ตอนที่ 203 กลั่นแกล้งกลางสาธารณะ

ตอนที่ 203 กลั่นแกล้งกลางสาธารณะ

เวลาผ่านมาอย่างรวดเร็วจนมาถึงสิ้นปี วันทำงานวันสุดท้าย ความจริงก็แค่มาเคลียร์โต๊ะส่งรายงานประจำปี

ตอนกลางคืน บริษัทจองโรงแรมในการประชุม พนักงานทั้งหมดแบ่งกันเข้าร่วมตามตำแหน่ง พนักงานทั่วไปชั้นหนึ่ง หัวหน้า แผนกชั้นหนึ่ง พวกตำแหน่งสูงและผู้บริหารอยู่ด้วยกันอีกชั้นหนึ่ง ทั้งสามชั้นถูกจองไว้ แค่ค่าจองสถานที่ก็เท่ากับเงินเดือน หลายปีของนัชชา

ตอนแรกเธอกะจะใส่ชุดธรรมดา แต่ถูกพนักงานเก่าพูดดักบอกให้เธอใส่ชุดราตรีที่เป็นทางการ

นัชชาไม่เข้าใจ “ทำไมต้องใส่ชุดราตรี”

“บริษัทเราจะมีงานเต้นรำเล็กๆทุกปี ไม่ได้บังคับแล้วแต่ความสมัครใจ คนมากมายแต่งแบบทางการ เธอใส่ชุดธรรมดามันเหมาะสมแล้วหรอ”

นัชชาคิดไปคิดมา แลดูเหมือนจะไม่เหมาะสม

ก่อนวันงานนัชชาเลยไปค้นชุดจากตู้เสื้อผ้าเลือกชุดกระโปรงยาวสีข้าวขาว แขนเสื้อลูกไม้ ไม่โป๊มากและไม่มิดชิดมากเกินไป ไม่ได้ดึงดูดสายตามากแต่เป็นทางการ

เธอรู้สึกว่ามันโอเคเลยเอาไปด้วย พอถึงโรงแรม ทางบริษัทจองห้องแต่ตัวไว้ให้กลุ่มละสองห้อง แบ่งชายหญิง เพื่อความสะดวกสบายในการเปลี่ยนชุด

นัชชาเอาชุดเดินเข้าไปในห้องน้ำ ในโรงแรมอุ่นมาก เธอเปลี่ยนเสร็จไม่ได้รู้สึกหนาวเย็น เธอคลุมเสื้อสีเทาอ่อนที่พอดีกับตัว

เธอเปิดประตูออกมา ตอนแรกที่มีเสียคุยกันกลับเงียบแล้วหันมามองเธอ

แววเดินเข้ามาจับเสื้อคลุมเธอ “ว้าว สวยเกินไปแล้ว ดูผอมและขาวมาก”

นัชชาไม่ได้เป็นที่จับจ้องชองคน ตอนนี้กลับถูกจ้องมอง เธอเริ่มเขินอาย

“ดู.....เป็นไงบ้าง ยังโอเคมั้ย”

“ไม่ใช่แค่โอเค แต่สวยมาก” แก๋พูดขึ้น “ไม่พูดไม่ได้ พอใส่ชุดนี้แล้วเหมือนดาราเลย”

“ที่ไหน แกอย่ามาเว่อร์” นัชชาหน้าแดง เธอเดินหลบออกไปจากผู้คน

เธอมองดูตัวเองในกระจก แต่ดูเหมือนจะค่อนข้างดูดี เธอหวังว่าทุกอย่างจะลาบลื่น ไม่ทำอะไรที่ให้ตัวเองขายหน้า

ตอนทุ่มครึ่งทุกคนไปยังชั้นของตัวเอง นัชชากับแก๋มาทำงานได้ไม่นาน แต่เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆก็ดูจะต้อนรับดี ไม่เหมือนเวลาทำงาน ทุกคนพูดคุยกัน

นัชชาเดินเข้ามาทุกสายตาก็จับจ้องไปที่เธอ คนมากมายยืนมองเธอด้วยความอึ้ง

รูปร่างหน้าตาของเธอไม่ได้โดดเด่น แต่ก็ไม่น้อยใคร ปกติเธอแต่งตัวธรรมดาไปทำงาน มองไปมองมาทุกคนก็ชินตา ไม่รู้สึกว่าเธอสวยอะไรมากมาย แต่วันนี้เธอเปลี่ยนการแต่งตัว แต่งหน้า เหมือนกับเป็นคนละคนไปเลย สวยจนไม่สามารถละสายตาไปได้