ตอนที่ 564 ผู้หญิงที่กล้าหาญ

ตอนที่ 564 ผู้หญิงที่กล้าหาญ

หลังจากชนุดมกลับไปห้องตัวเอง ธีมนต์ยังหลับอยู่ แต่เพราะเสียงเขาเดินเข้าไปปลุกเขาตื่นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าเล็กที่ยับมองมาทางเขา “คุณอา?”

แสดงท่าทีแปลกใจ เขามายืนทำอะไรตรงนี้ตั้งแต่เช้า

ชนุดมใช้ชีวิตมาสามสิบกว่าปี เป็นครั้งแรกที่รู้สึกสับสนแบบนี้ สับสนจนในหัวไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น ภาพเมื่อเช้านี้และภาพเมื่อคืนที่ปะติดปะต่อกัน สุดท้ายก็กลายเป็นภาพผู้หญิงทีเปราะบางและขอบตาแดงก่ำ

เขาเปิดตู้เย็นที่เป็นบาร์เล็กๆของทางโรงแรม หยิบน้ำแร่ออกมาดื่มลงคอ ความรู้สึกกังวลในใจก็ยังไม่ลดลงสักนิด แต่ยิ่งแย่ขึ้น

‘เพล้ง’

ระดับมือของเขาวางบนโต๊ะอย่างแรง ระดับมือของเขาวางบนโต๊ะอย่างแรง สายตามองไปที่ขวดไวน์แดงที่ดื่มไปแล้วเศษหนึ่งส่วนสามอย่างไม่ตั้งใจ นัยน์ตาดำสนิทก็หมุนเป็นลมพายุ เขาหยิบหัวจุกปิดเข้าไปอย่างเดิม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลูกน้องที่ไว้ใจ

“ช่วยสืบให้หน่อยว่าใครเป็นคนจัดการส่งไวน์แดงที่อยู่ในห้องฉัน”

หลังจากวางโทรศัพท์ลง เขาทิ้งไวน์แดงลงไปในถังขยะอย่างหงุดหงิด ไวน์แดงทิ้งไปได้ แต่ความกังวลในใจทิ้งไปไม่ได้

ธีมนต์มองออกว่าอารมณ์เขาไม่ดี ร่างเล็กลุกขึ้นมาจากเตียงใหญ่ ใส่สลิปเปอร์ของทางโรงแรมเดินมาข้างๆร่างสูงใหญ่ มือเล็กนุ่มนิ่มดึงฝ่ามือใหญ่ที่เย็นชาของเขาไว้ “คุณอา เป็นอะไรไปครับ?”

ชนุดมก้มศีรษะมองดวงตาสุกใสที่เต็มไปด้วยความกังวล โน้มตัวลงมาลูบหัวเขา “ไม่มีอะไร ไปล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวลงไปทานอาหารเช้า”

สุดท้ายก็ไม่สามารถอารมณ์เสียใส่เด็กน้อยได้ เขาพยายามอดกลั้นอย่างมาก

ธีมนต์ก็ฉลาดและเข้าใจ ไม่ถามอะไรอีกแล้วเข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน

ยืนอยู่ในห้องใหญ่โต ไม่มีเด็กน้อยแล้ว เขาก็เปิดหน้าต่างโรงแรมออก หยิบบุหรี่ในลิ้นชักออกมาจุดไฟ ควันขาวคลุ้งออกมา หายใจเข้าทันที สูดควันร้อนผ่านหลอดลมเข้าไปในร่างกาย ให้หัวสมองที่สับสนได้ตื่นขึ้นสักนิด

มองดูพื้นผิวน้ำทะเลมีหมอกในตอนเช้าที่อยู่ไม่ไกล และยังมีตึกสูงเล็กผุดขึ้นมา ระหว่างที่มองอยู่ ก็ลืมใบหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ไม่ลง

ชนุดมไม่รู้ตัวว่าตัวเองยืนอยู่นานแค่ไหน จนกระทั่งปลายบุหรี่ไหม้จนหมด จนกระทั่งเด็กน้อยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแหลมอีกครั้ง เขาถึงจะกลับมามีสติ

ดับบุหรี่ในแก้วเขี่ยบุหรี่ เขาโบกมือไล่ควัน หลังจากกำชับแล้วจึงหันตัวเข้าห้องน้ำไป

สักพักก็เป็นโรครักสะอาดอย่างควบคุมไม่ได้ สิ่งกีดขวางไม่เป็นอุปสรรค คิดแต่ว่าจะล้างกลิ่นของผู้หญิงคนนั้นออกไปจากร่างกาย

ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่มันเป็นกลิ่นที่รับรู้ได้ตลอดเวลา มันน่ารำคาญในใจเขาเกินไป

แสงในห้องน้ำ ถอดเสื้อที่ยับยู่ยี่ออก เห็นรอยข่วนบนหน้าท้องและช่วงไหล่คอในกระจก สายตายากที่จะคาดเดา เลื่อนสายตาแล้วเดินไปทางอ่างอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเป็นน้ำเย็น ให้น้ำเย็นชำระร่างกาย แต่ก็ไม่เลย......

เขาอาบน้ำเร็วอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้กลับใช้เวลาสิบห้านาทีก็ยังล้างสบู่ออกไม่หมด ล้างไม่หยุด น้ำไหลทั่วทั้งร่าง และล้างเหตุผลของเขาให้กลับมา

อะไรที่เกิดไปแล้วก็ให้มันเกิดไป ไม่ว่าสาเหตุจะคืออะไร ผลลัพธ์เป็นอย่างไร มันก็ไม่ได้เปลี่ยนวิธีการใดๆ ตั้งแต่เช้าตื่นมาจนถึงตอนนี้ ในหัวเขามีอยู่ปัญหาเดียว ไม่ว่าเขาจะหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น

เขาคิดอยู่ เมื่อวานแม้ว่าเขาโดนวางยา แต่ถ้าคนอื่นเข้ามาในห้อง เขาสูญเสียการควบคุมอย่างนี้ เขาจะทำลงไปโดยไม่คำนึงผลที่ตามมาเลยหรอ?

คำตอบคือ ไม่

แม้ว่าเมื่อวานเขาจะถูกความปรารถนาเข้าครอบงำ แต่ตอนที่เธอย่างก้าวเข้ามาในห้อง อย่างน้อยเขาก็มีสติ และยังยับยั้งชั่งใจอย่างมาก แต่พอเห็นใบหน้านั้น ขณะที่มองเธอนอนอยู่ใต้ร่าง ก็เหมือนม้าบ้าที่วิ่งหนีไปอย่างคุมไม่อยู่

เขาได้ผู้หญิงคนนั้นล้ว ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ยาทั้งหมด แต่เป็นความกระหายที่อยู่ในส่วนลึกในใจ ความกระหายที่เพิ่มเชื้อเพลิงกลายเป็นชนวนระเบิดในที่สุด