ตอนที่ 56 วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง

ตอนที่ 56 วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง

“คุณพระ คาดไม่ถึงว่ามันจะเป็นหมาป่า”

ปิยะถูกกอดอยู่ด้านหน้าของภูผา พอดีที่เห็นสถานการณ์ที่อยู่ด้านหลังของภูผา สิ่งที่กระโจนออกมาจากหญ้ามันเป็นหมาป่าตัวใหญ่ที่สูงหนึ่งเมตร ปากเปื้อนเลือด เขี้ยวสีขาว มองปิยะที่กำลังกอดแขนภูผาแน่น

“พี่สาวอย่ากลัวครับ มันตามผมมาไม่ทัน”

ภูผายังคงวิ่งตรงไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมา ถ้าไม่เพราะว่ากำลังทำความรักกับปิยะ เขาวางคันธนูและลูกธนูและมีดไว้ด้านข้าง เมื่อเห็นหมาป่าก็ไม่ทันแล้ว และยังกอดอยู่กับปิยะ ไม่อย่างนั้น การฆ่าหมาป่าสำหรับเขานั้นเป็นเรื่องง่ายมาก

แต่ตอนนี้ นอกจากวิ่งหนีไปกับปิยะก็ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้ว

ภูผาวิ่งในป่าอย่างรวดเร็ว เร็วมากๆราวกับเป็นหมาป่า เร็วเหมือนสายลม ตอนนี้แม้ว่าไม่มีวิธีที่จะสลัดหลุดจากหมาป่าที่คำราม แต่ก็ยังสามารถรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยกับหมาป่าได้มากกว่าสิบเมตร

แต่ทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นกะทันหันมาก ภูผายังไม่ทันดึงร่างกายออกจากปิยะ ก็คือจนถึงตอนนี้ ความแข็งแรงของภูผายังคงฝังลึกอยู่ในร่างกายของปิยะ ตามด้วยการการเคลื่อนไหวที่บ้าคลั่งของเขา การวิ่งนั้นมันบ้าคลั่งมากกว่าที่สองคนนั้นอยู่บนหญ้า มันบ้าอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“เด็กโง่ เธอออกไปได้ไหม อ่า “

ปิยะสั่นไปทั่วทั้งริมฝีปาก ทำตาเยิ้ม ถึงแม้แบบนี้มันจะกระตุ้นมาก แต่ก็เป็นกระตุ้นแบบไม่เคยมีมาก่อน แต่ว่าหมาป่าตัวใหญ่ที่วิ่งไล่ตามหลังมานั้นก็ยังไม่หยุด สิ่งสำคัญคือรักษาชีวิตไว้ตอนนี้

“...ได้ครับ”

ภูผาหน้าแดง เอาออกไปทันทีอย่างเชื่อฟัง

แต่ท่าทางที่เขากำลังกอดปิยะแน่นนั้น ไม่นาน อย่างนั้นก็เขาก็ไม่เชื่อฟัง จะเข้าไปอีก ภูผาเวลานั้นเขาอายหน้าแดงมาก

ปิยะก็เสียดายสิ่งที่เขาทำ เธอใช้ปากกัดไปที่ไหลของเขา และตำหนิ “ตั้งใจวิ่งไปเถอะ ถ้ายังช้า หมาป่าจะตามมาทันได้”

เมื่อฟังแล้ว ก็เลยยกปิยะขึ้นมาบนไหล่ น้องชายที่ไม่รักษาหน้าที่อยากจะเจาะแต่ก็ไม่มีทางเจาะ วอกแวกเล็กน้อย ภูผาวิ่งเร็วขึ้นและเร็วขึ้น ค่อยๆห่างหมาป่าตัวนั้นไกลออกไปเลยๆ