ตอนที่ 172 หวั่นไหว

ตอนที่ 172 หวั่นไหว

มีคนบอกว่า คบคนพาลพาลพาไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผล นอกจากการทำงานนัชชาเรียนรู้จากเขาอย่างมาก รวม ถึงเรื่องการส่งสัญญาณเรื่องอยางว่า นัชชาก็เริ่มรู้ตามเขาทันขึ้นมาหลายระดับ

ตัวอย่างเช่นคำพูดเมื่อครู่ของเขา มันเป็นเพียงคำพูดที่ฟังดูธรรมดา แต่นัชชาฟังออกว่าลึกๆเขาหมายความว่ายังไง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงตามไม่ทัน ไม่รู้ว่าเขาหมายความว่ายังไง

นัชชาละสายตาออก แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจที่เขาพูด “มันเรื่องอะไรกันแน่”

เธอโกหกไม่เก่ง อารมณ์ความรู้สึกของเธอดูง่ายยิ่งกว่า เตชิตมองแวบเดียวก็มองออกว่าเธอตั้งใจทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขายกคิ้ว ยกมือกอดอก “เธอแน่ใจหรอว่าจะให้ฉันพูดอีกรอบ”

นัชชาเงยหน้า มองด้วยสายตาใสซื่อ “เตชิต ฉันจะเข้าใจได้ไง ถ้าคุณไม่ยอมพูดตรงๆ”

“ฉันบอกว่า.........” เขาก้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอ “ฉันมีเรื่องจะ‘ทำ’กับเธอ”

นัชชากัดฟันแน่น หัวใจเต้นแรง รู้สึกอาหารไม่ย่อย “เรื่องอะไร...........”

ยังไม่ทันพูดจบ เตชิตก็พูดแทรกขึ้น ตั้งใจเอาคืนเธอ “ทำเรื่องรักๆใคร่ๆ”

นัชชาแกล้งทำไม่รู้เรื่องไม่ไหวแล้ว เธอโยนรีโมททีวีทิ้ง แล้วรีบขึ้นไปบนห้องทั้งๆที่ไม่ทันได้ใส่รองเท้า

น้ารินที่เพิ่งเก็บ ทำความสะอาดห้องครัวเสร็จออกมา เห็นเธอวิ่งขึ้นไป ถามเตชิตด้วยความงง “คุณนัชเป็นอะไรคะ..........”

“ไม่มีอะไร” เตชิตยืนตัวตรง หน้าตาอารมณ์ดี “ไปทำเรื่องที่คนขี้ขลาดชอบทำ”

“ทำเรื่องขี้ขลาดหรอคะ” น้ารินไม่เข้าใจ

เตชิตไม่ได้อธิบายต่อ เขาเพียงแค่ยิ้มบาๆ บอกให้เธอไปพักผ่อนได้แล้วเดินขึ้นห้องไป ทิ้งให้น้ารินยืนงงอยู่ที่เดิม

ไม่นานเขาก็มายืนอยู่หน้าห้องนอน ยกมือไปเปิดประตู แต่ตามคากเธอล็อคประตูไว้

เขาไม่รีบร้อน ยกมือเคาะประตู “นัชชา เปิดประตู”

“ไม่เปิด คุณไปนอนที่ห้องรับแขก” นัชชาไม่ได้อยู่ไกล เธอยืนอยู่ตรงประตู จ้องมองที่กลอนประตูกลัวเขาจะเปิดมันออก

เธอไม่ได้จะปฏิเสธหรือไม่อยากให้เขาทำ แต่ทั้งสองไม่ได้มีอะไรมานานสักพักแล้ว เขาไม่สบายถึงจะไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงแต่เธอก็ไม่สบายใจ

“ฉันจะพูดอีรอบ เปิดประตู” เตชิตพูดย้ำเน้นเสียงอีกรอบ ทำให้เธอเริ่มลังเลกลัว

นัชชาดื้อด้านไม่อม เธอส่ายหัวถึงแม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นก็ตาม “ฉันไม่เปิด คุณยังไม่หายดี รุ่นแรงไม่ได้............”

‘แกร๊ก’ เหมือนมีเสียงอะไรบางอย่างโดนกลอนประตู

นัชชาหยุดชะงัก เธอเปิดจากว้าง เพราะมองเห็นกลอดประตูถูกบิดลง ประตูค่อยๆเปิดออกจากข้างนอก.............

เขา.........ไปเอากุญแจมาจากไหน

นัชชากลั้นหายใจ เห็นเขาเดินเข้ามา เธอร้องเสียงดัง “อะ อะ อ้า”