ตอนที่ 29 สองชายแย่งหญิงสาว

ตอนที่ 29 สองชายแย่งหญิงสาว

“เธอ.....เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

เมื่อกี้เธอเห็นรถของเขาจอดอยู่ข้างหน้าชัดๆ เลยนะ ทำไมเขาถึงได้มาอยู่ที่ประตูหลังได้ล่ะ?

ดวงตาสีดำสนิทของดนุพลจ้องมาที่ปาลีอย่างจริงจัง เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “เธอหลบหน้าฉัน ทำไมกันล่ะ? ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนเราสองคนยังดีกันอยู่เลยเหรอ?”

ตั้งแต่เมื่อเช้าปาลีก็ไม่ยอมลงมาข้างล่างให้เขารับไปทำงาน แล้วทั้งวันยังจะปิดโทรศัพท์อีก เขารู้ดีว่า เป็นเพราะปาลีจงใจหลบหน้าเขา ดังนั้น พอถึงเวลาเลิกงาน เขาจึงจงใจจอดรถไว้ที่ประตูหน้า ส่วนตัวเขาเองก็มาดักรออยู่ที่ประตูหลังแทน

ถ้าปาลีออกมาทางประตูหลังจริงๆ นั่นก็หมายความว่าเธอหลบหน้าเขาจริงๆ

เผชิญหน้ากับดนุพลที่ถามคำถามอย่างเจ็บปวดแบบนี้ โดยเฉพาะที่เขาพูดถึงเมื่อคืน เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงสิ่งที่รฐาทำกับเธอไว้เมื่อคืนนี้ หัวใจของปาลีก็เหมือนกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ อย่างไรอย่างนั้น เธอเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

เธอพยายามทำสีหน้าเย็นชา แล้วพูดกับเขาว่า “เมื่อคืนก็เมื่อคืน วันนี้คือวันนี้ เมื่อคืนฉันไม่รู้ว่าเธอน่ะเป็นถึงท่านนายกเทศมนตรี นายกเทศมนตรีผู้สูงส่ง เลิกเล่นได้แล้ว พนักงานกินเงินเดือนอย่างฉันเล่นด้วยไม่ไหวหรอก อยากเล่นก็ไปหาคนอื่นมาเล่นด้วยเถอะ!”

พูดจบ เธอก็ผลักประตูเปิดออก แล้วเดินตรงออกไป

“ไม่ ฉันไม่ได้เล่นนะ ฉันจริงจัง”

ดนุพลเดินไม่กี่ก้าวก็ตามทัน เขาสวมกอดปาลีจากด้านหลัง รีบอธิบายอย่างร้อนใจ “ที่ฉันไม่ได้บอกเธอว่าเป็นใคร ก็เพราะว่ากลัวเธอจะรู้สึกกดดัน ฉันรักเธอ ฉันรักเธอจริงๆ นะ!”

แต่ไม่รู้ว่าประโยค “ฉันรักเธอ” ที่เขาพูดออกไปนั้น หูของปาลีที่ได้ฟังจะเจ็บปวดมากขนาดไหน

“ไม่ต้องมาบอกรักฉัน พวกเราน่ะไม่มีทางมีอนาคตร่วมกันหรอก เราสองคน.......เลิกกันเถอะ หลังจากนี้ไม่ต้องมาเจอกันแล้ว”

ปาลีหลับตาลงแน่น น้ำตาสองสายหลั่งรินลงมาอย่างเงียบงัน

เขาเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว เธอคิดว่ายังไงก็ไม่อาจคู่กับเขาได้ ทำได้แค่เพียงเลิกรากัน หลังจากนี้ไม่ต้องเจอกันอีก

“ไม่เอานะ ฉันรักเธอ ฉันมีอนาคตให้เธอได้นะ เธอต้องเชื่อฉันสิ”

ดนุพลโดนคำพูดของปาลีทำร้ายเอาเสียจนหัวใจแทบแหลกสลาย เขาจับปาลีให้หันมา เขากดจูบลงไปพร้อมกับความรู้สึกอันลึกซึ้ง

“อือ...... ไม่เอานะ........ ปล่อยฉัน........”

จิตใจของปาลีล่องลอย พลันรีบดิ้นรน เพราะเธอกลัวว่าถ้าไม่ขัดขืนล่ะก็ เธอต้องจมดิ่งลงไปกับจูบอันเร่าร้อนของเขาแน่นอน

“ไอ้สารเลว ปล่อยปิยะเดี๋ยวนี้!”

ในตอนนั้นเอง ข้างหลังก็พลันมีเสียงตะโกนอย่างโมโหของชายคนหนึ่งดังขึ้นมา