ตอนที่ 171
ตอนที่ 171 เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอ
October 22, 2026
ตอนที่ 171 เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอ
เตชิตเองก็อึ้ง แต่ไม่นานก็ทำหน้าให้เป็นปกติ เขาค่อยๆปลดเข็มขัดกางเกงออก “เป็นอะไร รับร้อนอะไรขนาดนี้”
นัชชาหน้าแดงหันหน้าไปมองทางอื่น เธอกระแอม “คือ คุณไปหาแม่บ้านมาจากไหน”
“ไม่นานมานี้” เขาตอบกลับนิ่งๆ เสียงถอดเข็มขัด ปลดกระดุม
นัชชาหูแดง เธอไม่กล้ามองไปเรื่อย ก้มมองพรหมบนพื้น “ฉันจำได้ว่าคุณไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาอยู่ในบ้านไม่ใช่หรอ แล้วไปจ้างแม่บ้านมาทำไม”
“ใช่ ฉันไม่ชอบ แต่ถ้าไม่มีกลัวว่าเธอดูแลคนเดียวจะเหนื่อยเกินไป” เธอทำกับข้าวไปส่งให้เขาที่โรงพยาบาลหลายครั้ง ถึงจะไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็สังเกตเห็นรอยมีดบานตามนิ้วขอเธอ เขาก็คิดพิจารณาถึงเรื่องนี้ เลยตัดสินใจจ้างแม่บ้านมาช่วยดูแล
นัชชาดีใจที่มีคนคอยช่วย แต่พอนึกถึงเรื่องที่เขาเจอตอนเด็ก เธอรู้ว่าเขาจะไม่ชอบให้มีแม่บ้านหรือคนแปลกหน้ามาอยู่ในบ้าน ไม่อยากให้เขารู้สึกไม่ดี “ฉันโอเค แค่ช่วงที่คุณอยู่โรงพยาบาล อาจจะต้องคอยไปๆมาๆ แต่ถ้าวันปกติฉันไหวสบายมาก”
“แต่ฉันเป็นห่วง” เตชิตเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว กางเกงที่ถูกปลดกระดุมทิ้งแล้ว เปิดอ้าแล้วไหลอยู่ที่เอวทำให้เห็นขอบกางเกงใน
นัชชาก้าวถอยหนีหนึ่งก้าว เขาก็ขยับขึ้นตามหนึ่งก้าว ไล่ไปมาจนทำให้นัชชาหลังติดกำแพงถอยหนีไปไหนไม่ได้
นัชชากลืนน้ำลายลงคอ เธอยกมือดันอกใหญ่ของเขาไหว “มีอะไรก็พูดกันดีๆ คุณอย่ามาทำรุ่มร่าม เอะอะๆก็คิดจะทำแต่เรื่องอย่างว่า”
เขายกมือข้างหนึ่งยันไว้ที่กำแพง “ฉันทำรุ่มร่ามยังไง”
นัชชาขี้เกียจเถียงเขา “คุณรู้ดีอยู่แก่ใจ ยังจะกล้าถามอีก”
“อืม” เขาแกล้งลากเสียงยาว “ความจริง เมื่อก่อนที่นี่มี ‘ความทรงจำที่ดีมากมาย’ ”
เขาตั้งใจเน้นเสียง พูดเตือนให้นัชชาย้อนคิด
ในหัวมีภาพต่างๆวิ่งผ่าน หน้าเธอเริ่มแดง เขม่งตาจ้องเขา “ฉันพูดเรื่องที่จริงจังอยู่”
“ฉันจ้างมาแล้ว คงจะไม่ยกเลิกง่ายๆ มีคนค่อยช่วยเธอมันก็ดีแล้ว เหตุผลง่ายๆแค่นี้แหละ”
“แต่.......”
“ไม่มีแต่” เขาไม่ให้เธอพูดขัดเขา “ฉันไม่ชอบก็จริง แต่ฉันยอมได้ถ้าเพื่อเธอ”
นัชชาได้ยินดังนี้เธอเถียงต่อไม่ออก พูดว่าไงดี รู้สึกแปลกๆ เธอเป็นห่วงและคิดทุกอย่างเพื่อดีกับตัวเขา เขาก็เหมือนกัน ทั้งสองกลับคิดและยืนอยู่จุดตรงข้ามของกันและกัน เพื่อทำให้เขาหรือเธอมีความสุขมากกว่าตัวเอง
นัชชาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ก็ฉันกลัวว่าคุณจะรู้สึกไม่ดี.........”
“ฉันรู้” เตชิตก้มไปจูบแตะที่ริมฝีปากเธอเบาๆ พูดกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่มีเสน่ห์ “นอกจากเรื่องอย่างว่าที่จะทำกับเธอ อย่างอื่นก็คงไม่น่าจะมีปัญหาใหญ่อะไร”
“!!!!!!” นัชชาตกใจ ตาโต “คุณ คุณคุณพูดอะไรของคุณ”
เธอออกแรงผลักเขาออก เตชิตไม่ได้คัดค้าน ยอมถอยหลังตามแรงที่เธอผลัก มองดูหน้าที่แดงไปถึงต้นคอ หน้าเหมือนกวางน้อยแลดูน่ารัก
กลิ่นกายหอมอ่อนของเธอเหมือนยังอยู่ปลายจมูก เตชิตมองดูน้องชายที่เริ่มจะฟื้นของตัวเอง
....................
นัชชาวิ่งหนีลงไปชั้นหนึ่ง น้ารินยกอาหารออกมาตั้งที่โต๊ะพอดี เธอตั้งใจหุงข้าวกล้อง แลดูมีประโยชน์ต่อร่างกาย