างมานานหลายเดือน“ที่รัก........”

ดนุพลผลักปาลีติดกับฝาผนังกำแพง จูบกลับปาลีด้วยความเล่าร้อน และร่างกายที่ร้อนผ่าว อารมณ์ที่ไม่สามารถถอดตัวได้ แต่เขาก็หยุดกลางคัน พูดคำรามด้วยเสียงเก็บกดว่า “ร่างกายของคุณ.......”