ตอนที่219 ต้องการแค่คุณคนเดียว

ตอนที่219 ต้องการแค่คุณคนเดียว

“คู่ควร คุณคู่ควรกว่าคนไหนๆ！”

ภูผาพยักหน้าด้วยความจริงจัง เขาใช้มือที่สั่นทั้งสองของโอบกอดปิยะ ความรู้สึกนี้ทำให้เขาตื่นเต้นจนเสียงสั่นไปหมดแล้ว

“คนโง่ คุณไอคนโง่......”

ปิยะอดไม่ได้ที่จะร้องไห้โฮออกมา สวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งเธอ ในตอนที่เธอไม่มีใครมาช่วยในตอนที่เธอเจ็บปวดและทรมานมากๆยังมีคนๆหนึ่งแอบเฝ้ามองและปกป้องรักษาเธออยู่

ในคืนนี้ ปิยะและภูผากอดกันนั่งบนม้านั่งไม้ยาวที่อยู่ชานเมือง ไม่มีอารมณ์ที่เร่าร้อนหรือความต้องการอะไรทั้งนั้น มีเพียงหัวใจสองด้วยที่ไม่ได้พบกันนานเท่านั้นที่ให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกัน

ภูผาพูดคุยกับปิยะเยอะมาก พูดถึงความคิดถึงของเขาที่มีให้ปิยะครึ่งปีมานี้ พูดถึงความงงงวยและเป็นทุกข์หลังจากที่คุณย่าจากไป เขาพูดว่าเพื่อที่จะเข้ามาอยู่ในเมืองเขาตั้งใจที่จะเปลี่ยนชื่อตามบัตรประชาชนใหม่ และชื่อจริงใหม่ของเขาคือ ปิยะพงศ์

ปิยะตั้งใจฟังอย่านิ่งเงียบมีบางครั้งถามเขาเป็นครั้งคราว ทั้งสองคนเหมือนคู่รักที่เงียบสงบ เพียงแค่ตอนที่ภูผาพูดว่าเขาเปลี่ยนชื่อเป็นปิยะพงศ์ ปิยะก็รู้สึกตื้นตันและร้องไห้ออกมาทันที

หลิว คือนามสกุลของภูผา และ หลิน คือนามสกุลของปิยะ ภูผาเอานามสกุลของเธอมาเป็นชื่อ ความรักที่แท้จริงเป็นมากกว่าคำพูดมากมาย

ความรักที่ปราศจากความปรารถนาคือความบริสุทธิ์ที่สุด ในคืนนี้ ความรู้สึกระหว่างปิยะและปิยะพงศ์ มีการเติบโตอย่างรวดเร็วเป็นประวัติการณ์ และมีคุณภาพแบบก้าวกระโดดอย่างแน่นอนตาที่กำลังมองแสงของท้องฟ้าที่มืดสลัว ปิยะพงศ์อดไม่ได้ที่จะพูดกับปิยะว่า “ไปกับผม ได้ไหม? แม้ว่าผมจะไม่มีเงิน แต่ผมให้รักที่สมบูรณ์แบบกับคุณได้ จะไม่ทำคุณรู้สึกน้อยใจเด็ดขาด ”.

และนี้คือเรื่องที่นิทัศน์ให้ไม่ได้พอดีแต่เธอยังคงสายหัวไปมาและพูดว่า “ขอบคุณความมีน้ำใจของเธอ แต่ว่าฉันคงรับไว้ไม่ได้ แน่นอนว่านิทัศน์ไม่ใช่ผู้ชายที่ดี แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นคนผู้ชายที่มีความสามารถ น้องชายของฉันที่ป่วยเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวทรุดโทรมอย่าหนัก และเขาต้องผ่านการผ่าตัดปลูกถ่ายไขกระดูกแต่เขายังไม่พบผู้สมัครที่เหมาะสมและไขกระดูกของฉันไม่เหมาะสำหรับเขา การรักษาในโรงพยาบาลแบบนี้มีค่าใช้จ่ายสูง ถ้าไม่ได้การสนับสนุนของนิทัศน์ น้องชายของฉันก็แค่รอเวลาที่จะไม่มีลมหายใจ ดังนั้น ฉันไม่สามารถเห็นแก่ตัวเพื่อความรักของตัวเองและทอดทิ้งน้องชายของฉันไปได้ ปีนี้เขาเพิ่งจะอายุสิบห้าปี ชีวิตของเขายังมีทางเดินได้อีกไกล ฉันต้องช่วยเขา ฉันจำเป็นต้องช่วยเขา แม้ว่ามันจะรั้งชีวิตที่มีความสุขของฉัน ”