ตอนที่ 714 ยังมีคนอยู่นะ

ตอนที่ 714 ยังมีคนอยู่นะ

รถขับมาถึงโรงพยาบาลเร็วมาก ระหว่างทางทั้งคู่ก็พูดหัวเราะกัน ไม่มีเวลาไหนสงบนิ่งเลย นอกจากชนัยจะเริ่มอ่านเอกสารแล้ว จากนั้นก็ไม่ได้เปิดมันออกมาอีก

มีเธออยู่ข้างกาย เลยไม่มีสมาธิเท่าไหร่ เพียงได้ยินเสียงของเธอ เห็นใบหน้าด้านข้างของเธอ ก็ไม่สามารถทำงานได้ลง

รถมาจอดถึงหน้าประตูโรงพยาบาล ดราณีก็สะพายกระเป๋าของตน เตรียมลงจากรถ

ชนัยเสียดายนิดหน่อย แม้ว่าคืนนี้ก็ได้เจอกัน ไม่เจอกันไม่กี่ชั่วโมงก็เสียดายแล้ว เขาติดเธอมาก

“ไปแล้วหรอ?”

“ช่าย” ดราณีมองประตูใหญ่ของโรงพยาบาลทางด้านหลัง “ถึงแล้ว”

“ฉันรู้ว่าถึงแล้ว” ในขณะที่ชนัยพูดอยู่ มือก็ไม่ได้ปล่อยเธอไป “เธอไปแล้ว ไม่บอกอะไรกับฉันหน่อยหรอ?”

ดราณีมองคนที่ไม่ยอมปล่อยมือโดยสิ้นเชิง รู้สึกไม่เข้าใจนิดหน่อย “คุณ......หมายความว่ายังไง?”

“……” ชนัยไม่พูดอะไรในตอนนี้

ความหมายของเขา

เขาจะหมายความว่าอย่างไรได้ล่ะ ก็แค่อยากให้เธอพูดอะไรที่น่าฟังสักประโยคหนึ่ง หรือไม่ก็จุ๊บหนึ่งที แล้วทำอะไรอีกละ?

แต่น่าเสียดายที่หญิงสาวตัวเล็กข้างหน้าดูเหมือนว่าจะไม่รู้สึกตัวสักนิด ดวงตาโตเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

เขาเลยรุกเองดีกว่า เขาคว้าลำคอเธอแล้วกดมาหาตัวเอง พูดตรงหน้าเธอด้วยเสียงแผ่วเบา “จูบหนึ่งที”

“……”

หนึ่งวินาทีต่อมาดราณีก็แก้มแดงแป๊ด เธอรีบมองคนขับรถที่อยู่ที่นั่งคนขับ แม้ว่าอีกฝ่ายจะรีบก้มหน้าลงไป แต่เธอก็อายมากอยู่ดี

“คุณทำอะไรเนี่ย ยังมีคนอยู่นะ!” เธอพูดไปด้วยพลางออกแรงดิ้นออกจากมือเขาไปด้วย

ชนัยไม่ได้ขัดขืนอะไร ถูกเธอผลักออกมาจริงๆ ร่างกายเด้งขึ้นด้วยแรงเฉื่อย พอได้สติกลับมา เขาก็รู้สึกไม่ดีแล้ว

“เธอผลักฉันจริงๆหรอ?”

ดราณีไม่ได้สนใจว่าเขาจะคิดอย่างไร เธอรีบดึงประตูออกอย่างรวดเร็ว เท้าก็ก้าวออกไปแล้ว “ไม่ได้ตั้งใจ”

พูดจบ ไม่ได้ให้โอกาสเขาพูด ก็หมุนตัวเดินตรงไปที่หน้าประตูโรงพยาบาล

คนขับถที่นั่งอยู่ที่นั่งคนขับก็กลัวจนเหงื่อแตกพลั่ก คุณดราณีเดินไปแล้ว อีกเดี๋ยวท่านชนัยต้องมาระบายความโกรธที่ตัวเองแน่ เขาไม่อยากถูกหักเงินนะ......

แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชนัยจ้องไปที่ร่างเล็กจนหายเข้าไปในประตูแล้วก็ละสายตาออกมา มุมปากกระตุกเหมือนจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม “ใจดำจริงๆ”

คนขับรถเงยหน้าขึ้นอย่างกังวล แล้วเอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง “ท่านชนัย ตอนนี้กลับบริษัทใช่ไหมครับ?”

“อืม” ชนัยโบกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนน่ากลัว “ไปส่งเธอแล้ว ก็ควรกลับไปทำงาน”

——

ดราณีรีบก้าวเท้ายาวมาที่ประตูห้องผู้ป่วย เดิมทีเธอคิดจะมาก่อนเก้าโมง ยังไงคุณลุงก็เฝ้าอยู่หนึ่งคืนเต็มๆ ตอนนี้น่าจะเหนื่อยแน่ๆ ควรมีคนมาเฝ้าแทน แต่ชนัยทำให้ช้าไปนิดหน่อย มาถึงก่อนเก้าโมงครึ่งแล้ว

เธอเดินเข้ามาอย่างกังวลสุดขีด “คุณลุงคะ ขอโทษที่ฉันมาสายนะคะ เฝ้ามาหนึ่งคืนเต็มๆคุณลุงรีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะค่ะ”