ตอนที่ 240 เกมส์การซื้อขาย

อนที่ 240 เกมส์การซื้อขาย

ปาลีวางแก้วน้ำชาลง แล้วพูดอย่างช้าๆว่า : “ ฉันรู้ว่าคุณมีหุ้นส่วนแบ่งอยู่ 12% ในบริษัทเอวีร่า อย่างอื่นฉันไม่เอาอะไรเลย นอกจากหุ้นส่วนแบ่ง 12% นี้ ”

บริษัทเอวีร่า เป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ที่ก่อตั้งโดยรฐาในช่วงสี่ปีที่ผ่านมาที่ปาลีจากไป บริษัทได้รับการจดทะเบียนในเวลาสั้นๆเพียงสี่ปี และได้กลายเป็นบริษัทชั้นนำที่รู้จักกันดีในเมือง A

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เงินจำนวนมากที่รฐาใช้ในการเริ่มต้นธุรกิจนั้นส่วนใหญ่เอามาจากธัญญาในครั้งนั้น

และในตอนนี้ รฐาเป็นประธานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ มีมูลค่าสูง ไม่สามารถเทียบได้ แต่อย่างไรก็ตาม รฐาก็กระตือรือร้นที่จะได้ชัยชนะ และเพื่อที่จะทำให้บริษัทเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาไม่ลังเลที่จะแบ่งหุ้นในมือของเขาเพื่อรับการสนับสนุนจากภายนอก

และนัฐพงษ์ก็กลายเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของบริษัทเขาด้วย

แต่เพียงเรื่องนี้ค่อนข้างเป็นความลับ ท้ายที่สุดนัฐพงษ์กับดนุพลสนิทกัน แต่ดนุพลกับรฐากลับเป็นคู่แข่งกัน ดังนั้น เรื่องที่นัฐพงษ์ถือหุ้นของบริษัทเอวีร่าอยู่นั้น แทบจะไม่มีใครรู้เลย

ดังนั้น เมื่อเขาได้ยินที่ปาลีจู่ๆก็เสนอให้เขาถอนหุ้น 12% เพื่อทำเป็นการซื้อขายนั้น เขาก็เหมือนโดนฟ้าผ่าลงกลางใจ

สีหน้าของเขาตะลึง มองไปที่ปาลี เขาขมวดคิ้วพร้อมกับพูดว่า : “ คุณรู้ได้ยังไงว่าผมถือหุ้นที่บริษัทเอวีร่าอยู่ ? ”

อีกทั้งยังรู้อย่างชัดเจนด้วยว่าเขาถือหุ้นอยู่เท่าไหร่ !

“ มันจะไปยากอะไร โลกนี้กำแพงมีหูประตูมีช่อง เรื่องบางเรื่องที่คุณทำไปแล้วมักจะทิ้งร่องรอยเอาไว้เสมอ ”

ปาลีหัวเราะเบาๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่รฐาก่อตั้งบริษัทเอวีร่า หรือเรื่องที่นัฐพงษ์ถือหุ้นบริษัทเอวีร่าอยู่ 12%นั้น ทั้งหมดนี้คือข้อมูลที่ธัญญาเป็นคนรวบรวมส่งมาให้เธอ

สักพัก ปาลีก็พูดขึ้นมาอีกว่า : “ เพียงแค่คุณโอนชื่อหุ้นบริษัทเอวีร่าที่คุณถืออยู่ 12% มาเป็นชื่อฉัน เท่านั้นอุปกรณ์การแพทย์ของฉันทั้งหมดจะเป็นของคุณ ! ตอนนี้ ฉันอยากได้ยินแค่ประโยคเดียว ว่าข้อตกลงนี้ คุณจะรับหรือไม่รับ ? ”

สำหรับหุ้นบริษัทเอวีร่า 12% แลกกับชุดอุปกรณ์การแพทย์ขั้นสูง ไม่ว่าจะเอามาตราอะไรมาวัด นัฐพงษ์ไม่เสียอะไรเลย

แต่สิ่งที่ทำให้เขาขนลุกนั้นก็คือความหมายที่แฝงอยู่ในนี้

ปาลีจะเอาบริษัทของรฐาไปทำอะไร

ใช้จมูกคิดก็ยังได้ เธอเริ่มจะทำอะไรบางอย่างกับรฐาแล้ว

หลังจากครุ่นคิดมาสักพัก ในที่สุดนัฐพงษ์เขาก็พยักหน้าอย่างไม่มีทางเลือก แล้วพูดว่า : “ ตกลง ตกลง ! ”