บทที่ 6

"ที่รักคะ"

กวินที่กำลังเดินมามองไปด้านหลังของตัวเองทันที เพราะไม่คิดว่าเธอจะเรียกเขาเลยสักนิด

"ที่รักคุณทำอะไรอยู่ฉันรอนานแล้วรู้ไหมคะ" เธอกลัวว่าพ่อจะจับพิรุธได้ก็เลยรีบเดินเข้ามาควงแขนเขา

"เมื่อกี้คุณเรียกผมเหรอ"

"ใช่ค่ะ คุณช่วยฉันหน่อยนะ" ประโยคหลังเธอพูดออกมาให้เขาได้ยินเพียงแค่คนเดียว

"จะให้ผมช่วยอะไร"

"คุณแค่เล่นตามน้ำไปก่อน ตามมาสิคะ"

กวินจ้องใบหน้างามนั้นแทบลืมหายใจ เมื่อเห็นรอยยิ้มหวานๆ ที่เธอส่งมาให้

ไม่รู้ว่าเขาเดินตามเธอมาจนหยุดอยู่หน้าพ่อของเธอตอนไหน

"คนนี้ไงคะ ที่ม่านบอกพ่อเมื่อกี้"

"พ่อไม่ยอมรับมัน"

"......" ได้ยินคำพูดพ่อเธอแล้วอารมณ์เมื่อสักครู่กระเจิดกระเจิงไปไหนไม่รู้

"จะไม่ยอมรับได้ยังไงคะ เขาก็คือลูกเขยของพ่อไง"

"หือ?" เขาฟังไม่ผิดใช่ไหม..

"อย่าให้พ่อได้ยินเรื่องแบบนี้อีก" แม้แต่หน้าของคนที่ลูกสาวพามาแนะนำพิทักษ์ก็ยังไม่มองเลย

ม่านฟ้ามองตามหลังพ่อที่เดินเข้าไปในงาน แล้วเธอก็ค่อยๆ ปล่อยมือที่ควงแขนเขาอยู่ออก

"มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหม"

"มีค่ะ" พ่อคงคิดว่าที่เธอทำไปเพื่อประชดท่าน..แต่ท่านคิดผิดแล้ว เพราะครั้งนี้เธอเอาจริง "ตามฉันมา"

ในห้องเก็บของห้องเดิม..

"ห๊า? เมื่อกี้ผมไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม"

"ไม่ผิดหรอกค่ะ พรุ่งนี้คุณว่างไหม เราจะไปเจอกันที่อำเภอ"

"เดี๋ยวก่อนนะครับ ทำไมผมรู้สึกว่ามันแปลกๆ" กวินพร้อมที่จะรับผิดชอบเธออยู่แล้ว ถ้าเธออยากให้จัดงานแต่งเขาก็พร้อม แม้แต่จดทะเบียนสมรสเรื่องที่เธอขอไปเมื่อสักครู่เขาก็พร้อมอยู่แล้ว แต่ทำไมมันเหมือนมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่

"ใช่ค่ะ คุณคิดไม่ผิดหรอก การจดทะเบียนสมรสของเรา ทำเพื่อตบตาพ่อฉัน ถ้าคุณไม่สบายใจที่จะทำแบบนี้คุณจะไม่ช่วยก็ได้นะคะ"

"ผมจะช่วย" เขาไม่รู้หรอกว่าเธอผ่านอะไรมาบ้างถึงตัดสินใจทำแบบนี้ แต่เขาต้องรู้ให้ได้

"ถ้างั้นพรุ่งนี้เจอกันค่ะ"

"เดี๋ยวก่อนสิ คุณจะออกไปแล้วเหรอ"

"แล้วจะให้ฉันอยู่ทำไมอีก" เธอมองไปรอบๆ ห้อง เหมือนว่าไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับห้องนี้เลย ผิดกับอีกคนที่รู้สึกดีมากเมื่อได้อยู่ในห้องนี้

พอออกมาม่านฟ้าก็ต้องไปดูความเรียบร้อยของงานเลี้ยงต่อ

กวินก็เข้ามาในงานเลี้ยงนี้เช่นกัน ระหว่างที่นั่งคุยกับเพื่อนเขาก็มองไปดูเธอทุกระยะ เธอทำงานคล่องแคล่วมาก และความสวยของเธอก็ทำให้หนุ่มๆ หลายคนมองเช่นกัน

"สวัสดีครับคุณม่านฟ้า เจ้าของโรงแรมจำเป็นต้องสวยขนาดนี้เลยหรือครับ"

ม่านฟ้าทำแค่ส่งยิ้มให้กับคนที่เข้ามาทักทาย เธอยังไม่รู้เลยว่า จริงๆ แล้วเธอชอบเพศไหน เพราะเวลาเห็นผู้ชายเธอไม่มีความรู้สึกใจเต้นแรงด้วยเลยสักคน

"วันหลังผมขอนัดทานข้าวกับคุณได้ไหมครับ"

"ขอโทษนะคะฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ เชิญคุณลูกค้าดื่มกินได้ตามสบายค่ะ" หญิงสาวถอยหลังออกมาแล้วก็ไปทำจุดอื่น

อึบ!

เพล้ง!! อยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายเดินเข้ามาชนจนแก้วเหล้าในมือของผู้ชายคนที่ชวนม่านฟ้าคุยเมื่อสักครู่ตกลงไปแตก คนในงานหลายคนต่างก็หันมองมาดู

"เมาหรือเปล่าเนี่ย อยู่ดีๆ ก็เดินมาชน"

"ขอโทษครับ ผมว่าคุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยดีไหมครับ"

ผู้ชายคนนั้นหันมองตามม่านฟ้าเพราะเมื่อสักครู่กำลังจะเดินตามไป แต่ถ้าไปในสภาพนี้ก็ไม่ไหว

"ก็เป็นเสียแบบนี้ ใครจะรับเป็นลูกเขยได้ลงคอ"