ตอนที่ 150
ตอนที่ 150 เรื่องราวหลังเมา
October 22, 2026
ตอนที่ 150 เรื่องราวหลังเมา
ตอนเช้าวันที่สอง นัชชาไม่ได้ตื่นเพราะนาฬิกาปลุกแต่ตื่นเพราะร่างกายเมื่อยเกินไปเรื่องแรกที่ทำก็คือดูว่าผู้ชายที่อยู่ข้างๆอยู่ไหม
เป็นอย่างที่คิดเขาไม่อยู่
ก่อนหน้านี้ทำโอทีกลับดึก เมาไม่กลับตอนนี้ดีแล้วตอนเช้าตื่นมาคนก็ไม่เจอ
นัชชาหัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง ไม่รู้ว่าจะไปสู้หน้าเขายังไง ตอนนี้เธอเริ่มคุ้นชินกับการใช้ชีวิตที่ไม่เจอเขาแล้ว
เมื่อวานเมาเกินไปแล้ว แต่ก็มีภาพแทรกๆเข้ามาเล็กน้อยรวมไปถึงภาพที่เขารับมาจากผับ
นั่งนิ่งๆสักแป๊บ ลุกขึ้น ใส่รองเท้า เดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ ในนั้นยังมีเสื้อผ้าของเธอแค่ดูก็รู้แล้วว่าเมื่อคืนรุนแรงมากขนาดไหน เขาแทบจะเอาตัวเองสิ่งเข้าไปในร่างของตัวเองแต่ในใจของเธอไม่ยอม แต่ทั้งสองคนรู้จักกันมากเกินไปแล้วการกระทำเล็กๆน้อยๆก็รู้แล้วว่าฝ่ายตรงข้ามคิดอะไรอยู่จนเธอเสียความเป็นตัวเองไป
ยืนอยู่ตรงหน้ากระจกนัชชาเปิดเสื้อคลุม บนร่างกายเต็มไปด้วยรอยจูบ ช้ำๆแดงๆดูแล้วน่ากลัวไปหมด
หลังจากที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันอย่างทางการเขาน้อยครั้งที่จะรุนแรงแบบนี้ ถึงแม้จะเป็นเรื่องบนเตียงเขาก็แคร์ความรู้สึกของตัวเอง เมื่อคืนเขาเสียสติไปแล้วจริงๆ
นัชชาไม่กล้าดูต่อกลัวว่าตัวเองจะเสียสติเช่นกัน หันหลังถอดเสื้อคลุมแล้วไปอาบน้ำอุ่นๆ
หลังจากที่อาบเสร็จร่างกายกลับไม่ได้สดชื่นเธอรู้สึกเครียดสมองก็มึนๆ เธอชงข้าวโอ็ตแล้วนั่งรถไปที่บริษัทโชคดีที่ไม่ได้มาสาย
หลังจากที่เลิกการประชุมตอนเช้าก็ได้รับสายจากจินต์ “นัชชาเธอเป็นไงบ้าง”
เสียงของเธอแหบๆรู้ว่าเธอพึ่งตื่น
นัชชาเดินไปทาง ทางเดินหนีไฟ “ไม่เป็นไร เธอเป็นไงบ้าง เมื่อคืนนอนที่ไหน”
จินต์เงียบไปสักแป๊บ “ฉันอยู่ที่โรงแรม”
ทั้งสองคนรู้จักกันดีเกินไปแล้ว แค่คำสั้นๆก็ฟังออกแล้วว่าผิดปกติ นัชชาไปขมวดที่คิ้ว “เมื่อคืนเธอคงไม่เป็นอะไรมั้ง?”
“ไม่เป็นอะไรๆ ฉันจะเป็นอะไรไปได้......”จินต์ตั้งใจพูดดังๆ แต่ก็ปกปิดความผิดปกติไม่ได้
น้ำเสียงของนัชชาต่ำๆ “เมื่อคืนเธอไปโรงแรมยังไง ใครไปรับเธอ?”
พูดถึงจุดๆนี้แล้วจินต์อยากจะปกปิดก็คงยาก ด้วยความสัมพันธ์ของเตชิตกับธนัทสักวันนัชชาก็คงจะรู้
จินต์เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟัง “หลังจากที่ไปถึงโรงแรม เธอก็รู้ว่าฉันเมา ฉันสติก็ไม่ค่อยมีรายละเอียดเป็นยังไงฉันก็ลืมแล้ว ฉันจำได้เขาเอง สุดท้ายพวกเรามานอนกันได้ไง......ฉันลืมแล้วจริงๆ”
หนังตานัชชากระตุก นึกถึงหน้าของธนัทที่ใสๆกับหน้าของจินต์เธอรู้สึกว่าสมองตัวเองไม่พอใช้
ครึ่งวันถึงจะพูดว่า “พวกเธอ......นอนแล้ว?”
อีกทางของโทรศัพท์ จินต์นอนอยู่บนเตียงมองไปทางเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิง ไปเกาที่ผมแรงๆแล้วตอบเบาๆว่า “อื่ม”
“......”นัชชาพูดไม่ออกเลย “เธอรู้ไหมว่าเธอนี่คือก่อเรื่องหลังเมา?”
“อื่ม”
“แล้วเธอทำยังไง?”
“......”ทีนี้เปลี่ยนเป็นจินต์ไม่รู้จะตอบไงแล้ว
เธอเองก็ตกใจไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ตอนเช้าตื่นมานึกได้ทุกอย่างเธออยากจะบ้าตายอยู่แล้ว เธอไปนอนกับผู้ชายที่เธอด่าทุกวัน!
นี่พรหมลิขิตกำลังแกล้งเธอใช่ไหม......