บทที่ 7

"คุณกวินจะเข้าไปหาท่านเลยไหมครับ"

"ยังหรอกครับผมขอคิวหน่อย"

"ขอคิวทำอะไรครับ"

"จดทะเบียนสมรส"

"?" คนที่ประจำการอยู่ตรงนั้นก็แปลกใจใครจะจดทะเบียน ผู้หญิงสองคนและลูกชายท่านปลัด

"คุณมองอะไรครับ"

"ผมมองหาเจ้าบ่าวครับ" เพราะเจ้าหน้าที่ต้องขอบัตรประชาชนทั้งฝ่ายหญิงและฝ่ายชายมาแนบกับเอกสารที่จะยื่น

"ก็ผมนี่ไง"

"อะไรนะครับ?" ที่เจ้าหน้าที่ตกใจเพราะถ้าลูกชายท่านปลัดจะแต่งงานทั้งที มันคงไม่เงียบขนาดนี้หรอกมั้ง

"ทำตามที่ผมพูดเถอะครับ" เขาไม่อยากอธิบายให้มันมากความ

"ครับ" เจ้าหน้าที่ก็เลยขอบัตรประชาชนของทั้งสองแนบกับใบคำร้องเพื่อยื่นเข้าไปก่อน และคนทั้งสองก็ต้องไปนั่งรอคิว

การจดทะเบียนสมรสในแต่ละวันไม่ค่อยมีคนมาจดมากนัก แต่ส่วนมากคนมาอำเภอก็จะมาทำธุระอย่างอื่นมากกว่า

เพียงไม่นานก็ถึงคิวของเขา

"เล่นอะไรอยู่" คนที่ทำหน้าที่เป็นนายทะเบียนวันนี้เห็นชื่อคำร้องขอจดทะเบียนสมรสเข้ามาก่อนหน้าที่เจ้าตัวจะมาแล้ว

"เปล่าเล่นครับผมมาจดทะเบียนสมรส และผู้หญิงคนนี้ก็คือ.." สายตาคมนั้นปรายมองไปดูผู้หญิงที่นั่งลงข้างๆ เพื่อให้ท่านรู้ว่าเขาหมายถึงผู้หญิงคนไหน

"พ่อขอคุยด้วยก่อน"

"พ่อ?" ผู้หญิงทั้งสองพูดขึ้นแทบจะพร้อมกัน

"ผมพูดจริงครับพ่อ และเธอก็คือลูกสะใภ้ของพ่อครับ"

ปลัดพิชิตหยิบใบสำคัญในการจดทะเบียนสมรสออกมา แล้วก็วางลงตรงหน้าของทั้งสอง แต่สายตาท่านมองดูฝ่ายหญิงไม่กระพริบตาเลย

"ผมต้องขอให้พ่อเซ็นเป็นพยานด้วยอีกคนนะครับ"

พิชิตคิดว่าลูกชายคงคิดมาดีแล้วที่จะจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงคนนี้ หน้าตาของเธอก็ถือว่าเป็นคนสวยคนหนึ่ง แต่ที่ท่านสงสัยเพราะลูกชายไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ฟังเลย

"แล้วเรื่องจัดงานแต่งล่ะ" ท่านเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายชายจะไม่ให้ถามเรื่องนี้ก็คงเป็นไปไม่ได้

"ไม่มีการจัดงานแต่งใดๆ ทั้งสิ้นค่ะ" ม่านฟ้าพอจะรู้แล้วว่ามันคืออะไร เขาเป็นผู้จัดการโรงงาน ก็ถือว่าตำแหน่งสูงและถ้าเขาจะมีพ่อเป็นท่านปลัดมันก็ไม่แปลก

"เอาตามที่เธอว่าเลยครับ"

"จะให้พ่อไปคุยกับผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงตอนไหน"

กวินหันมองมาดูหน้าเธออีกครั้ง เพราะมันแล้วแต่การตัดสินใจของเธอเลย

"ถ้าถึงเวลานั้นแล้วเราจะติดต่อมาค่ะ" เธอยังไม่รู้เลยว่าต่อไปมันจะเป็นยังไง

หลังจดทะเบียนสมรสเสร็จ..

"ให้ผมตามไปโรงแรมได้ไหม"

"คุณจะไปทำไม"

"ม่าน" วันวิสาสะกิดเพื่อนไว้เพราะคำพูดไม่น่ารักเลย

"คุณไม่ต้องไปหรอก แค่เอาเบอร์โทรให้ฉันถ้ามีธุระจะโทรไปหาเอง"

กวินเอานามบัตรออกมาส่งให้และเขาก็ขอเบอร์โทรของเธอด้วย แต่ม่านฟ้าไม่ให้..เธอบอกว่ามีอะไรเดี๋ยวจะเป็นฝ่ายติดต่อไปหาเอง

ชายหนุ่มยืนมองตามรถคันที่เพิ่งวิ่งออกจากอำเภอไป เขาไม่รู้เลยว่าเรื่องราวชีวิตต่อไปของเขากับผู้หญิงคนนี้จะเป็นยังไง เพราะทั้งสองถือว่าเป็นสามีภรรยากันโดยถูกต้องตามกฎหมายแล้ว

ออกจากอำเภอม่านฟ้าก็กลับไปส่งวันวิสาที่ทำงาน ถ้าเธอรู้ว่าพ่อเขาเป็นปลัดอำเภอที่นั่นคงไม่ต้องลำบากเพื่อน

"ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็โทรมาได้เสมอเลยนะ"

"เธอนั่นแหละเมื่อไรจะไปทำงานกับฉัน"

"ฉันยังพอทำงานที่นี่ได้" วันวิสาคิดว่าทำงานที่ไหนมันก็มีความกดดันแบบนี้ทุกที่อยู่แล้ว