บทที่ 5

"งามหน้าไหม"

"พ่อต้องการสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอคะ" ที่ถูกพ่อตบเจ็บจนหน้าชา แต่เธอก็ไม่แสดงอาการให้เห็นเลย

"ด้อยค่าตัวเอง มีไหมศักดิ์ศรี" พิทักษ์เป็นคนหวงหน้าตาตัวเองมาก ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นเขาจะไม่พูดแบบนี้กับลูกสาวเลย แต่โชคดีคนที่อยู่ด้วยตอนนี้คือหลานชายซึ่งรู้กันดีอยู่แล้ว

"ศักดิ์ศรีน่ะหรือคะ.. มันไม่มีตั้งแต่ถูกผู้ชายที่พ่อหามาให้ปฏิเสธคนแล้วคนเล่า พ่อไม่นึกถึงความรู้สึกของม่านเลยเหรอคะ"

"ถ้าพ่อไม่นึกถึงความรู้สึกของเรา แล้วพ่อจะทำแบบนี้ไปทำไม"

"ไม่ใช่แล้วล่ะค่ะ ถ้าพ่อนึกถึงความรู้สึกของลูกสักนิด พ่อจะไม่ทำแบบนี้ เพราะพ่อนึกถึงแต่ความรู้สึกและหน้าตาของตัวเอง!"

"ไม่นะครับคุณอา" มหานครรีบเข้าไปห้าม เพราะเห็นว่าคุณอาสะบัดมือกำลังจะทำร้ายร่างกายลูกสาวอีก

"แกดูน้องของแกนะ ไม่รักดี รู้ถึงไหนอายถึงนั่น"

"เดี๋ยวผมจะคุยกับน้องเอง"

"โธ่เว้ย! ถ้าฉันมีลูกสาวอีกสักคนสาบานได้เลยว่า.." พิทักษ์หยุดคำพูดของตัวเองไว้ได้ทัน

"หึ! ดีแล้วล่ะค่ะที่ไม่มีใครเกิดมารับกรรมเหมือนม่าน"

"ฟังมันพูดนะ จะไม่ให้ฉันตีสั่งสอนได้ยังไง!"

"ตามพี่มาดีกว่า" มหานครจูงแขนน้องออกมาเพื่อสงบสติอารมณ์ของทั้งสอง ยิ่งพูดคุยกันไปก็มีแต่จะทะเลาะ

วันต่อมา..

ม่านฟ้าก็ยังคงทำงานปกติ แต่จะเรียกว่าปกติก็ไม่ใช่ เพราะพิทักษ์สั่งให้คนจับตามองดูลูกสาวตลอดเวลา

"ของที่ให้สั่งเข้ามาเพิ่มได้หรือยัง"

"ทางร้านบอกว่าขอเวลา 2-3 วันค่ะ"

"ได้ แต่ถ้านานกว่านี้สั่งจากที่อื่นได้เลย เพราะของเราต้องรีบใช้"

"ค่ะ"

ขณะที่คุยกับพนักงานอยู่ม่านฟ้าก็เหลือบตามองไปดู ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าพ่อให้คนจับตามอง และมันก็เป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบเอามากๆ

"ไปไหนแล้ว" คลาดสายตาแป๊บเดียวคนของพิทักษ์ก็มองหาเธอไม่เห็น

แกร็ก! ขึ้นมาถึงชั้นบนม่านฟ้าก็เปิดประตูพรวดพราดเข้าไปในห้องทำงานของพ่อแบบไม่ส่งสัญญาณบอกก่อน

"ม่านเป็นนักโทษของพ่อตั้งแต่เมื่อไรคะ"

"ออกไปก่อน" พิทักษ์สั่งให้คนที่กำลังคุยงานด้วยกันอยู่ให้ออกไปก่อน "พรุ่งนี้พ่อนัดคุยกับพ่อเลี้ยงอิทธิพล เรื่องของเรากับลูกชายคนเล็กท่าน" เพราะแบบนี้แหละพิทักษ์จึงให้คนติดตามตัวลูกสาว กลัวว่าวันนัดลูกจะเหลวไหลอีก

"เอาที่พ่อสบายใจเลยค่ะ" เธอคิดว่าถึงเวลานัดค่อยเล่นงานพ่อแล้วกัน ท่านจะได้ไม่ต้องคิดหาคู่ให้กับเธออีก

ม่านฟ้ากลับลงมาทำงานเหมือนเดิม เธอพยายามลืมเรื่องในห้องเก็บของคืนนั้น และหวังว่าผู้ชายคนนั้นจะลืมมันไปแล้วนะ

"?" แต่มันไม่เป็นแบบที่เธอคิดไว้เลย แล้วเขามาทำอะไรที่โรงแรมนี้อีก

"นั่นไงคะคุณม่านลงมาแล้ว"

"ขอบคุณครับ" กวินขอบคุณพนักงานที่เขาถามเมื่อสักครู่แล้วรีบเดินมาหาม่านฟ้า

แต่ม่านฟ้าทำเป็นจำเขาไม่ได้กำลังจะเดินสวนไป

"สวัสดีครับคุณม่านฟ้า"

"......" เธอยอมหยุดแต่ก็ไม่ได้หันกลับไปมอง

"ผมชื่อกวิน หวังว่าคุณคงจะจำผมได้"

"ขอโทษนะคะ แต่ละวันฉันเจอคนมากมาย ฉันจำคุณไม่ได้หรอกค่ะ"