ตอนที่ 565 บ้านของพวกเรา

ตอนที่ 565 บ้านของพวกเรา

การท่องเที่ยวที่ดี เพราะว่าเกิดเหตุการณ์แย่ๆขึ้น หลังจากชีวภาไปก็ไม่เปิดเครื่องตลอด ชนุดมเป็นคนเดียวที่พาเด็กน้อยเล่นทั้งวัน คืนวันอาทิตย์ถึงขับรถกลับเมือง

ไม่ทันได้คิดว่าเขาจะทำอะไรต่อไป ขณะที่ส่งธีมนต์ให้กับจินต์ก็ได้รับข่าวที่ไม่ได้คาดคิด

“นัชชากับเตชิตกลับมาไฟลท์พรุ่งนี้” นำเด็กน้อยไว้ในรถ ผู้ใหญ่ทั้งสองยืนคุยกันนอกรถ

หลังจากได้ยินข่าวนี้ ชนุดมก็อึ้งไปสักพัก ถึงกับนึกว่าตัวเองฟังผิด “ว่าไงนะ?”

“เธอกลับมาแล้ว” เห็นผู้ชายเย็นชาแบบเขาอึ้งไปเลย จินต์อดไม่ได้ที่จะนึกถึงก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง ตัวเองที่ได้ยินข่าวนี้ ขอบตาก็ร้อนผ่าว “ฟังไม่ผิดหรอก นัชชาเธอ......ในที่สุดก็กลับมาแล้ว”

คำพูดเรียบง่ายหนึ่งประโยค เธอไม่สามารถพูดให้จบอย่างใจเย็นได้

เมื่อคิดถึงช่วงเวลานั้นขึ้นมา ไม่มีข่าวคราวและทำให้เธอกังวลโดยที่ไม่รู้อะไรเลย ก็ตื่นเต้นและรอคอยอย่างอดไม่ได้

พวกเธอเป็นเพื่อนรักกัน เธอเกิดเรื่องขึ้น นอกจากคนรักแล้ว เธอก็เป็นคนที่เธอคิดอยู่มากที่สุดอยู่ตตลอดเวลา เชื่อว่าชนุดมก็เป็นเช่นนี้

เห็นเชาตกอยู่ในห้วงความคิด จินต์ก็รู้ว่าควรให้เวลาเขาได้ใช้เวลาคิด “เธอกลับมาก็น่าจะติดต่อนายไป ฉันขึ้นรถก่อนนะ ลุงกับป้ารอฉันอยู่”

ชนุดมพยักหน้าเล็กน้อย เป็นการบอกลา เห็นรถออดี้สีขาว A6 ขับออกไปจากคฤหาสน์ก็ละสายตาออกมา

เขานำรถตัวเองขับกลับมาที่อพาร์ตเมนท์ในเมือง J ไม่ได้กลับมานานมากแล้ว ก่อนกลับมาก็สั่งให้คนมาทำความสะอาดแล้ว ในบ้านก็เลยสะอาด

เขาไม่ได้ปิดไฟ ยืมแสงจันทร์นอกหน้าต่างแล้วเดินเข้ามาหยิบวิสกี้หนึ่งขวดที่หน้าตู้เก็บเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ไม่ได้เติมอะไรลงไป หยิบเพียงน้ำแข็งใส่ลงไปในแก้ว ก็ดื่มอย่างนั้นเลย

เขาชอบรสชาติแรกของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่แรง รสชาติที่ยากที่จะเข้าใจและขมแต่กลับหอมหวานทำให้เขาหลงใหล แต่เขาไม่ใช่คนที่ติดเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์

คนที่ชอบลงทุน ถ้าเกิดวันหนึ่งติดแอลกอฮอล์ขึ้นมา นั่นก็คงหนีความเสื่อมถอยไม่พ้น

ดังนั้นเขาจึงเตือนตัวเองตลอด ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน จะต้องมีสติ

เพียงแต่เขาก็มีสตินานแล้ว แต่หนีไม่พ้นตอนที่เหนื่อยล้า จึงได้แหกกฎดื่มสักแก้วหนึ่ง

ยกตัวอย่างเช่น ในตอนนี้ที่คิดถึงผุ้หญิงที่ไม่ได้เจอกันมาครึ่งปี คิดถึงใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า คิดถึงการเดินทางที่ไร้สาระทั้งหมดในตอนนี้ เขาอยากจะเมาเหล้า แม้จะเป็นเวลาสั้นๆ

……

ตอนที่นัชชาเริ่มตัดสินใจจะกลับประเทศ เตชิตก็ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลที่ประเทศ Y หมดแล้ว ร่างกายเธอไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง บาดแผลก็ดีขึ้นมาก แต่รอยแผลเป็นยังต้องรักษากันต่อไป

เหยียบขึ้นเครื่องบินกลับประเทศ คนที่มาด้วยยังมีปรัณ อยู่ต่างประเทศมาตั้งนาน เขายกเลิกการผ่าตัดและงานทั้งหมด เรื่องพวกนี้ก็อยู่ในสายตาของเตชิต จำไว้ขึ้นใจ

บนเครื่องบิน เห็นท้องฟ้าและก้อนเมฆนอกหน้าต่างมากมาย ในใจของนัชชาก็ซับซ้อน คิดถึงเมือง J เมืองที่แปลกหน้ามีเด็กน้อยที่เธอลืมอย่างสิ้นเชิง เธออดไม่ได้ที่จะกังวลและไม่สบายใจ

เพียงแต่หัวใจที่เต้นเร็วนอกจากไม่สบายใจแล้ว ยังมีเรื่องอื่นด้วย เธอพูดออกมาไม่ได้ ราวกับเป็นสัญชาตญาณ

รับรู้ถึงอารมณ์ที่ไม่แน่นอนของผู้หญิงข้างกาย เตชิตละสายตาออกมาจากคอมพิวเตอร์ มองที่ใบหน้าขาวซีดของเธอ พึมพำกับตัวเองครู่หนึ่ง ยื่นมือไปดึงที่กันแสงบนหน้าต่างลงมา “อย่าคิดอะไรไปต่างๆนานา นอนหลับสักหน่อย”

เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังข้างหู อยู่ในใจ เพิ่มความมั่นคงเข้าไป นัชชาหันกลับไปมองต้นเสียง สบเข้ากับนัยน์ตาสงบนิ่ง แปลกจัง ความรู้สึกกังวลก็ค่อยๆหายไป

อยู่ด้วยกันมาไม่กี่เดือน เธอก็คุ้นชินกับผู้ชายคนนี้แล้ว โดยเฉพาะหลังจากได้ผ่านเรื่องราวมากมายมา ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ความรู้สึกแบบนี้ยิ่งมากขึ้น

“เตชิต” คิดขึ้นมาได้ จู่ๆเธอก็เรียกชื่อเขา

เขาเหล่มองมา เอ่ยน้ำเสียงขึ้นจมูกออกมาหนึ่งพยางค์ “หืม?”