ตอนที่ 710 ฉันอยู่ในกำมือเธอแล้ว

ตอนที่ 710 ฉันอยู่ในกำมือเธอแล้ว

“อะไร?” ดราณีเกือบจะไม่ได้ตอบโต้กลับ

โพสต์อินเตอร์เน็ต?

เขาเตรียมจะเอารูปคู่ของพวกเขาโพสต์อินเตอร์เน็ต?

เธอกำลังคิดอยู่ ชนัยก็จัดการทุกอย่างเสร็จแล้วด้วยความเร็วสูงสุด เขาเปิดแอพพลิเคชั่นโซเชียลขึ้นมา เทรนด์แรกที่ปรากฏขึ้น คือสิ่งที่เขาโพสต์

รูปภาพที่สิบนิ้วกุมเข้าด้วยกันเมื่อครู่นี้ แคปชั่นมีเพียงหัวใจสีแดง

ไม่ได้ป้องกันใครใดๆ โพสต์ออกไปแล้วจริงๆ ทุกคนเห็นหมดแล้ว ภายในหนึ่งนาที ดราณีเห็นคอมเมนต์อุทานนับไม่ถ้วน

“ใครน่ะ พี่น้องก็โอเค อย่าเอิกทำเป็นเรื่องใหญ่โต”

“คนที่ไม่คิดจะมีแฟนประกาศตัวซะแล้ว?”

“จู่ๆก็มีแฟน ฉันรู้สึกเหมือนโดนหักอก......”

ดราณีดูคำอวยพรที่เย้าแหย่ผสมปนเปพวกนี้ เธอก็มึนงง “คุณ คุณโพสต์ไปจริงๆหรอ ไม่กลัวคนอื่นจะพูดยังไงหรือไง?”

ปกตชนัยคนที่ดูเหมือนทำตัวเหลวไหลเป็นพิเศษ แต่ว่าเขาอัพเดตกับในกลุ่มแชทน้อยมาก เมื่อก่อนเธอเคยถามเหตุผล เขาก็บอกกับเธอว่า ไม่อยากจะเผยความเป็นส่วนตัวมากเกินไป จะไม่มีเวลาผ่อนคลาย

คิดๆแล้วก็จริง คนที่ชีวิตยุ่งขนาดนี้ ไม่มีเวลามาคิดจะโพสต์อะไรหรอกมั้ง

แต่เธอก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะยอมให้คนรู้เรื่องความสัมพันธ์ที่เป็นทางการในวันแรกของพวกเขา ในระดับที่มั่นคง ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น

ชนัยไม่ได้รู้สึกว่าไม่มีตรงไหนที่ไม่เหมาะสม มองคอมเมนต์อุทานหลากหลายชนิดอย่างพอใจ มองดูไปด้วยแล้วก็ส่ายหน้าถอนหายใจไปด้วย “พวกกลุ่มคนโสดนี่ต้องอิจฉาตายแน่ๆ......”

“คุณรู้ได้ไงว่าคนอื่นอิจฉา?”

“พวกเขาก็แบบนี้แหละ ปากก็ร้องไห้โฮแต่ในใจก็โหยหาความรัก” ชนัยพูดไปพลางวางโทรศัพท์ลงไป “เดี๋ยววันหลังพาเธอไปเจอพวกเขาเธอก็จะรู้เอง”

พอคิดว่าจะได้ไปเจอเพื่อนของเขา ดราณีก็รู้สึกกังวล “ถ้าพวกเขาไม่ชอบฉันล่ะ?”

“เป็นไปไม่ได้” เขาพูดอย่างไม่คิด “หลังจากเจอเธอ คนพวกนั้นจะต้องยิ่งอิจฉา”

คำชมอ้อมๆนี้ทำให้ดราณีแก้มแดง และไม่รู้ว่าคนคนนี้เอาความมั่นใจมากจากไหน ถึงได้ออกปากว่าคนอื่นจะชอบเธอ

แต่เมื่อได้ยินคำพูดพวกนี้ เธอก็มีความสุขมาก เธอก็รู้สึกถึงความจริงใจในคำพูด ไม่ใช่ว่าพูดเพราะอยากเอาใจหรือประจบประแจง แต่คิดแบบนั้นจริงๆ

เธอไม่แน่ใจมาตลอดว่าชนัยชอบเธอตรงไหน แต่ก็ค่อยๆเห็นว่าเขาปฏิบัติต่อเธอไม่เหมือนกับคนอื่น เธอก็ยิ่งเชื่อมั่นในความรู้สึกนี้

จะพิสูจน์อะไรก็ต้องให้เวลา สำหรับตอนนี้ เธอเลือกที่จะเชื่อใจ

อารมณ์ผ่อนคลายลง อาการเหนื่อยล้าในหนึ่งวันพุ่งเข้ามาในใจ ดราณีลืมตาไม่ค่อยขึ้นแล้ว ชนัยรู้สึกได้จึงเอ่ยถามเสียงต่ำ “ง่วงหรอ?”

“อืม นิดหน่อย”

“โอเค ฉันไปห้องข้างๆนะ กลางคืนมีอะไรก็เรียกฉันได้ตลอด” พูดจบ เขาก็โน้มศีรษะลงมาจูบบริเวณหว่างคิ้วเธอ “ถึงยังไงเธอก็ไม่ได้จิตใจดำคงไม่ให้กลับไปครั้งสองครั้ง ไม่ทำให้เธอน้อยใจหรอก”

ดราณีมองไปด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “ใครจิตใจดำ......”

“ทั้งๆที่อยู่ใต้หลังคาเดียวกันแท้ๆ แต่ให้แฟนตัวเองไปนอนอีกห้องหนึ่ง มันเรีกว่าใจดำหรือเปล่า?” ชนัยขมวดคิ้วใบหน้าเต็มไปด้วยความหดหู่ “แต่ก็ไม่เป็นไร ต่อไปเธอต้อให้คืนเป็นสองเท่า”

เขาจงใจเน้นคำสุดท้าย กลัวเธอฟังความหมายที่แฝงอยู่ไม่ออก

แม้ว่าดราณีไม่เคยมีแฟน แต่ก็ได้ยินอะไรพวกนี้มาไม่น้อย ถ้าฟังไม่ออกก็โง่บรมแล้ว