ตอนที่ 30 ดื้อด้านไม่ยอมไป

ตอนที่ 30 ดื้อด้านไม่ยอมไป

“แกนั่นปล่อยมือ!”

ธวัฒน์เองก็จ้องกลับไปอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้

ดนุพลกัดฟันกรอด มองดูปาลีในอ้อมแขนที่หน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด ก็ทำได้เพียงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ฉันมีเพื่อนเป็นหมอคนหนึ่งอยู่แถวนี้ ถ้านายหวังดีกับเธอจริงๆ ก็ให้ฉันพาเธอไปดูอาการ ขืนช้าไป ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น นายรับผิดชอบไหวหรือไง?”

พอธวัฒน์ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็อ่อนลง “ก็ได้ แต่ฉันจะไปกับนายด้วย”

ดูจากที่ปาลีเป็นห่วงดนุพลขนาดนั้น เขาก็ดูออกแล้วว่า ความสัมพันธ์ของปาลีกับผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะไม่ง่ายอย่างที่เขาคิด นอกจากนั้น สายตาเป็นห่วงที่ดนุพลมองปาลีนั้นเป็นของจริงแน่นอน

“แล้วแต่เลย!”

ดนุพลที่รับเอาปาลีมาจากธวัฒน์ก็รีบวิ่งไปที่รถของเขา แม่งเอ๊ย ถ้ารู้ว่าจะทำให้เธอเจ็บล่ะก็ เขายอมโดนอัดเละไม่สู้กลับไปเลยดีกว่า “ที่รักครับ เธอต้องไม่เป็นไรนะ ต้องไม่เป็นไร......”

เพื่อนหมอที่ดนุพลพูดถึง ก็คือนัฐพงษ์นั่นเอง

จริงๆ แล้วนัฐพงษ์เป็นลูกของเจ้าหน้าที่ระดับสูง ครอบครัวหลายรุ่นก็เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของประเทศ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่รู้จักกับดนุพลมาตั้งแต่เด็กๆ ด้วยนิสัยชอบทำอะไรตามใจตัวเองของเขา จึงไม่ชอบข้อบังคับและความจอมปลอมของวงการข้าราชการ ดังนั้นจึงตัดสินใจมาเป็นหมอ อายุยังน้อยก็มาตั้งโรงพยาบาลเอกชนของตัวเอง มีความสุขไปกับชื่อเสียงอันน้อยนิดในวงการแพทย์ของตนเอง

และโรงพยาบาลเอกชนของเขาก็ไม่ได้อยู่ไกลจากบริษัทโจวกรุ๊ปมากนัก ดนุพลรีบขับรถไป เพียงสิบนาทีก็ถึงแล้ว

นัฐพงษ์ได้รับโทรศัพท์จากดนุพลจึงรู้เรื่องมาก่อนแล้ว ดนุพลยังไม่ทันได้ไปถึง เขาก็ให้หมอและพยาบาลรีบไปรอหน้าประตูพร้อมอุปกรณ์ปฐมพยาบาล

พอเขาตรวจดูอาการบาดเจ็บของปาลีดูแล้ว ก็อดถอนหายใจไม่ได้ เขาโบกมือให้เหล่าหมอและพยาบาลที่เตรียมชุดปฐมพยาบาลมากลับออกไปทำงานต่อ แล้วหันไปมองดนุพลอย่างหงุดหงิด “แค่บาดเจ็บเล็กน้อยน่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร นายไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก ทำฉันตกใจหมด นึกว่าพ่อแม่นายล้มป่วยซะอีก! นายพาเธอไปที่ห้องตรวจของฉันเถอะ”

“นี่ยังเรียกบาดเจ็บเล็กน้อยเหรอ เธอสลบไปเลยนะ”

ดนุพลพูดอย่างร้อนใจ

“สลบก็เป็นเรื่องปกติ อย่างนึงก็คือจู่ๆ ก็โดนอัด อีกอย่างก็คือล้มลงแรงไปหน่อย อย่างที่สามนะ เมื่อคืนไม่ได้นอน วันนี้ก็ยังไม่ได้กินอะไรอีก ตอนแรกร่างกายก็อ่อนแออยู่แล้ว ดูเหมือนว่าจะมีไข้ตัวร้อนนิดหน่อยด้วย”

นัฐพงษ์อธิบายอาการของปาลีแบบสั้นๆ

พอดนุพลได้ฟัง ก็อดเจ็บใจไม่ได้ ดูจากที่เธอหลบหน้าเขา ในใจก็คงย่ำแย่น่าดู เพราะอย่างนั้นจึงไม่ได้กินข้าวินะ เขายิ่งไม่ลังเล อุ้มปาลีเข้าไปในโรงพยาบาล

ข้างหลังก็มีธวัฒน์ที่ตามมาจนทัน

ปาลีที่สลบไปนานพอสมควร จนถึงประมาณตีสามก็ตื่นขึ้นมาเพราะคอแห้ง