ตอนที่134พวกเราเลิกกันเถอะ

ตอนที่134พวกเราเลิกกันเถอะ

ปาลีกระตุกเงยหน้าขึ้นมองนี่เป็นครั้งแรกที่ดนุพลเรียกชื่อเต็มของเธอไม่ต้องสงสัยเลยว่าดนุพลคงโกรธเข้าแล้วปาลีรู้สึกได้อยู่ลึกๆ

ในเมื่อมันเป็นแบบนี้...งั้นก็เอาแบบนี้แล้วกันเธอจะได้ไม่ต้องไปคิดหาเหตุผลอื่นๆมาเป็นข้ออ้างที่จะห่างกัน

เธอพยักหน้าสองสามทีปาลีฝืนยิ้มแล้วพูดว่า“ดนุพลเรา..เลิกกันเถอะ！”

เมื่อคำนี้หลุดออกมาจากปากเธอทำเอานัฐพงษ์งงไปเลย

จักรกฤษก็นิ่งงงไป

ธัญญาก็นิ่งงงไป

ดนุพล...ร่างกายที่เหมือนถูกฟ้าผ่าแค่พริบตาเดียวใบหน้าก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ

“เธอ..พูดอะไรออกมาน่ะ?”

ดนุพลมองปาลีด้วยความไม่เชื่อเขาเพียงแค่ถามเธอไปหนึ่งหรือสองประโยคก็เท่านั้นคิดไม่ถึงว่าเธอจะพูดออกมาว่าจะเลิกกับเขา

“ไม่กี่วันที่ผ่านฉันคิดมันอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วว่าฉัน..ไม่เหมาะกับเธอเราเลิกกันเถอะ”

ปาลีเบือนหน้าหนีไม่กล้ามองตาของดนุพลเสียงที่สั่นสะท้านกำลังจะสะกดกลั้นอารมณ์อย่างสุดความสามารถพร้อมหยิบกระเป๋าเดินทางกับกระเป๋าจากมือของดนุพลทันทีแล้วพูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อนกับธัญญาที่อยู่ข้างๆว่า“ธัญญาฉันยังอยากจะไปอยู่กับเธอที่นั่นอีกสักสองสามวันพวกเราไปกันเถอะ!”

พูดไปก็ลากกระเป๋าหวังจะออกไปจากที่นี่

“ที่รัก....”

ดนุพลหลังจากที่นิ่งงงไปครู่หนึ่งก็รีบเดินไปสวมกอดปาลีไว้จากข้างหลังน้ำเสียงที่เต็มด้วยความกังวล“ที่รักคุณอย่าไปนะผมผิดไปแล้วผมคิดผิดไปแล้วผมไม่ควรจะถามคุณออกไปนั้นเลยผมไม่ควรไม่เชื่อคุณอย่าโกรธผมเลยนะหื้มเรากลับประเทศกันนะกลับบ้านกัน...”

ปาลีปิดตาแน่นน้ำไหลออกมาจากตาทั้งสองข้างอย่างเงียบๆ

ดนุพลเป็นผู้ชายเย่อหยิ่งคนหนึ่งเวลานี้กลับใช้น้ำเสียงเสียงทุ้มต่ำขอร้องอ้อนวอนเธอความรักที่เขามีต่อเธอคงมีมากเหลือเกิน

แต่น่าเสียดายที่เรื่องทั้งหมดมันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว

ปาลีกัดริมฝีปากแน่นค่อยๆเอามือที่ดนุพลกอดเธอไว้แกะออกทีละนิ้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“ฉันไม่ได้พูดออกไปเพราะความโกรธฉันจริงจังนะพวกเราน่ะจบกันด้วยดีเถอะ!”

พูดจบก็ไม่หันกลับไปมองร่างกายที่แข็งทื่อของปาลีค่อยๆเดินห่างออกไป

ธัญญาสับสนไปชั่วขณะแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆก็เดินตามปาลีไป

ทิ้งไว้แต่ดนุพลที่งงเป็นไก่ตาแตกอยู่ที่เดิมและนัฐพงษ์กับจักรกฤษที่กำลังอยู่ในสถานการณ์ตกตะลึงงงงวย

“ปาลีนี่เธอจะตัดเยื่อใยกันแบบนี้จริงๆหรอ?”

ทันใดนั้นดนุพลก็ร้องเรียกตะโกนอยู่ข้างหลังของปาลีด้วยความเสียใจอย่างถึงที่สุด