บทที่ 3

"เมื่อกี้เหมือนมีคนเดินออกไปไหม" พนักงานที่ยกของเข้ามาเก็บหันหลังไปแต่ก็เห็นแค่เงาแว๊บๆ

"มีอะไรเหรอ" ม่านฟ้าถามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพนักงานคนนั้น

"เอ่อ..คือว่า"

"รีบทำงานเถอะน่า ไม่อยากกลับไปพักกันเหรอ" เพราะพนักงานพวกนี้เป็นพนักงานที่ทำงานกะดึก

"ค่ะ"

ม่านฟ้าอยู่ในห้องเก็บของไม่นานก็ออกมา หวังว่าผู้ชายคนนั้นคงไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดที่ไหนนะ

หญิงสาวที่ร่างกายบอบช้ำกำลังจะกลับไปห้องพัก เธอมีห้องพักส่วนตัวในโรงแรมเพราะโรงแรมนี้ก็เป็นโรงแรมของครอบครัว แต่พอมองไปก็เห็นพ่อยืนอยู่ทางที่เธอกำลังจะไป

พ่อคงอยากจะดองกับพ่อเลี้ยงอิทธิพลมากเลยสินะ ถึงได้ทำเรื่องแบบนี้กับลูกสาวได้ ที่ม่านฟ้ามั่นใจว่าเป็นฝีมือของพ่อ เพราะเมื่อคืนนี้เธอดื่มแค่เครื่องดื่มที่พ่อยื่นมาให้ คงเป็นคนอื่นไปไม่ได้

ขาเรียวก้าวถอยหลังกลับไปมุมเดิมเพื่อหลบสายตาพ่อ คิดว่าถ้ายืนอยู่ตรงนี้ท่านต้องเห็นแน่

เธอตัดสินใจว่าต้องหลบไปสักพัก ดูซิว่าพ่อจะคิดได้ไหม

"คุณม่านฟ้าจะไปไหนคะ" พนักงานทำความสะอาดด้านหลังโรงแรมเห็นว่าเจ้านายเดินมาทางนี้

"จะออกไปธุระ ถ้าใครถามไม่ต้องบอกว่าเจอฉันนะ"

"ค่ะ"

หญิงสาวรีบเดินมาแต่นึกได้ว่าเธอไม่มีเงินสักบาท ข้าวของอะไรก็ไม่มีติดตัวมาเลย

"ฉันยืมโทรศัพท์หน่อยสิ" ม่านฟ้าหันกลับไปยืมโทรศัพท์ของแม่บ้านคนนั้น เพื่อโทรไปหาคนที่จะช่วยเธอได้

ผ่านไปสักพักก็มีรถเก๋งคันหนึ่งวิ่งมาจอดด้านหลังของโรงแรม

วันต่อมาโรงงานอิทธิพลค้าไม้..

กวินชายหนุ่มรูปหล่อ ตอนนี้เขาได้รับตำแหน่งเป็นผู้จัดการใหญ่ของโรงงาน โดยการแต่งตั้งของด็อกเตอร์พันไมล์บุตรชายคนเล็กพ่อเลี้ยงอิทธิพล

"ท่านรองประธานไม่เข้าโรงงานเหรอ"

"ใช่ค่ะ"

"แล้วพ่อเลี้ยงล่ะเข้าไหม" พ่อเลี้ยงที่กวินพูดถึงก็คือพ่อเลี้ยงอิทธิพลซึ่งเป็นประธานของโรงงานแห่งนี้

"ไม่เข้าเหมือนกันค่ะ"