ตอนที่ 556 หัวใจมีเจ้าของแล้ว

ตอนที่ 556 หัวใจมีเจ้าของแล้ว

หนึ่งจูบจบลง ลมหายใจของทั้งคู่ค่อนข้างยุ่งเหยิง โดยเฉพาะนัชชา เบิกตากว้างมองไปรอบๆห้อง มองทุกที่ไม่กล้ามองเขา สบตากับสายตาลึกซึ้งนั่นอย่างไม่ระวัง หัวใจก็เต้นแรง ‘ตุ้บตั้บ’ เหมือนกับเร่งเครื่องยนต์

เธอบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่กล้ารุกจูบผู้ชายคนนั้น!

เห็นท่าทางหดหู่ของเขา แม้แต่เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงกล้าบ่าบิ่นทำอะไรแบบนั้น เธอเพียงไม่อยากให้เขาทำแบบนั้นเพื่อเธอ แต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร อยากแสดงความรู้สึกแต่ไม่มีคำพูดสักคำ ทำดเพียงใช้วิธีการนี้แสดงออกไปตรงๆ

อย่างเห็นได้ชัด วิธีการได้รับการตอบรับอย่างดีเยี่ยม และดีกว่าคำพูดตั้งเยอะ

เพราะเธอเห็นความสุขใจและความร่าเริงจากผู้ชายที่เคร่งขรึมตรงหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด เขาดีใจจริงๆ ทุกอย่างเขียไว้บนหน้าหมดแล้ว เพียงแต่สบตาไม่กี่วินาที นัชชาก็รีบละสายตาออกมา

“นัชชา......” เขาแค่เรียกชื่อของเธอ แต่น้ำเสียงเอาอกเอาใจทำให้คนฟังหน้าแดง

นัชชาก้มศีรษะลงอย่างเขินๆ ลืมสิ่งที่เพิ่งทำกับเขา เหมือนกับยอมรับผู้ชายคนนี้อีกครั้ง “ทำอะไร......”

“นี่เป็น ‘จูบแรก’ ของพวกเรา” เขาเอื้อมมือไปกุมมืเล็กที่ดูไม่สบายใจ ทำให้เธออายจนอยากมุดรูหนีกับคำพูดเขา “คุณรุกจูบผมก่อนนะ”

แม้ว่าทั้งสองจะมีลูกด้วยกันแล้ว แต่สำหรับนัชชาที่สูญเสียความทรงจำนั้น จูบเมื่อครู่นั้นในสายตาก็คือ ‘จูบแรก’ จริงๆ

“ไม่ต้องพูดเลย!” นัชชาพยายามออกมาจากมือเขาเล็กน้อย แต่กลับถูกอีกฝ่ายกุมแน่นกว่าเดิม

ดูเหมือนว่าจะยังไม่พอ เตชิตก็พูดอีกว่า “ผมดีใจมาก”

“......” ไม่ต้องพูด เธอก็ดูออก คนมีตาเขาก็ดูออกกันทั้งนั้น โอเคไหม!

นัชชาไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมเขาต้องพูดแบบนี้ออกมา ทำให้เขินอยู่นั่น......

ขณะที่เธอเขินอยู่ เกือบจะเสียงใจที่ตนทำแบบนั้นลงไป เขาก็โน้มตัวลงมาโอบกอดเธอไว้ การกระทำอ่อนโยนราวกับกำลังโอบกอดตุ๊กตากระเบื้องอันมีเกียรติอยู่ “การยอมรับจากคุณ สัมผัสจากคุณ แม้ว่าคุณแค่ทำให้ผมยิ้ม ทั้งหมดนี้ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน”

นัชชาร่างกายผ่อนคลายขึ้น โอบกอดเธอไว้อย่างอบอุ่นและเร่าร้อนนี้อย่างสิ้นเชิง ลมหายใจระหว่างพวกเขาสัมผัสถึงกลิ่นอันคุ้นเคย

“ผมถึงขั้นกลัว ถ้ากลับไปแล้วคุณมีพ่อแม่ มีเพื่อน มีลูกและคนอื่นๆที่ทำให้คุณเบี่ยงเบนความสนใจ คุณจะเย็นชากับผมไหม คุณจะยังพึ่งพิงผมอยู่เหมือนตอนนี้ไหม” เตชิตวางคางไว้ที่ข้างลำคอเธอ ประโยคนี้ถ้าพูดต่อหน้า เขาคงจะเขิน จึงได้กอดเธอไว้อยู่ เพียงแค่พูดโดยที่ไม่มองหน้าเธอ ก็จะพูดได้อย่างง่ายขึ้น

เขาทั้งหวังว่าทั้งคู่จะกลับไปที่เมืองที่พวกเขามีความทรงจำร่วมกันมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งเต็มไปด้วยความกังวลที่ไม่แน่นอนในใจ

ได้ยินดังนั้น นัชชาก็อึ้งสักพัก คิดไม่ถึงว่าเขาจะกังวลอะไรแบบนี้ ได้รับรู้ถึงความอ่อนโยนของผู้ชายคนนี้ ก็รู้สึกทั้งตลก ทั้งสงสารอย่างอดไม่ได้ แม้ว่าเธอจะอายที่จะพูดความในใจออกไป ตอนนี้เลยกล้าพูดออกไป อยากให้เขาได้รู้

“แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันหนีคุณไปไม่ได้แล้ว ถ้าไม่ได้เจอคุณ ฉันคงกังวลใจอย่างมาก” เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกปลอดภัยนี้เพราะว่าสิ่งที่ได้มากับอาการป่วยหรือว่าอย่างอื่น เธอรู้เพียงว่าในใจเธออยากบอกเขา สำหรับเตชิต ตอนนี้เธอเริ่มยอมรับความเคยชินแล้ว