ตอนที่ 410 สงบนิ่งเกินไป

ตอนที่ 410 สงบนิ่งเกินไป

ในห้องโถงที่ตอนแรกมีเสียงดังวุ่นวาย ทันใดนั้นก็เงียบสงบลงทันทีเพราะคำพูดของปาลี

และในตอนนี้ ปาลีก็ได้กลายเป็นจุดสนใจอย่างไม่ต้องสงสัยเลย ไม่ว่าจะเป็นวิสาข์ จักรกฤษ หรือว่าธนัทและทวิติยา พวกเขาต่างก็ไม่มีใครสามารถพูดอะไรกับปาลีในตอนนี้ได้แม้แต่คำเดียว!

ดังนั้น จึงทำให้ทั้งสี่คนที่นั่งลงคุยกันดีๆเพียงเพราะคำพูดของปาลี และทำว่าอึดอัดที่จะต้องนั่งบนโซฟาของห้องโถงอย่างเงียบๆ สายตาก็เต็มไปด้วยความสงสัย“ ปาลี ฉันขอโทษ ฉันพูดความจริงออกไปแล้ว แม่ฉันรู้แล้วว่าเธอเป็น…… ”

เมื่อมองไปยังปาลีที่เห็นได้ชัดว่าสงบนิ่งเกินไป จักรกฤษก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันทีเล็กน้อย หรือว่าวันนี้เขาหุนหันพลันแล่นเกินไปจริงๆ

เพียงแต่ไม่รอให้เขาได้พูดจบ ปาลีก็ยกมือขึ้น เป็นสัญญาณบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องพูดต่อไปแล้ว จากนั้นสายตาก็มองไปยังวิสาข์ที่จ้องมองเธออยู่ด้วยความสงบนิ่ง และพูดขึ้นว่า : “ ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันรู้ความจริงฉันก็รู้ว่ามันจะต้องมีสักวันหนึ่งที่คุณก็จะรู้ และถ้าวันนี้คุณจะมาพาฉันกลับบ้านกันต์พัฒน์ อย่างนั้นตอนนี้ฉันก็สามารถให้คำตอบคุณได้เลย ว่าฉันจะไม่ไปกับคุณ จริงๆแล้ว ฉันไม่เคยโกรธหรือเกลียดอะไรคุณเลย เพราะฉันเข้าใจความทุกข์ของคุณ และตอนนี้ ฉันก็หวังว่าคุณจะสามารถเข้าใจความทุกข์ของฉัน บางทีอาจจะมีสักวันที่ฉันจะเรียกคุณว่าแม่ แต่ตอนนี้ ฉันยังไม่พร้อม ดังนั้น เราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพูดอะไรไปมากกว่านี้ คุณกับจักรกฤษกลับไปก่อนเถอะ ทุกคนใจเย็นๆ ! ”

“ ลูก …… ”

วิสาข์ไม่คิดเลยว่าปาลีจะผลักไสเธอไปด้วยคำพูดสองสามคำ ทันใดนั้นหัวใจที่ไม่สามารถรอที่จะยอมรับผู้หญิงคนหนึ่งก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา สักพักน้ำตาเธอก็ไหลนอง

แต่เธอเข้าใจ ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะไปโทษความเฉยชาของปาลี ตอนนั้นเพื่อที่จะแก้แค้นเธอทิ้งปาลีให้อยู่ในชนบทคนเดียวเป็นเวลานานกว่า20ปีและไม่เคยไปเยี่ยมเลยแม้แต่ครั้งเดียว ถึงตอนนี้เธอต้องการที่จะยอมรับลูกสาวกลับมาทว่ากลับยังรับผิดคน ในช่วงเวลานี้ไม่ต้องพูดก็รู้เลยว่ามันทำให้ปาลีรู้สึกเสียใจมากขนาดไหน อันที่จริงที่ปาลีไม่ตะคอกใส่เธอก็นับว่าดีมากแล้ว ถ้าหากว่าเปลี่ยนเป็นขวัญชีวีที่อยู่ตรงนี้ก็ไม่รู้ว่าจะวุ่นวายไปถึงขนาดไหน

แต่ว่าจะปล่อยให้เธอกลับไปมือเปล่าแบบนี้โดยไม่ได้ผลลัพธ์อะไรเลย วิสาข์จะยอมแพ้ได้อย่างไร ?

เธอลังเลอยู่นาน จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางปาลี และพูดด้วยท่าทีที่จริงจังว่า : “ ตอนนี้ที่เธอไม่ยอมรับฉัน มันก็สมควรสำหรับฉันแล้ว ฉันยอมรับ ! แต่ วันนั้นที่เธอแอบอยู่ในตู้เสื้อผ้า แล้วได้ยินเสียงทะเลาะของฉันกับธนัทอย่างชัดเจน เธอก็รู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นพ่อแท้ๆของเธอ แต่เธอกลับยังอยู่ด้วยกันกับดนุพล แบบนี้เรียกว่าอะไร พี่น้องสมสู่กันหรอ ? เธอต้องการจะทำลายตัวเองหรอ ฉันไม่ยอมให้เธอเดินอยู่บนเส้นทางที่เจ็บปวดแบบนี้ วันนี้เธอไม่กลับไปกับฉันก็ได้ แต่ว่า เธอจะต้องออกห่างดนุพล และออกจากตระกูลกันต์พัฒน์ ”ในฐานะที่เป็นแม่ เธอจำเป็นต้องทำแบบนี้ ถึงแม้ว่ามันจะทำให้ความสัมพันธ์แม่ลูกระหว่างเธอกับปาลีที่ยังไม่ทันได้เกิดขึ้นนั้นจะยิ่งแย่ลงไป

และเมื่อธนัทกับทวิติยาที่อยู่ข้างๆได้ยินดังนั้น ตัวพวกเขาก็สั่นอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของทั้งสองนั้นค่อนข้างซับซ้อน ตกตะลึง แต่ทว่าในใจกลับมีความคิดของตัวเอง