ตอนที่ 555 รุกจูบเขา

ถูกเขามองทะลุปรุโปร่ง ใบหน้าชีวภาก็เห่อร้อน ปากก็ไม่ยอมรับ “วิธีรักของทุกคนมันไม่เหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นคุณไม่ใช่แฟนของฉัน!”

ลมหายใจตอนเธอพูดนั้นรดใส่กางเกงของเขา ชนุดมทำเสียงหัวเราะเยาะ ดึงเธอออกไปจากบนขาเขา ชีวภาก็รีบมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

เขาเอ่ยเสียงเรียบที่ข้างหู “เขาไปนานแล้ว”

ชีวภาถึงถอนหายใจออกมา เปิดประตูรถโดยไม่พูดอะไรมาก “ฉันไปก่อนนะ เจอกันสุดสัปดาห์ค่ะ!”

พูดจบ กระโดดลงรถไปด้วยความเร็วแสง เหลือเพียงแผ่นหลังที่ตื่นตระหนก ชนุดมที่มองอยู่ก็อดจะขำไม่ได้

แต่ก่อนเห็นแต่ท่าทางที่เชื่อฟังของเธอมาตลอด ดูเหมือนจะไม่เป็นแบบนั้นทั้งหมด ก็ยังมีตอนที่ปล่อยๆบ้าง

คิดอย่างนี้แล้ว เขาก็รอคอยวันสุดสัปดาห์ขึ้นมา หัวใจที่ตายด้านก็รู้สึกสั่นไหวขึ้นมาเป็นครั้งแรก ความรู้สึกนี้ ดูเหมือนจะไม่เลวเลย

……

พลบค่ำ ณ โรงพยาบาล ประเทศ Y

เตชิตส่งกระบวนการทางกฎหมายที่เกี่ยวกับคดีทั้งหมดส่งต่อไปดำเนินการจนเสร็จสิ้น เรื่องทั้งหมดในที่สุดก็มาถึงขั้นตอนสุดท้าย เพราะมันเกี่ยวโยงกับคดีความเบื้องบน ดังนั้นค่าตอบแทนจะไม่เยอะ แต่เบื้องบนสั่งให้เขาถามเพื่อทนายความผู้ปรึกษาของทางตำรวจ ความมีเกียรตินี้มีค่ากว่าเงินทองมาก

ประรมถูกควบคุมดูแลทางไกลโดยเขาที่บริษัท เตนัทลอว์เฟิร์มมีธนัทอยู่ก็ไม่ต้องกังวล แม้ว่าผู้ช่วยจะคอยส่งข่าวในประเทศให้เขา ส่วนใหญ่จะพูดว่าเขาหายไปหลายปีกว่าจะกลับมา และยังชนะคดีอย่างสวยงาม หุ้นของเตนัทก็พลิกกลับเพราะการสนับสนุนจากสังคม แต่เรื่องพวกนี้สำหรับเตชิตแล้ว ไม่ได้สำคัญเท่าคนที่นอนอยู่โรงพยาบาล

ไม่กี่วันมานี้เตชิตหมกมุ่นอยู่กับการที่จะบอกหรือไม่บอกเอกสารการรักษาให้เธอมาโดยตลอด แม้ว่าในใจจะอยากปิดบังมากๆ แต่พอคิดถึงเมื่อก่อนที่บาดเจ็บก็เพราะความเผด็จการของเขา เขาเลยต้องถามความเห็นของนัชชาก่อน

ผลที่ได้คือรักษาด้วยแสงเลเซอร์ อย่างที่คิดไว้

“ถ้าใช้วิธีนี้ คุณต้องผ่านทุกกระบวนการ ปรัณเคยสารภาพกับผม ผู้ชายหลายคนที่ได้รับการรักษาแบบนี้ทนไม่ไหวกัน ทำได้ครึ่งเดียวก็ยกเลิกกันเป็นจำนวนมาก สุดท้ายก็ล้มเหลวเนื่องจากขาดความพยายามครั้งสุดท้าย......”

“ฉันทนได้” เธอแทรกคำพูดของเขา แม้ว่าในใจจะกังวลมาก แต่ความคิดมั่นคงเหลือเกิน “แม้ว่าจะมีความเป็นไปได้เพียงหนึ่ง ฉันก็อยากจะทำ ฉันไม่อยากยอมแพ้แบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น มันจะรักษาแผลไฟลวกฉันด้วย”

เตชิตมองสายตาอันแน่วแน่ของเธอ คิ้วเข้มขมวดแน่นขึ้นมา “นัชชา......”

“ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงฉัน” เธอยกมือขึ้นมากุมหลังมือใหญ่ เงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มอ่อนโยนให้เขา “แต่ฉันก็ต้องทำแบบนี้ ถือว่าอย่างน้อยก็ได้ยอมรับความผิดพลาด ไม่อยากมานั่งนึกทีหลังแล้วเสียดาย”

แต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่ใช่คนที่ขี้ขลาด เตชิตก็รู้มาตลอด ถ้าเป็นคนอื่น เขาจะไม่แย้งเลย แต่นี่เขาสงสารเธอจริงๆ เห็นเธอเจ็บปวด เขาก็อยากให้ความเจ็บปวดของเธอมาอยู่ที่เขา

แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ เธอตัดสินใจไปแล้ว

เห็นเขาขมวดคิ้วไม่ยอมปล่อย นัชชาก็พูดปลอบ “ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉันทนได้ ทุกอย่างจะต้องโอเค”

เรื่องราวผ่านไปหลายวันแล้ว เธอก็ไม่หวังใดๆกับบาดแผลของตน ตอนนี้ได้ยินมาว่ามีความหวังในการฟื้นฟูนิดหน่อย เธอก็ทั้งตื่นเต้นและดีใจ ถึงแม้ว่าเธอที่รอนั้นจะเจ็บปวดและทรมาณมานับครั้งไม่ถ้วน ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย

“ถ้าอยากรับการรักษาด้วยแสงเลเซอร์ ถ้างั้นพวกเราต้องกลับไปที่เมือง J เทคโนโลยีนี้มีแค่โรงพยาบาลประจำตระกูลของปรัณเท่านั้นที่ทำได้ ที่นี่ดำเนินการไม่ได้” เตชิตกุมนิ้วมือเรียวทั้งห้าไว้ในฝ่ามือของตน

นัชชาอึ้งไปสักพัก อยู่โรงพยาบาลที่ประเทศ Y ตั้งนาน จู่ๆก็บอกให้กลับไป เธอจึงรู้สึกกลัว

ความทรงจำของเธอขาดหาย ความรู้สึกเกิดช่องว่างมาก ถ้ากลับไปเธอต้องเผชิญกับอะไร?

ความคิดเห็น