ตอนที่ 57 กัดฟันอดทน

ตอนที่ 57 กัดฟันอดทน

จริงๆแล้วเขาไม่ได้อยากให้ธวัฒน์มีความสะดวกสบาย ในเมื่อต้องการที่จะแบกผู้หญิงคนนี้ ก็แบกไป คนที่เหนื่อยก็คือแก นิทัศน์คิดในใจอย่างโกรธแค้น

นิชหัวหน้าหมู่บ้าน ได้พาผู้ชายที่แข็งแรงเกือบสิบคน ในหมู่บ้านมาด้วย หนึ่งในนั้นก็คือภูผา พวกเขาแบกธนูและมีดอยู่ข้างๆกับนิทัศน์ ในเขานั้นมีสัตว์ป่ามากมาย คุ้มกันสี่คนถือว่า จำนวนคนน้อยไป

ในสายตาของนิชตอนนี้ นิทัศน์ไม่เพียงแต่เป็นเจ้านายของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นลูกเขยของเขาในอนาคตอีกด้วย คือเขาจะได้รับความมั่งคั่ง เขาจะให้นิทัศน์ได้รับอันตรายสักนิดได้อย่างไร

เพียงได้ยิน นิทัศน์เรียกตัวเอง ปิยะเงยหน้ามองตกใจเล็กน้อย หลังจากนั้นก็เดินเข้าไปใกล้นิทัศน์ สีหน้าซีด “ท่านประธานนิทัศน์ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

นิทัศน์หน้าบึ้ง อยากรู้ว่าคนที่อยู่ด้านหน้าของเขา ปิยะเธอนั้นน้อยมากที่จะใช้น้ำเสียงเย็นชาแบบนี้คุยกับเขา โดยเฉพาะเมื่อคืนนั้นที่เขาตั้งใจทำการเคลื่อนไหวที่เสียงดัง วันนี้ปิยะเธอควรจะโกรธและโมโหสิ ทำไมถึงได้ใจเย็นและเงียบแบบนี้

นิทัศน์ผู้หยิ่งรู้จิตใจของผู้หญิงมาโดยตลอด เวลานี้ เขาเดาไม่ได้ว่าในใจของปิยะตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ หรือว่าเขาจะทำเกินไป ปฏิกิริยาตอบโต้อย่างนั้นหรือ?

ที่เรียกว่ามันกลับกลายเป็นทางตรงกันข้าม ต้องเป็นเพราะแบบนี้แน่ๆ

นิทัศน์วิเคราะห์มันอยู่ในใจ ได้ผลเป็นแบบนี้ ยกมือขึ้นให้สองผู้คุ้มกันวางเขาลงบนพื้น และหลังจากนั้นก็ไม่พูดอะไร ดึงปิยะเขามากอดอยู่ข้างตัว แล้วยกเธอขึ้นมานั่งบนตัวเขา เวลานั้นปิยะก็นั่งอยู่บนตักของเขาทันที

“คุณทำอะไรคะ”

ปิยะตกใจ พยายามรีบที่จะลุกขึ้นยืน

“อย่าดิ้น”

นิทัศน์จับปิยะไว้ เป่าลมร้อนข้างหูของปิยะ “ทางบนภูเขาเดินไม่สะดวก เธอไม่รักเท้าของตัวเอง แต่ผมรัก นั่งกับผมเถอะ”

พูดจบก็ยกมือขึ้น สองผู้คุ้มกันก็ยกเก้าอี้ขึ้นทันที