บทที่ 8

"มาหาพ่อทางนี้สิลูก"

ม่านฟ้าลอบถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปหาพ่อ

"สวัสดีท่านรัฐมนตรีสิลูก"

"สวัสดีค่ะ" หวังว่าคงไม่ใช่ท่านนะ ลูกสาวเริ่มระแวงพ่อ แต่ท่านรัฐมนตรีก็มีครอบครัวแล้ว พ่อไม่สนับสนุนให้คบคนที่มีครอบครัวนี่ หรือว่าท่านจะเปลี่ยนอุดมคติใหม่?

"นี่หรือลูกสาวของคุณพิทักษ์ หน้าตาสะสวยเหมือนแม่ไม่มีผิด"

"ขอบคุณท่านมากครับ ถ้าคุณปทุมวันได้ยินนี่คงยิ้มหน้าบานแน่เลย" ส่วนมากภรรยาของพิทักษ์จะเป็นแม่บ้าน นางไม่ค่อยอยากออกงานถ้าไม่จำเป็นจริงๆ

"น่านฟ้ามาหาพ่อทางนี้หน่อยลูก"

"?" ม่านฟ้าตกใจมากเมื่อได้ยินชื่อนี้

"ครับพ่อ"

ขณะที่ลูกชายท่านรัฐมนตรีเดินเข้ามาสายตาเธอยังคงจับจ้องใบหน้านั้น ถึงแม้ว่าก่อนเริ่มงานจะเห็นเขามาแล้วครั้งหนึ่ง

"น่านฟ้า ม่านฟ้า ชื่อคล้ายกันมากเลยครับ" เข้าทางพิทักษ์เลย

"สวัสดีคุณพิทักษ์สิลูก"

"สวัสดีครับ"

"ส่วนคนนี้ก็น้องม่านฟ้าไง"

"สวัสดีครับคุณม่าน"

"เราเคยรู้จักกันไหมคะ"

"ก็ตอนเข้างานไงครับ"

ไม่ใช่ตอนนั้น..ทำไมเธอไม่คุ้นหน้าเขาแต่กลับคุ้นชื่อ

"ทักทายพี่เขากลับสิลูก"

"สวัสดีค่ะ" สายตาม่านฟ้ามองจ้องเข้าไปในดวงตาคมคู่นั้น เพื่อค้นหาอะไรบางอย่างในตัวผู้ชายคนนี้

"ผมมีขี้ตาเหรอครับ"

"ฮ่าาา ดูเด็กเขาพูดหยอกล้อกันสิ" ผู้ใหญ่ทั้งสองเริ่มมีรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าเด็กๆ ดูจะเข้ากันได้ดี

"ผมว่าปล่อยให้เด็กๆ คุยกันดีกว่า" คิดว่าตัวเองมาถูกทางแล้ว พิทักษ์ก็เลยเริ่มเปิดทางให้

"ฉันไม่ได้หมายถึงตอนเข้างานค่ะ ฉันหมายถึงก่อนหน้านี้เราเคยรู้จักกันไหม"

"ไม้นี้คุณไม่ต้องใช้กับผมหรอกครับ เพราะคุณผ่านแล้ว" น่านฟ้าหมายถึงว่าแผนที่แกล้งทำเป็นว่ารู้จักกันมาก่อนเพื่อที่จะชวนคุยต่อ เขาให้เธอผ่าน..ถ้ามีการต่อแถวกันเธอคงได้อยู่หน้าสุดแล้วเวลานี้

ในเวลาเดียวกันนั้นที่หน้างาน.. ผู้ชายคนที่เธอโทรไปขอความช่วยเหลือ และตอนนั้นเขายังไม่เลิกงานด้วยซ้ำ เพราะต้องเคลียร์งานที่ตัวเองทำค้างไว้ในหลายวันให้เสร็จ แต่พอเธอโทรไปเขาก็ทิ้งงานทุกอย่างแล้วรีบขับรถมาหา

"มาทำไม" พิทักษ์มองเห็นมาแต่ไกลก็รีบออกมาขวางไว้

"สวัสดีครับคุณพ่อ"

"ใครเป็นพ่อของนาย"

"ผมมาหาคุณม่านครับ"

"เหอะ! ลองมองเข้าไปดูในงานสิ คิดว่าลูกสาวของฉันอยากคุยกับนายงั้นเหรอ"

กวินมองเข้าไปตามคำพูดของท่าน และสิ่งที่เขาเห็นคือเธอยืนคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่ท่าทางภูมิฐานมาก

"หรือว่าฉันอาจจะจำผิดคน เราอาจจะไม่เคยรู้จักกันก็ได้ค่ะ"

"แต่ผมอยากรู้จักคุณนะ"

"เรารู้จักกันแล้วนี่ไงคะ ฉันชื่อม่านฟ้า"

"ผมอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้"

"นายรู้ไหมว่าผู้ชายคนนั้นเป็นลูกของใคร"

กวินทำแค่ยืนมองเข้าไปโดยไม่ได้พูดตอบโต้อะไรพ่อของเธอเลย

"ฉันบอกเอาบุญก็ได้ว่านั่นคือลูกชายของท่านรัฐมนตรี"

"แล้วไงครับ" ทีแรกคิดว่าจะไม่แล้วเชียว แต่พอคิดได้ว่าเธอเป็นคนโทรหาเขาเอง เธอก็คงต้องการความช่วยเหลือสิ

"แล้วไงงั้นเหรอ คิดว่าคนแบบฉันจะเลือกผู้จัดการต๊อกต่อยหรือเลือกลูกชายรัฐมนตรีล่ะ"

"......." มองออกไปก็เห็นว่าพ่อกำลังยืนคุยกับเขาอยู่ หญิงสาวรีบขอตัว

"มีอะไรหรือเปล่าครับ ให้ผมช่วยไหม" น่านฟ้าก็มองตามสายตาเธอเช่นกัน

"ไม่ต้องหรอกค่ะเชิญคุณร่วมงานตามสบายเลยนะคะ" พูดจบหญิงสาวรีบเดินออกไป

พิทักษ์มองไปเห็นว่าลูกสาวกำลังเดินมา ก็เลยกัดฟันพูดกับกวินเบาๆ และประโยคนั้นมันก็ทำให้กวินคิดว่าตัวเขาเองต่ำต้อยมากเลยเหรอ ถึงต้องดูถูกกันขนาดนี้

"มาแล้วเหรอคะ"

"ครับ"

"ตามฉันมาค่ะ"

"ลูกจะไปไหน"

"ม่านนัดคุณกวินมาทานข้าวเย็นด้วยกันค่ะพ่อ"