ตอนที่ 712 เอาใจไม่พอ

ตอนที่ 712 เอาใจไม่พอ

ชนัยได้ยินคำว่าแฟนหนุ่มข้างหู ไม่ต้องพูดถึงเขาที่พูดคำนี้ทั้งวัน แต่ความจริงดราณีพูดคำนี้น้อยมาก

ความเขินอายของสาวน้อยนั้นปรากฏขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเขินอายนี้เขายากที่จะรับรู้ถึง และเธออดทนในการเปิดเผยตัวตนทีละนิด ไม่ได้ระมัดระวังขนาดนั้นแล้ว

ผู้หญิงข้างกายเขาล้วนเป็นหญิงที่มีเสน่ห์ ชนัยคิดว่าตัวเองชอบผู้หญิงแบบนนี้มาโดยตลอด จนกระทั่งมาเจอความใสซื่อบริสุทธิ์ของเธอ เขาก็เข้าใจทันที ไม่มีผู้ชายคนไหนมาสนว่าผู้หญิงของตัวเองเอาใจตนแค่ไหน รักความโง่เขลาของเธอก็ไม่ทันแล้ว

คิดถึงตรงนี้ ชนัยก็รู้สึกเขินอาย

สุดท้ายให้เธอถ่าย หรือไม่ให้ถ่ายดีล่ะ?

ช่างเถอะ ถ่ายก็ถ่ายไปเถอะ แต่อาหารที่ทำน่าเกลียดนิดหน่อย ก็ดีกว่าทำให้เธอไม่พอใจล่ะนะ

คิดแบบนี้แล้ว เขาก็ถอยออกไปครึ่งก้าว อยู่ในท่าทางที่ปล่อยให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น “อยากถ่ายก็ถ่าย อย่าลืมเปลี่ยนเป็นสี P ด้วยนะ”

ดราณีค่อนข้างประหลาดใจ “คุณรู้จักรูป P ด้วยหรอ?”

“......” ชนัยถอนหายใจอย่างหมดหนทาง “ถึงฉันจะทำงานทุกวัน อะไรที่ควรรู้ก็รู้ เธอคิดว่านอกจากทำงานฉันก็ไม่รู้อะไรแล้วหรือไง”

ดราณีแอบหัวเราะโดยไม่ได้พูดอะไร ไม่อยากทำให้เขาโมโห แต่รีบจ่อกล้องไปที่อาหารแล้วถ่าย

ไม่ทันได้เพลิดเพลินกับรูป กลัวว่าชนัยจะรู้สึกเสียหน้า ก็รีบเก็บโทรศัพท์ลงไป ก็รีบกินแซนวิชทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กัดเข้าไปหนึ่งคำ

ไม่ต้องพูดเลยว่าถึงรูปร่างภายนอกจะดูไม่น่ากิน แต่ที่จริงรสชาติไม่เลวเลย อย่างน้อยขนมปังก็ปิ้งกำลังดี กรอบอร่อย แยมด้านในก็เป็นสำเร็จรูป รสชาติไม่เลวอยู่แล้ว เพิ่มมะเขือเทศและดาวที่แม้จะสุกจนเกินไป แต่อย่างน้อยรสชาติก็รับประกันได้

สำหรับคนที่ทำเป็นครั้งแรกอย่างชนัย ทำได้ถึงขนาดนี้ดราณีก็พอใจอย่างมากแล้ว

เธอไม่ได้ขี้หวงคำชมสักนิด เลยเอ่ยชมอย่างใจกว้าง “อร่อยมากเลยอ่ะ ครั้งแรกทำได้ขนาดนี้ก็ดีมากแล้ว”

“เธอชอบไหม?”

“อืม ชอบ”

“งั้นต่อจากนี้ฉันทำให้เธอทานทุกวันเลย”

ดราณีชะงักมือที่ถือแซนวิช ด้วยใบหน้าที่กังวล “ไม่ต้องหรอก นานๆทีทำครั้งก็โอเคแล้ว ทำบ่อยๆมัน......รบกวนคุณ”

เธอก้มหน้ากัดอีกคำโดยไม่ได้เปลี่ยนสีหน้า ในใจก็คิดว่าถ้าได้กินทุกวันเธออาจจะ......ไม่อยากจะคิด

แม้ว่าจะอร่อย แต่กินทุกวันมันก็เลี่ยนเกินไป

ใครจะไปรู้ว่าชนัยกลับกระตือรือร้นมาก “ไม่ลำบากหรอก ฉันทำแล้วเธอเอาไปด้วยก็โอเคแล้ว ถ้าไม่สะดวกเดี๋ยวฉันให้คนขับรถเอาไปส่งก็ได้”

“แซนวิชอันเดียวต้องให้คนขับรถเอาไปส่งเลยหรอ?” ดราณียู่ปากหนึ่งที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเหลือเกิน “ไม่ต้องหรอก ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ซื้อข้าวที่โรงเรียนสะดวกมากๆ”

ชนัยเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลม ครู่เดียวก็ดูออกถึงยืนกรานในสายตาเธอ ไม่ได้กลัวว่าเขาจะลำบากเลยปฏิเสธหรอก แต่แค่ไม่อยากจริงๆ

ใช้ชีวิตมาขนาดนี้แล้วแค่ท่าทางยังมองไม่ออก เขาคงเป็นไอ้ทึ่มจริงๆ

นัยน์ตาเรียวยาวหรี่ลงทันที “เธอไม่อยากทานใช่ปะ?”

ดราณีกลัวว่าคำพูดตัวเองจะทำร้ายความั่นใจเขา ได้ยินแล้วเกือบจะสำลักขนมปัง “ปะ เปล่า......ฉันกลัวว่าจะรบกวนคุณเกินไป”

“ฉันไม่ลำบาก”

“……”

ตอนนี้ ดราณีไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้ประนีประนอมด้วย แต่คิดไม่ออกว่าจะตอบเขาอย่างไรดี

พูดอย่างไรดีล่ะ หรือว่าต้องพูดความจริง ไม่ได้แน่ๆ