ตอนที่ 50 สาวชาวเขาผู้บริสุทธิ์

ตอนที่ 50 สาวชาวเขาผู้บริสุทธิ์

แต่ไม่รู้ว่า ในเมืองมีสาวงามมากมาย บนเขาเองก็ไม่ต่างกัน ต้องรู้ว่าบนโลกนี้สิ่งที่ไม่เคยขาดเลยก็คือหญิงสาวสวย

ตอนที่ปิยะและธวัฒน์ที่อุ้มปาลีอยู่มาถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ที่โต๊ะอาหาร ก็มีสาวน้อยคนหนึ่งอยู่ข้างนิทัศน์คอยรินเหล้าส่งอาหาร

หญิงสาวหน้าตาสะสวย ดวงตาเหมือนลูกแอปริคอต ริมฝีปากสีเชอร์รี่ ใบหน้ารูปไข่ เครื่องหน้าได้รูปสวยงาม รูปร่างถือว่าตัวเล็ก ถึงเธอจะนั่งอยู่ข้างกายนิทัศน์ แต่ก็ยังดูออกว่า ส่วนสูงต้องไม่เกินร้อยหกสิบเซ็น

ผิวของเธอขาวมาก แล้วยังดูอมชมพูสุขภาพดี ไม่ได้เหมือนกับที่สาวในเมืองใช้รองพื้นและบลัชออนแต่งแต้มขึ้นมา แต่เป็นที่เธอเองที่มีผิวดีแบบนี้ บนใบหน้าของเธอก็ไม่ได้มีเครื่องสำอางใดๆ สีชมพูกุหลาบดูสวยงามอ่อนหวานนั้นมาจากสีผิวของเธอเอง

เธอเป็นหญิงสาวสวยไร้การปรุงแต่งแบบเป็นธรรมชาติมากคนหนึ่งเลย

ดูเธอในชุดสีเหลืองแอปริคอตแบบสบายๆ เสื้อผ้าคล้ายกันกับของชาวเขา ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นเด็กสาวที่เกิดและโตขึ้นมาในหมู่บ้านซาลาแห่งนี้ แล้วดูอายุ น่าจะแค่สิบห้าสิบหกเท่านั้น

เพียงแวบเดียว เลือดทั้งร่างของปิยะก็แน่นิ่งไป

เธอมีความรู้สึกโดยตรงกับผู้หญิงที่อยู่ข้างกายนิทัศน์คนนี้ ความรู้สึกของเธอบอกว่า หญิงสาวคนนี้มาอยู่ที่นี่เวลานี้ เหตุผลต้องไม่ง่ายแน่

นิชที่ยืนห่างออกไปมากกว่าสามเมตรเห็นพวกปิยะมาทั้งสามคน ก็ยิ้มขึ้นมาทันที ก็ชี้มาที่อีกโต๊ะหนึ่งซึ่งมีอาหารอยู่มากมายแล้วพูด “คุณผู้หญิงทั้งสอง เชิญพวกคุณนั่งทานข้าวที่โต๊ะนี้ แล้วท่านนี้คือ?”

ชัดเจนว่าเขาไม่ได้ฉลาดเหมือนกับต้นน้ำ พูดไปพักหนึ่งถึงได้รู้ว่ามีชายแปลกหน้าอย่างธวัฒน์อยู่

“เพื่อนฉันน่ะ”

ปิยะตอบอย่างเย็นชา ดวงตายังจับจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างนิทัศน์

“ไหนๆ แล้ว ก็เชิญนั่งด้วยกันเลยนะครับ”

นิชเองก็ไม่ได้คิดอะไรกับเขามาก แต่ก็ยังเน้นย้ำว่าพวกปิยะสามคนต้องนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง ชัดเจนว่าไม่ให้พวกปิยะสามคนไปรบกวนนิทัศน์กับสาวงามชาวเขา

แต่นิทัศน์ ตั้งแต่ตอนที่เห็นธวัฒน์อุ้มปาลีเข้ามาในห้อง สีหน้าของเขาก็มืดลง ดวงตาแผดเผาจับจ้องไปยังมือทั้งสองของธวัฒน์ที่อุ้มปาลี แล้วยังปาลีที่ยอมอยู่ในอ้อมแขนของธวัฒน์เป็นลูกแมวน้อยอีก มือขวาที่ถือตะเกียบก็บีบเข้ามาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้นมา ตะเกียบไม้ไผ่ในมือก็ถูกเขาที่เสียการควบคุมบีบจนหัก เศษไม้ที่หักก็แทงเข้าไปในมือของนิทัศน์ ในตอนนั้น เลือดสดๆ ก็ไหลออกมา

นิทัศน์กลับไม่รู้สึกเจ็บ ดวงตาร้ายกาจนั้นยังมองตาไม่กระพริบไปที่ธวัฒน์ที่ยิ้มแย้มคอยส่งอาหารให้ปาลี แล้วปาลียังยื่นชามไปรับมาอีก ส่งยิ้มกลับไปให้ธวัฒน์ ภาพฉากนั้นวิวนั้นช่างดูเข้ากันดี ช่างอบอุ่น ช่างเหมือนกับคู่รักที่แต่งงานแล้ว แผดเผาสายตาของนิทัศน์