บทที่ 4

"กี่วันแล้วนะครับคุณอา?"

"สองวัน"

"ทำไมคุณอาถึงไม่รีบโทรไปหาผม"

"อาก็มัวยุ่งอยู่กับงาน" ก่อนอื่นต้องเอาตัวรอดให้ได้ก่อน

"แล้วเบาะแสสุดท้ายคุณอารู้ไหมว่าน้องหายไปกับใคร"

พิทักษ์ส่ายหน้าตอบ เพราะคนที่คิดว่าไปด้วย..ก็ไม่ได้ไป

"ผมขอเช็คกล้องวงจรปิดทั้งหมดของโรงแรมนี้ด้วยนะครับ" สารวัตรมหานครคือลูกพี่ลูกน้องกับม่านฟ้า

"ได้สิ"

มหานครก็เลยไล่เปิดดูตั้งแต่วันงานเลี้ยงต้อนรับลูกค้า

"?" พิทักษ์หรี่ตามองดูกล้องวงจรปิดที่หลานชายหยุดไว้เพื่อถามว่าคนนั้นคือใคร

"น้องหายเข้าไปในห้องเก็บของกับใครครับ"

"ไอ้หมอนี่ทำไมมันหน้าคุ้นๆ"

มหานครขยายกล้องวงจรปิดแล้วก็ตั้ง HD เพื่อให้ภาพชัดขึ้น

"นี่มันผู้จัดการโรงงานของพ่อเลี้ยงนี่"

"ผู้จัดการโรงงานอิทธิพลค้าไม้เหรอครับ"

"ใช่"

มหานครก็เลยเลื่อนดูว่าทั้งสองเข้าไปในห้องเก็บของนานแค่ไหน

".........." พิทักษ์แทบหน้ามืดเมื่อเห็นว่าลูกสาวหายเข้าไปในห้องนั้นทั้งคืน และในห้องนั้นก็ไม่มีกล้องวงจรปิดด้วย แต่หายไปนานขนาดนั้นคงคิดเป็นอื่นไปไม่ได้แล้ว "อาจะแจ้งความจับมัน"

"ดูกล้องให้จบก่อนดีกว่าไหมครับ" เพราะดูจากตอนแรกเหมือนว่าเขาจะช่วยไม่ให้ฝ่ายหญิงโป๊เพราะถอดเสื้อสูทให้เธอปิดบังร่างกาย

แต่พอเปิดคลิปไปอีกจนถึงช่วงที่พนักงานขนของมายืนออกันอยู่หน้าห้องเก็บของ จังหวะที่พนักงานเอาของเข้าไป ผู้ชายคนนั้นก็รีบออกมาจากห้อง ทิ้งช่วงไว้ไม่นานม่านฟ้าก็ตามออกมา จากการวิเคราะห์แล้วม่านฟ้าคงถ่วงเวลาให้เขาออกจากห้องมาก่อน

"แล้วแบบนี้เราจะเอาผิดมันได้ไหม"

"น้องบรรลุนิติภาวะแล้ว และดูจากหลักฐานเราคงเอาผิดไม่ได้ครับ"

"น้องได้ไปต่อกับมันไหม"

"ผมขอดูกล้องด้านหลังก่อนนะครับ" เพราะเห็นม่านฟ้าเดินผ่านไปทางนั้น ดูกล้องไปอีกสักพักก็เห็นว่าม่านฟ้ายืมโทรศัพท์แม่บ้าน และเพียงไม่นานก็มีรถมารับออกจากโรงแรม

ก๊อก ก๊อก