ตอนที่ 411 เยือกเย็นและรุนแรงเหมือนตอนนั้น

ตอนที่ 411 เยือกเย็นและรุนแรงเหมือนตอนนั้น

วิสาข์ไม่ได้รู้สึกถึงความรู้สึกข้างใน เธอรู้สึกถึงเพียงความเจ็บปวดของหัวใจ ความเฉยชาและไม่แยแสของปาลีนั้นทิ่มแทงเธอ เธอรู้สึกได้ในทันทีว่าการมาของเธอในวันนี้จริงๆแล้วเป็นการกระทำที่น่าอัปยศอดสู ก็เหมือนกับที่ปาลีพูด ว่าเธอได้พลาดช่วงอายุที่มันสำคัญมากที่สุดของลูกสาวตัวเอง เธอไม่เคยที่จะอุ้ม ให้นม เลี้ยงดู หรือหอมแก้มเธอเลย เธอไม่มีคุณสมบัติของการเป็นแม่ และเธอไม่มีคุณสมบัติอะไรที่จะยืนอยู่และพูดอะไรตรงนี้ได้วิสาข์ถูกตำหนิและเสียใจเป็นอย่างมาก น้ำตาเธอไหลเป็นสายน้ำ

จักรกฤษจ้องมองไปที่ปาลีด้วยความโกรธ พร้อมกับดึงวิสาข์ที่ร้องไห้เสียใจอยู่ จากนั้นก็พูดว่า : “ แม่ พวกเราไปกันเถอะ เรื่องบางเรื่องมันก็ไม่สามารถให้คำตอบได้ในเวลาแปปเดียว พวกเราให้เวลาปาลีสักพัก ให้เธอคิดให้ดีๆ ไปกันเถอะ ! ”พูดไปเขาก็ไม่ได้สนว่าวิสาข์จะเต็มใจหรือไม่ จากนั้นก็ดึงเธอตรงออกไปทางประตู

วิสาข์เดินไปพลางก็หันกลับไปมองปาลี และเมื่อเห็นว่าปาลีไม่มองเธออีกแล้ว เธอก็ต้องยอมรับว่าคำพูดของจักรกฤษนั้นมีเหตุผล และเมื่อกำลังจะก้าวเท้าออกจากบ้านกันต์พัฒน์ วิสาข์ก็หยุดกะทันหัน จากนั้นจ้องไปที่ธนัท และพุดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ลุ่มลึกว่า : “ ธนัท คุณเป็นหนี้ฉันทั้งชีวิตยังไม่ได้ชดใช้ ฉันหวังว่าคุณจะไม่ปฏิบัติต่อลูกสาวตัวเองอย่างไม่ยุติธรรม ! ”

คำว่าลูกสาวนั้นทำให้ธนัทรู้สึกเหมือนมีเสียงฟ้าร้องกระหน่ำขึ้นมาที่หัวทันที และทำให้อารมณ์ที่เขาพยายามกดมันเอาไว้ตลอดนั้นสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง

วิสาข์และจักรกฤษออกไปแล้ว ในตอนนี้ที่ห้องโถงก็มีแค่เพียงธนัทและทวิติยา

เป็นเพราะทวิติยานั้นรู้สึกสงสัย ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าที่จะโวยวายเสียงดัง ทำได้เพียงนั่งอยู่ด้วยใบหน้าที่มืดมน เธอเหลือบไปมองปาลีแวบนึง จากนั้นก็มองไปที่ธนัท ดูเหมือนว่าเธอกำลังมองหาจุดที่เหมือนกันระหว่าง “ พ่อลูก ” คู่นี้

การจ้องมองของเธอนั้นทำให้ธนัทรู้สึกหงุดหงิด จากนั้นเขาจึงพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า : “ คุณกลับห้องไป นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ ”

ทันทีที่ทวิติยาได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกอยากจะโกรธขึ้นมาทันที แต่เมื่อเห็นสายตาที่เย็นชาของปาลีจ้องมองมา เสียงทั้งหมดของเธอก็ติดชะงักอยู่ในลำคอ ในเวลานี้เธอจะกล้าทำให้ปาลีไม่พอใจได้ที่ไหนกัน ถ้าปาลีพูดออกมาว่าธนัทไม่ใช่พ่อแท้ๆของดนุพล อย่างนั้นก็เท่ากับว่าเธอกำลังรอจุดจบที่น่าเศร้า

ด้วยเสียงพึมพำ ทวิติยาลุกขึ้นยืนและกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองอย่างไม่เต็มใจ จากนั้นก็กระแทกปิดประตูอย่างแรง จนพื้นสั่นไหว

ธนัทจะมีกระจิตกระใจไปสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่ไหนกัน ปาลีที่กำลังนั่งอยู่ตรงข้ามเขาในตอนนี้ และเขาที่มักจะพูดจาฉะฉานมาโดยตลอดแต่ทว่ากลับไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง เป็นเวลานาน ถึงจะพูดออกมาได้ว่า : “ เธอ …. เธอกับดนุพล …. ”

สีหน้าของปาลีนั้นเย็นชา : “ คุณคิดจะพูดอะไร จะบอกให้ฉันออกห่างจากดนุพลหรอ ? ”