ตอนที่100 ฮูหยินสาวโฉมงามลึกลับ

ตอนที่100 ฮูหยินสาวโฉมงามลึกลับ

แม้ว่าจะไม่มีอันตรายถึงแก่ชีวิต แต่กลับยังไม่พ้นขีดอันตราย

ผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ก็จะไม่เป็นอะไร หากผ่านพ้นไปไม่ได้ งั้นก็ไร้ซึ่งกำลังจะต่อต้านลิขิตฟ้าแล้ว

ปาลีเฝ้าอยู่ที่ข้างเตียงของธามด้วยความร้อนรน กุมมือของธามเอาไว้แน่น พูดถึงเรื่องราวน่าสนใจที่ผ่านมาในวัยเด็กกับธามเบาๆ เพราะนัฐพงษ์บอกว่า ทางที่ดีที่สุดให้พูดคุยกับคนไข้ได้ตลอด เช่นนี้โอกาสที่คนไข้จะฟื้นขึ้นมาจะมีมากขึ้นมาหน่อย

ดนุพลก็อยู่ข้างกายปาลีตลอดเวลา อยู่เป็นเพื่อนปาลีกังวลใจไปด้วยกัน ทุกข์ใจไปด้วยกัน

จาริณีกลับยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยอย่างวัวสันหลังหวะ เธอกลัว เธอกลัวมากว่าธามจะหลับไปไม่ฟื้นและลาจากโลกไปในตอนนี้ ถึงเวลานั้น กลัวเพียงแต่ว่า ถึงตอนที่เธอแก่จะไม่ได้มีความสุขอยู่กับลูกหลาน กลับยังต้องติดคุกไปจนตายน่ะสิ!

และในเวลานี้ ขวัญชีวีก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน จาริณีอยู่บนระเบียงด้านนอกห้องผู้ป่วยเพียงคนเดียว เดินไปเดินมาอย่างร้อนรนไม่ยอมหยุด สุดท้าย เธอก็ตัดสินใจอย่างแรงกล้า ออกจากโรงพยาบาล โบกรถแท็กซี่คันหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังบ้านพักต่างอากาศที่หรูหราหลังหนึ่งในทันที

ที่ด้านนอกของบ้านพักตากอากาศ จาริณีลังเลอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ยังคงตัดสินใจกดกริ่งประตู

ไม่ช้าก็มีคนใช้สาวคนหนึ่งวิ่งออกมาเปิดประตู

"มาหาใคร?"

คนใช้สาวพอเห็นสไตล์การแต่งตัวแบบหญิงแก่บ้านนอกของจาริณี ในคำพูดก็อดไม่ได้ที่จะมีความหยิ่งทะนงและความดูหมิ่นเพิ่มเข้ามา

จาริณีแต่เดิมก็เป็นคนที่หัวสูง เย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีอยู่แล้ว ทว่าในเวลานี้เธอกลับไม่ก้มหัวไม่ได้ ทำได้เพียงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า "แม่หนู ฉันอยากมาหานายหญิงของที่นี่ วิสาข์ ฉันมีธุระด่วน ต้องการพบเธอเดี๋ยวนี้"

พอสาวใช้ได้ยินว่าจาริณีมาหานายหญิงของพวกเธอ สายตาก็ยิ่งเพิ่มความดูหมิ่นขึ้นมาในทันที เชิดหน้าเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยันว่า "นายหญิงของพวกเราเป็นคนที่เธออยากจะพบก็พบได้หรอ นึกไม่ถึงว่ายังจะขานชื่อเต็มนายหญิงของพวกเราออกมาตรงๆ เธอนึกว่าเธอเป็นใครกัน?"

พอจาริณีได้ยินดังนั้น ความโมโหก็วิ่งพล่านขึ้นมาบนหัวในทันที แต่เธอก็กัดฟันอดทนต่อไป ยืนกรานรอยยิ้มบนใบหน้าพลางเอ่ย "ฉันเป็นพี่สะใภ้ของวิสาข์ ฉันชื่อจาริณี ไม่เชื่อเธอลองไปถามนายหญิงของเธอดูว่าเขาจะรู้จักฉันไหม ฉันมีธุระด่วนจริงๆ แม่หนู ขอร้องเธอไปแจ้งให้หน่อยเถอะ มิเช่นนั้นผลลัพธ์ที่ตามมาไม่อาจจะคิดได้ ไม่ใช่สิ่งที่เธอและฉันจะรับผิดชอบไหวด้วยน่ะสิ！"

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ สาวใช้คนนั้นเห็นจาริณีพูดอย่างมีเหตุมีผล ก็อดไม่ได้ที่จะลังเลขึ้นมา นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่รำคาญว่า "ก็ได้ งั้นคุณรออยู่ที่นี่ก่อน"

พูดจบก็ปิดประตูลง จากนั้นก็เข้าไปรายงานนายหญิง

ไม่ช้า ก็กลับมาอีกครั้ง