ตอนที่ 701
ตอนที่ 702 ปากบอกไม่ชอบแต่การกระทำตรงข้าม
October 28, 2026
ตอนที่ 702 ปากบอกไม่ชอบแต่การกระทำตรงข้าม
เจ็ดโมงยี่สิบนาที ดราณีลงจากตึกมาแล้วขึ้นรถแลนด์โรเวอร์คันดำที่จอดอยู่ข้างถนน
เธอรัดเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็หันศีรษะไปทักทายผู้ชายข้างๆอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ คุณหมอปรัณ”
“สวัสดีครับ” ปรัณมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับรถ ใบหน้าขาวเนียน ผมยาวดำสนิท หน้าผากโหนกนูน จมูกเล็ก เวลายิ้มแล้วมีลักยิ้มเล็กๆข้างแก้ม คำพรรณาว่าหวานจนคนหลงสี่พยางค์นี้ก็ไม่พอ
อายุแค่ยี่สิบปี ความอ่อนเยาว์ทั้งร่าง ดวงตากลมโตทำให้คนใจอ่อน
ปรัณพูดอย่างอดไม่ได้ “ปกติเรียกพี่ปรัณก็พอแล้ว ไม่ต้องเรียกสุภาพขนาดนั้น”
ใครไม่อยากมีน้องสาวที่น่ารักขนาดนี้กันล่ะ?
ดราณีจึงเรียกอย่างว่าง่าย “พี่ปรัณ”
“ทานอาหารเย็นหรือยังไร?” ปรัณสตาร์ทรถ สายตามองตรงไปด้านหน้าอย่างใจจดใจจ่อ
“ทานแล้วค่ะ” ดราณีพยักหน้า สองมือวางไว้บนตัก ค่อนข้างระมัดระวัง ท่านั่งแข็งทื่อ “ทานที่โรงอาหารโรงพยาบาลค่ะ”
“ได้ข่าวว่าพ่อเธอป่วย ตอนนี้อาการเป็นยังไงบ้าง?” สุดท้ายเขาก็เป็นหมอ พูดไม่ถึงสามประโยคก็วนเข้าเรื่องหมอๆ
“ไม่ได้หนักเท่าไหร่ค่ะ เพียงแต่ในขั้นตอนสุดท้ายฟื้นตัวดีๆก็ไม่มีปัญหา”
“งั้นก็ดีแล้ว ร่างกายไม่เป็นอะไรสำคัญที่สุด” พูดจบ สุดท้ายปรัณก็เข้าเรื่องที่อยากพูดมากที่สุด “เดี๋ยวพี่พาเธอไปที่มูตี้คลับเฮาส์ วันนี้ชนัยอยู่ที่นั่น ช่วงพลบค่ำพี่โทรบอกเขาแล้ว”
พูดถึงผู้ชายคนนั้น ดราณีรู้สึกระมัดระวัง “เขารู้ไหมคะว่าฉันจะไป?”
“รู้ครับ” ปรัณเหลือบมองมือของเธอที่กุมด้วยกันแน่น เอ่ยเสียงปลอบโยนอารมณ์เธอเบาๆ “ไม่ต้องกังวลนะ เขาปากร้ายแต่ใจดี เธอช่วยไปคุยกันหน่อยก็ไม่มีปัญหาแล้ว”
“เมื่อคืน เขาโกรธฉันมาก ฉันไปหาตอนนี้เขาจะไม่ยิ่งรำคาญหรอ?”
“ไม่หรอก” ปรัณปฏิเสธอย่างไม่คิด “เธอไปน่ะเขาจะดีใจยิ่งกว่าใคร รับประกันได้เลย”
เจ้าชนัยนั่นน่ะพูดอย่างใจอย่าง ปากบอกไม่ชอบแต่การกระทำตรงข้าม ปากบอกไม่อยากเจอ แต่ที่จริงอยากเจอเธอมากกว่าใคร
แม้ว่าปรัณจะพูดแบบนี้ แต่ในใจดราณีก็ยังคงกังวลมาก ระหว่างทางไปถึงหน้าประตูมูตี้คลับเฮาส์ก็กระวนกระวายใจ ไม่ได้มานานมาก เห็นประตูทางเข้าบานใหญ่เหลืองทองอร่าม ก้นบึ้งหัวใจเธอก็รู้สึกหวาดกลัว
พอจดรถเธอก็เริ่มอยากถอนตัว “พี่ปรัณคะ หรือว่า......ฉันไม่ต้องไปแล้วดีกว่า”
มาถึงประตูแล้ว ปรัณไม่ให้เธอหนีอยู่แล้ว “มาก็มาแล้ว ไม่ว่าจะยังไงก็ไปเจอหน่อย เธอวางใจได้ พี่จะรอเธออยู่ข้างนอก”
“หืม?” ใบหน้าดราณีมีเครื่องหมายคำถาม แล้วชี้ไปที่ประตู “พี่จะไม่เข้าไปกับฉันหรอ?”
“พี่ไม่เข้าไปหรอก มีพี่เจ้านั่นไม่ปล่อยไปแน่ พวกเธอไปเจอกันดีกว่า มีอะไรก็โทรหาพี่นะ ฉันอยู่ที่นี่ตลอด” ปรัณเหมือนเป็นผู้ปกครองที่มาส่งลูกที่โรงเรียนอนุบาล พูดให้เธอสบายใจ “ไปเถอะ ฉันรอเธออยู่ด้านนอก”
ดราณีกลืนน้ำลาย หันไปมองประตูด้านหลังอีกครั้ง จริงด้วย มาก็มาแล้วอย่างน้อยก็ไปเจอหน่อย ไม่งั้นเธอก็ไม่ค่อยอยากกลับไป
นอกจากนั้นชนัยก็เคยช่วยเหลือเธอไว้มาก เธอควรอธิบายเรื่องเมื่อวานกับเขาให้ชัดเจนอย่างมีเหตุผล
แต่ก่อนดราณีไม่เคยสนใจว่าชนัยจะมองตัวเองหรือมีความคิดกับตัวเองอย่างไร พอหลังจากเกิดเรื่องครั้งนี้ขึ้น เธอก็สนใจความคิดเห็นของผู้ชายคนนี้มากเหลือเกิน
ดังนั้น หลังจากหายใจเข้าใจเข้าลึกๆหลายที ดรารีก็ตัดสินใจเข้าไปหาชนัย
ลงจากรถไป ก็เจอกับผู้ช่วยที่ขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าเป็นเธอก็ค่อนข้างประหลาดใจ “คุณดราณี?”