ตอนที่ 239 พลุ่งพล่านอีกครั้ง

ตอนที่ 239 พลุ่งพล่านอีกครั้ง

ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของคุณ อาการของฉันหายดีแล้ว สำหรับเหตุการณ์ที่ผ่านมา ฉันเพียงแต่นับวันยิ่งจำมันได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ไม่มีทางเป็นภาพหลอนหรือความสับสน

ปาลีเอนกายเล็กน้อยพร้อมกับเอาแก้วมาชนแล้วพูดว่า : “ ทำไม ผู้อำนวยถึงเป็นห่วงอาการฉันขนาดนี้ หรือห่วงว่าฉันจะลืมคุณ ลืมว่าวันนั้น ฉันถูกคนของคุณในโรงพยาบาลพาเข้าห้องผ่าตัดไปและทำอะไรไว้อย่างเลือดเย็นบนเตียงผ่าตัด และหลังจากนั้น คุณกลับยังสามารถบอกดนุพลได้ว่าที่ลูกของฉันไม่อยู่นั้นเป็นเพราะฉันเอง ผู้อำนวย วิธีการที่คุณกลับไปกลับมาแบบนี้นั้นมันดูไม่ฉลาดเลยจริงๆ และทำให้ฉันจำเข้ากระดูกมาจนถึงวันนี้ ไม่เคยจะลืมมัน ! ”

ในวันนั้น เธอดิ้นรน ขอร้อง คร่ำครวญ เธอกลัวมากไม่รู้จะทำอย่างไร เธอหวังว่าพวกเขาจะปล่อยเธอไปด้วยความเมตตา แต่ก็ไม่ พวกเขาทุกคนแม้แต่ตาก็ยังไม่กะพริบ พวกเขาเลือดเย็นกว่าเครื่องมือใดๆในห้องผ่าตัด เธอจะไม่มีวันลืมเหตุการณ์วันนั้นตลอดไป

คำพูดของปาลีนั้นทำให้สีหน้าของนัฐพงษ์เปลี่ยนไปในทันที นิ้วสิบนิ้วภายใต้แขนเสื้อของเขาบิดจนแน่นติดกัน ในวันนั้นเมื่อโสรจปรึกษาแผนที่จะกักปาลีนั้นกับเขา เขาก็รู้เลยว่า คนที่จะได้ประโยชน์จากแผนนี้มากที่สุดคือโสรจไม่ใช่เขา แต่ว่า เขาก็ยังคงที่จะเข้าร่วมแผนทำเรื่องชั่วๆนี้ด้วย

หรือในจิตใต้สำนึกของเขา แทนที่จะให้ปาลีกับดนุพลมีชีวิตที่หวานชื่นกัน แต่เขาเลือกที่จะทำร้ายเธอ บังคับไล่เธอไปมากกว่า เขาไม่ได้ ใครก็อย่าหวังว่าจะได้

แต่เขากลับมารู้สึกเสียใจในภายหลัง

หลายปีมานี้ เขาช่วยดนุพลตามหาปาลีอย่างบ้าคลั่ง ในสายตาของคนอื่นคงคิดว่าเขาทำเพราะความเป็นพี่น้อง แต่เขารู้ดีแก่ใจว่าจริงๆแล้วเขาทำเพื่อตัวเอง

เพราะหลังจากที่ปาลีหายไปนั้น เขาถึงได้เข้าใจว่า ถึงแม้ว่าทำได้เพียงแค่มองเธอในอ้อมแขนของผู้ชายคนอื่น นั่นก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งแล้ว

เพราะว่า การที่ไม่ได้เจอ นั่นถึงจะเป็นความทุกข์มากกว่า

และเพื่อที่จะทำให้ตัวเองดีขึ้นในช่วงสี่ปีที่ผ่านมานี้ เขาคุยกับผู้หญิงมามากมาย และแน่นอนว่าในระหว่างนี้ก็ได้มีความสัมพันธ์กันเกิดขึ้น ผู้หญิงพวกนี้ไม่ใช่ว่าไม่สวย ไม่สาว แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครสามารถที่จะทำให้เขารู้สึกดีได้เลย

หัวใจของเขา ก็เหมือนจากไปพร้อมๆกับปาลีด้วย มันนิ่งดั่งสายน้ำที่ไม่เคลื่อนไหว ผู้หญิงคนไหนก็ไม่สามารถทำให้มันกระเพื่อมได้