บทที่ 10

บ่ายวันเดียวกัน..

ก่อนที่เขาจะออกไป คนึงหาจำได้แม่นเขาบอกว่าจะกลับมาตอนบ่าย ..แต่นี่เกือบจะบ่ายสามแล้วยังไม่กลับมา เธอรอจะคุยเรื่องสัญญาที่เธอปฏิเสธไปอย่างใจจดใจจ่อ

"คุณผู้ช่วยคะ" หญิงสาวตื่นจากภวังค์ที่กำลังคิดอยู่เมื่อเห็นใครบางคนเดินผ่านไป

"ครับ" ต้นสนหยุดพร้อมกับค่อยๆ หันกลับมา

แต่นาทีนี้ไม่ใช่แค่ต้นสนที่หัน ทุกคนที่ได้ยินเสียงเธอเรียกต่างก็หันมองมาพร้อมกัน ไม่เว้นแม้แต่เลขาและผู้ช่วยเลขา

"ท่านประธานบอกว่าจะกลับมาตอนบ่ายยังไม่เห็นกลับมาเลยค่ะ"

เกตุแก้วและดอกอ้อต่างก็มองสบตากันเมื่อได้ยินคำถาม และทั้งสองเริ่มจะไม่พอใจกับสิ่งที่คนึงหาทำ เพราะใครก็ดูออกว่าเธอกำลังจะทำอะไร

ต้นสนมองไปรอบๆ ชั้นนี้ไม่ได้มีแค่ห้องของท่านประธาน เพราะยังมีห้องผู้บริหารท่านอื่นที่อยู่ชั้นนี้ด้วย และเลขาของผู้บริหารท่านอื่นต่างก็มองมาเช่นกัน

"บอสไปธุระต่อครับคงไม่ได้เข้ามาแล้ว คุณมีอะไรหรือเปล่าครับ" หนึ่งในข้อตกลงที่ถูกร่างขึ้นมาก็คือ..ห้ามให้เธอทำตัวให้คนในบริษัทรู้ว่าเธอเป็นใคร แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่ากับว่าเธอปฏิเสธไปแล้วไม่ใช่เหรอ ต้นสนก็เลยสงสัยข้อนี้

พอรู้ว่าวันนี้เขาไม่เข้ามา เธอก็ไม่จำเป็นต้องรอแล้ว หญิงสาวก็เลยหันกลับมาตั้งใจทำงาน เพราะมัวแต่มองดูต้นทาง ว่าเขาจะขึ้นมาบนชั้นนี้ตอนไหน

เย็นวันเดียวกัน..

"ทำไมรีดชุดพวกนั้นอีกล่ะ" อัญญารัตน์ถามเมื่อเห็นเพื่อนเอาชุดที่เก็บเข้ากระเป๋าไว้แล้วออกมารีด

"พรุ่งนี้จะใส่"

"ไหนวันนั้นบอกว่าไม่ใส่แล้วไง" มันคือชุดที่คนึงหาซื้อใหม่

"ไม่มีอะไรหรอกน่าา แค่อยากจะแต่งตัวสวยอีกสักวัน" เธอเพิ่งใช้แค่วันนั้นวันเดียว และคิดว่าคงจะไม่ได้ใช้ก็เลยเก็บใส่กระเป๋า

วันต่อมาที่บริษัท..