ตอนที่ 339 โรแมนติกมาก

ตอนที่ 339 โรแมนติกมาก

ปาลียังอยากจะเกลี้ยกล่อมเธอ แต่เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของเธอนั้น จึงทำได้เพียงยอมแพ้ สุดท้าย ปาลีก็เอาเงินที่มีติดตัวมาทั้งหมดนั้นให้กับจิรนาถ เผื่อเมื่อไหร่ที่เธอหิวก็จะสามารถหาอะไรกินได้

จิรนาถรับมาด้วยความรู้สึกขอบคุณ เธอไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ทำได้เพียงแค่พูดขอบคุณ

จากนั้น ทั้งสองก็แยกกัน เดินจากกันไปคนละทาง

แต่เพียงแค่ปาลีเดินเข้าไปในโรงพยาบาล จิรนาถก็ยกมือขึ้นและทิ้งเงินทั้งหมดที่ปาลีให้ด้วยความเต็มใจนั้นลงไปในถังขยะ ท่าทางที่ดูอ่อนแอในตอนแรกนั้นไม่มีอยู่แล้ว แทนที่ด้วยใบหน้าที่มืดมน จากนั้นก็หัวเราะในลำคอ และพูดขึ้นมาว่า “ คิดว่าฉันเป็นขอทานจริงๆด้วย เงินกุศลพวกนี้ เก็บไว้ไปให้ขอทานจริงๆเถอะ ! ”

พูดถึงเงินทอง จิรนาถเธอจะไม่มีเงินจริงๆหรอ ? เธออยู่กับเมธมาตั้งหลายปี เงินทองที่เขาให้เธอนั้นนับไม่ถ้วน แน่นอนว่าเธอไม่โง่ที่จะพกมันติดตัวไว้ตลอดหรอก และเธอก็เก็บมันไว้อย่างลับๆที่บริษัท มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่รู้รหัส ดังนั้นพูดได้ว่า เมื่อกี้เธอโกหกปาลี จริงๆแล้วเธอไม่เคยขาดเงินเลย หนึ่งปีที่ผ่านมานี้ แม้ว่าเธอจะแต่งตัวให้เหมือนเป็นขอทาน แต่เธอกลับไม่เคยทำให้ตัวเองเป็นขอทานเลย

เหตุผลที่เธอไปหนีไป เป็นเพียงเพราะว่าเธอไม่สามารถกลืนลมหายใจนั้นได้ ในช่วงหลายเดือนที่เธอใช้ชีวิตในโรงพยาบาลบ้า เธอสาบานว่าจะเอามันคืนให้กับตระกูลกันตพัฒน์เป็นสิบเท่าร้อยเท่า และแน่นอน เธออยากจะเจอเมธและลูกสาวฝาแฝดของเธอจริงๆ ท้ายที่สุดความรักเป็นจริงเสมอมา

แต่น่าเสียดาย ที่หลังจากปาลีเดินไปแล้วเธอก็ไม่ได้เห็นรอยยิ้มของจิรนาถที่ดูถูกเงินที่เธอให้ ในตอนนี้ เธอกำลังโทรหาธวัฒน์และธัญญาให้ช่วยตามหาลูกสาวฝาแฝดทั้งสองคนของจิรนาถ แต่กลับไม่รู้เลย ว่าภายใต้แรงกดดันและการกดขี่นั้น มีบางคนยังคงที่จะยึดมั่นในหลักการเดิม และเผชิญกับความยากลำบาก จากนั้นก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น แต่ก็มีบางคนที่จะถูกบิดเบือนใต้แรงกดดันนั้น และสูญเสียตัวตนไป

คนแรกนั้นก็คือปาลี ส่วนคนหลังนั้นก็คือ……จิรนาถ ! ……..

เมื่อปาลีกลับไปถึงที่ห้องพักผู้ป่วย เธอฟุ้งซ่านเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าที่จะแสดงมันออกมาต่อหน้าดนุพล เพื่อไม่ให้เขาไม่สบายใจ

แต่ดนุพลนั้นรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย เขาลากปาลีไปดูทีวีกับเขาตลอด ยังไงก็ไม่ยอมไปนอน จนเกือบจะเป็นเวลาเที่ยงคืน ทันใดนั้นดนุพลก็ดึงปาลีออกไปข้างนอก

“ ดนุพล คุณจะทำอะไร ? ”

ปาลีสงสัย

“ ที่รัก คุณไม่ต้องถามอะไร แค่หลับตา แล้วตามผมมา ”

ดนุพลยิ้มอย่างมีเลศนัย

ปาลีจ้องมองไปที่ดนุพล จู่ๆเขาก็กลายเป็นคนลึกลับ ทำให้หัวใจของเธอลุ่ม ๆ ดอน ๆ แต่ก็ยังยอมหลับตาลงโดยดี ให้เขาพาเธอเดินไป

ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็น แต่ปาลีรับรู้ได้ ว่าดนุพลพาเธอออกจากห้องพักผู้ป่วย จากนั้น เดินเข้าไปในลิฟต์และขึ้นไปอย่างรวดเร็ว หลังจากเดินออกจากลิฟต์ ดนุพลก็พาเธอเดินขึ้นบันไดต่อไปกว่าสิบก้าว สุดท้าย ก็เรียกให้เธอลืมตาขึ้น

“ ทำอะไรลึกๆลับ……. ”