ตอนที่ 340 กลัวยิ่งกว่าเจ็บ

ตอนที่ 340 กลัวยิ่งกว่าเจ็บ

“ ฮิ้ว ฮิ้ว ขอบคุณ ขอบคุณ …… ”

เช้าตรู่ในวันถัดไป ปาลีส่งเสียงด้วยความร่าเริง ยาวตลอดทางเดินของโรงพยาบาล

ผู้ป่วยและญาติที่ยืนอยู่ เมื่อเห็นปาลีรีบวิ่งมาอย่างรีบร้อน ก็ต่างหลีกทางให้เธอ กลัวว่าจะถูกเธอชนเข้า

“ ดนุพล ดนุพล ผลตรวจออกมาแล้ว ผลตรวจออกมาแล้ว ! ”

ยังไม่ทันจะถึงห้อง ปาลีก็อดใจไม่ให้ร้องตะโกนเสียงดังไม่ได้

ปกติปาลีเธอไม่ได้เป็นคนที่หุนหันพลันแล่นมาก่อน แต่ว่าวันนี้ เธอดีใจและมีความสุขมากจริงๆ ภาพลักษณ์อะไรของเธอเธอไม่สนใจมันแล้ว

ในห้องผู้ป่วย ทวิติยามาส่งอาหารเช้าให้ดนุพลพอดี และดนุพลก็อยู่ที่ห้องน้ำ

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนร้องดังของปาลีมาแต่ไกลๆ ทวิติยาคิ้วขมวด จากนั้นก็เปิดประตูอย่างแรง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ เธอจะร้องอะไรนักหนา ดนุพลนี่ตาบอดหรือยังไงกัน ถึงได้มองคนอย่างเธอ พ่อแม่ไม่สั่งสอนสักนิดเลย เธอไม่มีความละอายแต่ฉันอาย ! ”

ปาลีที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข รู้สึกเหมือนโดนสาดน้ำใส่ รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป ถ้าทวิติยาด่าเรื่องอื่นปาลีเธอจะยังกัดฟันทนต่อไปได้ แต่เธอถูกด่าว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน นั่นก็หมายความว่าเธอด่ารวมไปถึงพ่อแม่ของเธอด้วย ถึงจะเป็นแม่จาริณีก็เถอะ แต่เธอจะไม่ยอมให้ใครมาดูหมิ่นพ่อธามเลยแม้แต่นิดเดียว

เมื่อมองไปที่รายงานการตรวจสอบที่อยู่ในมือ แววตาของปาลีก็มีความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย จากนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไป และพูดขึ้นมาอย่างเศร้าเสียใจมากว่า : “ คุณอย่าเพิ่งมาสอนฉันตอนนี้เลย ผลตรวจของดนุพลออกมาแล้ว ดนุพลเขา เขา….. ”

เมื่อพูดถึงครึ่งหนึ่ง ปาลีก็ตั้งใจหยุดนิ่ง และแสดงสีหน้าที่เศร้าเสียใจออกมา และเมื่อทวิติยาเห็นดังนั้น ผลมันก็ปรากฎอย่างชัดเจนแล้ว คงจะไม่ใช่ผลดีอย่างแน่นอน

ในช่วงเวลาระหว่างนี้ ใบหน้าของทวิติยาที่ก่อนหน้านี้ยังดุว่าด่าปาลี ในวินาทีต่อมา ก็เปลี่ยนเป็นซีดขาวราวกับกระดาษ ร่างกายหยุดนิ่ง เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดวงตาอ่อนนิ่ม ล้มลงไปนั่งกับพื้น และร้องไห้น้ำตาตกดั่งสายฝน เธอตบต้นขาด้วยความเศร้า และร้องออกมาเสียงดังว่า : “ โอพระเจ้า พระเจ้า ทำไมท่านถึงโหดร้ายขนาดนี้ ท่านจะให้ฉันอยู่ต่อไปได้ยังไง ดนุพลของฉัน ดนุพลของฉัน……. ”

ในเวลานี้ ดนุพลออกมาจากห้องน้ำพอดี และทันทีที่เห็นว่าทวิติยานั่งร้องไห้อยู่ที่พื้น อีกทั้งยังตบขาไปร้องไห้ไปด้วย ก็เลยรีบพุ่งเข้ามาจับทวิติยา และพูดขึ้นด้วยความสงสัยว่า : “ แม่ แม่เป็นอะไร ผมอยู่นี่ แม่เรียกผมทำไม ? ”

“ดนุพล ดนุพล ดนุพลของฉัน……. ”

ทันทีที่เห็นดนุพลมองมาที่ตัวเองอย่างสงสัย ทวิติยาก็ยิ่งร้องไห้สิ้นหวังยิ่งขึ้น

ตั้งแต่แต่งงานเข้าตระกูลกันต์พัฒน์ เนื่องจากเหตุการณ์นั้นที่เกิดขึ้นกับเนตแม่ของภาสวร ธนัทนั้นก็ทำเหมือนว่าเธอเป็นคนแปลกหน้า เธอไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน ความสบายใจทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับดนุพลและดาวลูกสองคนนี้

แต่ดาวตั้งแต่เล็กก็ชอบที่จะอยู่กับภาสวร เธอพูดยังไงก็ไม่ฟังเลย เธอพูดในฐานะแม่ยังไงก็ไม่ฟัง นอกจากนี้หลังจากที่ดาวโตขึ้นก็ยิ่งมีบุคลิกแปลกๆ และก็ไม่ได้สนิทกับแม่แท้ๆคนนี้ของเธอเลย ไม่เหมือนกับดนุพลที่เอาใจใส่เธอ ดังนั้น สำหรับเธอแล้ว ดนุพลคือดวงใจของเธอ เป็นคนที่เธอห่วงที่สุดในชีวิต !