ตอนที่ 701 ผู้ชายที่กำลังมีความรัก

ตอนที่ 701 ผู้ชายที่กำลังมีความรัก

นัชชาอึ้งไปสักพัก กว่าจะคิดได้ว่า ‘คุณดราณี’ จากปากเขาหมายถึงใคร ก่อนแต่งงานกันเธอเคยเจอดราณี ตอนนั้นกลัวว่าเธอจะพาชนัยที่ดื่มหนักกลับบ้าน เธอกลัวว่าจะเกิดอะไรเลยโทรศัพท์ไปหา

“ฉันมีค่ะ เอาให้พี่ตอนนี้เลย?”

“ครับ ขอบคุณครับ”

“ไม่เป็นไร” พูดจบ เธอก็ถามออกมาอย่างสบายๆ “พี่ปรัณอยากได้เบอร์โทรศัพท์ของดราณีไปทำไม?”

พอพูดถึงตรงนี้ ปรัณก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ “เพราะเจ้าชนัยน่ะสิ เขาไม่รู้ว่าแล้วยังไปพูดไม่ได้ดีกับได้แตงกวาอีก ทั้งสองทะเลาะกัน เมื่อวานดื่มหนักมาก แล้วก็ปวดท้องรุนแรง พี่คิดว่าพี่โน้มน้าวไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ดีเท่าได้คุยกับดราณีเสียหน่อย”

ในสองคนนี้ ถ้ามีคนหนึ่งเข้าใจก็ไม่มีปัญหาแล้ว

นัชชาพยักหน้า “ดูออกว่าชนัยชอบเธอมาก พี่ก็ไปพูดกับเธอดีๆนะ หญิงสาวคนนั้นก็ดูเป็นคนที่มีเหตุผลมาก”

“โอเค ค่อยคุยกันะ เธอยุ่งอยู่ด้วย”

หลังจากวางสาย ปรัณก็กดเบอร์โทรศัพท์ไปหาดราณีทันที ด้วยท่าทางที่กำลังใช้ความคิดอย่างมากเหมือนกับลุงแก่ๆ

หกโมงเช้า เสียงรอสายดังอยู่นานมากไม่มีคนรับ จนในปลายสายมีเสียง ‘ขอโทษค่ะ เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้’ ดังขึ้น ปรัณเลยวางสายไป

ในเวลานี้ เธออาจจะหลับอยู่

ขณะที่เขาเตรียมวางโทรศัพท์ไว้ข้างกาย ขณะที่ค่อยโทรไปตอนสายกว่านี้ จู่ๆโทรศัพท์ในมือก็สั่นขึ้นมา ก้มลงมองดู มันคือเบอร์ที่เพิ่งโทรออกไปเมื่อครู่

เขารับแล้วแนบโทรศัพท์ไว้ข้างหูทันที “ฮัลโหล ดราณีใช่ไหม?”

ดราณีกำลังเฝ้าไข้อยู่ที่โรงพยาบาล คุณพ่อป่วยโดยฉับพลัน ยังไม่ได้เอาของมากมายเอากลับมาจากโรงแรม ร่างกายของเสนานีคอนข้างอ่อนแอ เลยให้น้าไปเอาแทน เธออยู่ข้างเตียงเป็นเพื่อนคุณพ่อในคืนแรกหลังผ่าตัด

เกือบข่มตาไม่หลับทั้งคืน เธอจิตใจเซื่องซึม ในตอนนี้ได้ยินเสียงผู้ชายในลำโพงก็รู้สึกตื่นขึ้นมานิดหน่อย “สวัสดีค่ะ ฉันดราณี ไม่ทราบว่านี่ใครพูดคะ?”

“ผมเอง ปรัณ ก่อนหน้านี้เธอเคยเจอพี่ที่งานแต่งของนัชชา จำได้ไหมครับ?” พูดจบ กลัวว่าเธอจะนึกไม่ออก ปรัณก็พยายามจะชี้ทางต่อ “ตอนนั้นเธอหาชนัยไม่เจอ แล้วพี่พาไปน่ะ”

หกโมงเช้า สมองของดราณียังคงอึนๆ เธอคิดอยู่นานสักพักถึงได้เจอความทรงจำเล็กน้อยจากส่วนลึกของสมอง

“อ๋อ......ฉันพอจำได้ค่ะ” ดราณีถามอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อเครึ่ง “พี่คือคุณหมอใช่ไหมคะ?”

“ใช่ครับ” ปรัณเห็นว่าเธอยังจำตนได้ ก็โล่งอก และไม่ได้พูดอะไรอ้อมค้อมมาก เขาเอ่ยออกไปตรงๆ “นั่นแหละครับ พี่มารบกวนเราแต่เช้าตรู่ เพราะว่าอยากจะมาคุยเรื่องชนัยกับเธอ”

ชนัย?

ดราณีค่อนข้างประหลาดใจ “เขาเป็นอะไรหรอคะ?”

“เมื่อวานหลังเขาทะเลาะกับเธอก็ไปกินเหล้เมา วันนี้ก็ปวดท้องตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง ตอนนี้ร่างกายแย่มาก ใครพูดก็ไม่ฟัง พี่เลยหวังว่าเธอจะไปเจอเขาหน่อย ช่วยพี่หน่อยนะ”

ดราณีกัดปาก แล้วมองพ่อที่อยู่บนเตียง น้าบอกว่าวันนี้จะมาแทนที่เธอพร้อมอาหารเช้าตอนเจ็ดโมงเช้า ถึงตอนนั้นเธอก็ไปพักผ่อนได้

สามารถออกไปจากโรงพยาบาลได้ชั่วคราว แต่ดราณีก็เกิดความลังเล “ตอนนี้เขายังโอเคไหมคะ?”

“ไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ปรัณพูดเรื่องของชนัยให้ร้ายแรงขึ้นนิดหน่อย ไม่ใช่ว่าตั้งใจจะหลอกลวง แต่ใครผูกเรื่องไว้ก็ต้องเป็นคนแก้เอง เขาหมดหนทาง

สุดท้ายในใจของดราณีก็รู้สึกผิด นึกถึงเรื่องค่ายาของคุณพ่อและการทะเลาะกันเมื่อคืนวาน เธอพึมพำกับตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะรับปาก “เดี๋ยวตอนเช้าญาติฉันมาโรงพยาบาลแทนที่ฉัน แต่ฉันต้องขอพักผ่อนก่อนสักครู่นะคะ ตอนบ่ายต้องไปตรวจเป็นเพื่อนคุณพ่อ ตอนเย็นถึงจะมีเวลา”

ปรัณเห็นว่าเธอรับปาก ก็เหมือนหินร่วงออกจากในใจ เวลาในตอนเย็นดีที่สุด ยังไงก็ดื่มมาทั้งคืน ชนัยตื่นขึ้นมาก็น่าจะเป็นช่วงเวลาพลบค่ำ

“ไม่มีปัญหา เดี๋ยวสองทุ่มพี่ไปรับที่โรงพยาบาล ไม่เสียเวลาเธอทานข้าว”