ตอนที่211 บ้าไปแล้วจริงๆ?

ตอนที่211 บ้าไปแล้วจริงๆ?

เสียงร้องเรียกของจาริณีเรียกสายตาของผู้คนที่อยู่ทางเดินทันที และนัฐพงษ์ที่แอบดูทั้งหมดอยู่เงียบๆมาตลอด เวลานี้เหมาะที่จะเลือกปรากฎตัวออกไป ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลพุ่งเข้าไฟในห้องพักผู้ป่วย หลังจากนั้น ไม่พูดสักคำหยิบเข็มฉีดยาด้ามหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ ฉีดลงไปหลังคอของปาลี

ตอนยาที่อยู่ในเข็มฉีดยาเข้าสู่ตัวนั้น เดิมทีปาลีที่ยังมีอาการฮิสทีเรียไม่หยุดกัดดนุพลนั้น จู่ๆก็สงบลงไป สองขาอ่อนแรง สองตาปิดลง ร่างอ่อนลงไปในอ้อมกอดของดนุพล แบบนั้นเหมือนกับหลับไปอย่างกระทันหัน

“นายทำอะไรเธอ?”

การกระทำที่ต่อเนื่องของพงนั้นค่อนข้างรวดเร็ว ดนุพลไม่ทันที่จะห้าม ทำได้แค่ถามอย่างเป็นกังวล

“ไม่ต้องกังวล ฉันก็แค่ฉีดยาระงับประสาทให้เธอ นี่จะช่วยควบคุมอาการป่วยของเธอได้”

นัฐพงษ์ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อเห็นดนุพลถูกข่วนถูกกัดทั้งตัว เขาก็พูดว่า “นายโดนเธอทำร้ายจนเป็นแบบนี้แล้ว รีบตามฉันออกไปจัดการทำแผลเถอะ”

“ไม่ ฉันไม่อยากห่างเธอ ถ้านายจะจัดการก็จัดการที่นี่”

ดนุพลค่อยๆวางปาลีลงบนเตียงผู้ป่วย ถึงแม้ว่าตอนนี้ปาลีจะสลบไสลไปแล้วไปแล้ว แต่ว่าเขาก็ยังคงอยากจะเฝ้าอยู่ข้างกายเธอ

นัฐพงษ์จะไปขัดดนุพลก็ไม่ได้ ทำได้แค่ให้ปิยะกับธามออกไปก่อน หลังจากนั้นเรียกคนหยิบน้ำยาฆ่าเชื้อมาจัดการกับร่างกายที่เป็นแผลพวกนั้นของดนุพล

“คุณลุง คุณป้า หนูต้องไปดูน้องชายที่โรงพยาบาลอีกแห่ง หนูไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้หนูจะเข้ามาเยี่ยมปาลีอีกรอบ”

ปิยะมองเวลาทุกวันเวลานี้เธอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อนนรรยาน้องชายเธอ และน้องชายของเขาก็รอเธอไปหาอยู่ทุกวัน เธอจึงไม่ไปไม่ได้แล้ว

ธามพยักหน้าอย่างหมดแรง “โอเค งั้นไปเถอะ ฝากทักทายน้องชายแทนพวกเราด้วยนะ”

เวลานี้ ทันใดนั้นธวัฒน์พูดกับปิยะว่า “ฉันจะไปเยี่ยมนรรยากับคุณ ครั้งล่าสุดที่ไปเยี่ยมเขาก็ตั้งแต่เดือนที่แล้วนู่น”

เพราะว่าเคยไปมาหาสู่กับปิยะมาหลายปี ธวัฒน์กับนรรยาก็เลยรู้จักกัน เจ้าหนุ่มน้อยชอบเขามาก

ถึงอย่างไรเขาอยู่ที่นี่ต่อก็ไม่มีประโยชน์อะไร ไม่ว่าปาลีจะตื่นหรือสลบไสลก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องมายุ่ง

“งั้นโอเค ไปกัน!”

ปิยะรู้ว่าเวลานี้จิตใจของธวัฒน์ไม่ค่อยโอเคนัก ยิ้มพลางพยักหน้า สองคนก็ออกจากโรงพยาบาลไป