ตอนที่296 เสียใจแทบตาย

ตอนที่296 เสียใจแทบตาย

คาดไม่ถึงขวัญชีวีไม่ได้มีเกียรติภูมิอย่างที่เธอคาดไว้แล้ว เธอไม่เพียงแต่ไม่แสดงท่าทีโกรธและความไม่พอใจออกมากับภาสวรแถมยังเอาใจเขาอยู่บ่อยๆ วิสาข์มองอยู่ข้างๆรู้สึกโมโหมาก แต่มีธนัทอยู่ข้างๆเธอก็ไม่สามารถแสดงออกมา เลยหาข้ออ้างว่าไปห้องน้ำแล้วลากขวัญชีวีออกมา ด่าเธอเป็นใหญ่

ที่เธอไม่รู้ก็คือในใจมีแผนการของเธออยู่

เธอไม่ใช่ลูกสาวของวิสาข์ ไม่ใช่คุณหนูสองของตระกูลกาฬดิษย์ ข้อนี้เธอรู้ชัดเจนกว่าคนอื่น และปาลีก็ปรากฏออกมาบ่อยๆทำให้เธอแทบบ้า เธอรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วฐานะแท้จริงของเธอต้องโดนเปิดเผยออกมาแน่ เธอจะนั่งรอความตายไม่ได้ ก่อนที่ความจริงจะเปิดเผยออกมาเธอต้องหาทางออกให้ตนเองให้ได้

และคราวนี้การนัดบอดกับภาสวรเป็นโอกาสที่ดีของเธออย่างไม่ต้องสงสัย ต้องรู้ว่าไม่ว่าจะเป็นเงินทองและอำนาจ ตระกูลกันตพัฒน์ล้วนไม่แพ้ตระกูลกาฬดิษย์

ดังนั้น เธอเลยกดความแค้นเมื่อก่อนลงไปก่อน แล้วยิ้มให้ภาสวร เธอยังบอกในใจว่าต้องคว้าโอกาสครั้งนี้ให้ได้ ก่อนที่เธอจะไม่สามารถเป็นคุณหนูรองของตระกูลกาฬดิษย์เธอต้องเป็นคุณนายรองของตระกูลกันตพัฒน์ให้ได้ แม้กระทั่งจะต้องขาดใจของวิสาข์

เห็นวิสาข์โกรธ ขวัญชีวีก็เอาข้ออ้างเธอเตรียมไว้พูดออกมา“แม่จ๋า หนู้รู้ว่าแม่หวังดีกับหนู แต่....หนูชอบเขาจริงๆ ชอบมากกก ไม่งั้นเมื่อก่อนฉันก็ไม่ยอมวางตัวต่ำไปเป็นหญิงชู้ของเขาหรอก ถึงเขาจะไม่ดีต่อหนูแต่หนูชอบเขาจริงๆ หนูอยากแต่งงานกับเขาอยากเป็นภรรยาของเขา หนูเชื่อใจว่าไม่นานเขาต้องตกหลุมรักฉันแน่ แม่ช่วยหนูนะ หนู....”

“ไม่ได้ เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด”

ไม่รอขวัญชีวีอ้อนวอนเสร็จ ขวัญชีวีก็ตัดบทเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่ขวัญชีวีไม่ตอบสนองความหวังของเธอตอนเธออ้อนวอน

มองดูใบหน้าที่“ไร้การปรึกษา”ของวิสาข์ ขวัญชีวีไม่กล้าพูดอีก เธอไม่กล้าทำแบบตามใจตอนอยากด่าก็ด่าตอนอยากเสียงดังใส่ก็เสียงดังใส่เหมือนที่ทำกับแม่ของตนเองกับวิสาข์ เพราะวิสาข์ที่ปกติดูเข้าหาได้ง่ายแต่ลับหลังคนเธอมักจะเย็นชาอยู่ตลอด ความเย็นชานั้นทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้

วิสาข์รู้ว่าเมื่อหี้สีหน้าเธอดุร้ายเกินไป เธอคลายสีหน้าแล้วพูดว่า“หวาน คราวนี้ฟังแม่นะ ภาสวรไม่ใช่คนที่ดีสำหรับหนู ทีหลังแม่จะเลือกคู่ที่เหมาะสมกับหนูมาที่สุดให้นะ หนู....”

ตอนพูดวิสาข์ก็อดหาวขึ้นมาไม่ได้ เธอร้องไม่ดีอยู่ในใจ

แล้วรีบผลักขวัญชีวีออกไป พูดอย่างรีบร้อน“ยังไงหนูก็แต่งงานกับภาสวรไม่ได้ ตอนนี้หนูก็ไม่ต้องกลับไปนั่งกินข้าวแล้ว จะไปไหนก็ไปเลย แม่ปวดท้อง ไปห้องน้ำก่อน เดี๋ยวแม่จะกลับไปเองนะ”

“ทำไมหนู่ไม่สามารถ.....”