ตอนที่ 717
ตอนที่ 718 ชื่อที่ห้ามเอ่ยถึง
October 28, 2026
ตอนที่ 718 ชื่อที่ห้ามเอ่ยถึง
พอจบข้อความ ชนัยก็นั่งรถส่วนตัวของตัวเอง พอเห็นข้อความที่ส่งกลับมา มุมปากก็ฉีกยิ้มจนถึงใบหู
คิดถึงการเตรียมการของวันนี้ อดจะภาคภูมิใจไม่ได้ เขารู้ว่าการใส่ใจเรื่องเล็กๆน้อย ผู้ใหญ่จะไม่ชอบได้อย่างไร
คนขับรถมองดูท่าทางผิดปกติทั้งวันของเจ้านายตัวเอง ทั้งๆที่ก่อนทานอาหารเขาจะกระวนกระวายใจเป็นพิเศษ แค่เน็กไทเส้นเดียวเขาก็ถามว่าสวยไม่สวยดูน่าเบื่อหรือเปล่าอยู่เกือบสิบรอบ ตอนนี้กลับรู้สึกเบิกบานใจ
ไม่ ไม่ใช่แค่เบิกบานใจ อาจจะพูดได้ว่าดีใจจนผิดปกติ
“ท่านชนัย วันนี้มีเรื่องอะไรให้ดีใจหรอครับ?”
ชนัยยากที่จะเอ่ยตอบ “อืม แน่นอน”
เห็นใบหน้าเขาแสดงออกว่า ‘ถามฉันสิ ถามฉันสิ’ คนขับรถก็ถามอย่างมีไหวพริบ “เกี่ยวกับคุณดราณีไหมครับ?”
“ถูกต้อง” ชนัยพยักหน้า พูดต่ออย่างไม่เหน็ดเหนื่อย “วันนี้ฉันพาเธอกับครอบครัวไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน บรรยากาศเป็นกันเองมา ตอนจบอีกฝ่ายก็ชมฉันตลอดเลย”
คนขับรถค่อนข้างดีใจปนประหลาดใจ ถึงจะรู้ว่าความสัมพันธ์คุณชนัยกับคุณดราณีไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่าจะรีบไปพบคนในบ้านเร็วขนาดนี้
เขารีบชม “คุณชนัยเป็นนักธุรกิจที่โดดเด่นขนาดนนี้ อีกฝ่ายต้องพอใจอย่างแน่นอน”
ชนัยได้ยินอะไรก็อารมณ์ดีไปหมด “ถูกต้อง วันนี้นายก็ขับรถยอดเยี่ยมาก รถติดขนาดนี้ก็ยังมาไม่สาย เดือนนี้เดี๋ยวให้โบนัสก้อนหนึ่ง”
คนขับรถก็ดีใจ รีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณครับท่านชนัย”
ชนัยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไปกันเถอะ กลับบริษัท”
ช่วงนี้ได้กำหนดความสัมพันธ์แน่นอนกับดราณี ความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่งานแล้ว มีอีกโปรเจ็คที่ยืดเยื้อเวลา ตอนนี้ไม่มีทางไปเจอเธอที่โรงพยาบาล ต้องรีบจัดการให้ได้
ตอนที่รถมาจอดที่ชั้นใต้ติดของมูตี้คลับเฮาส์ ชนัยเปิดประตูรถลงมาก็หันไปมองรถโรลส์ รอยซ์ แฟนทอมสีดำที่อยู่ข้างๆ เป็นการเปลี่ยนรูป แค่มองก็รู้ว่าเจ้าของเป็นใคร
คุณปู่มาแล้ว?
อายุของคุณปู่ที่บ้านไม่สามารถมาที่มูตี้คลับเฮาส์ได้ ทำไมวันนี้จู่ๆถึงมาเยี่ยมได้?
ชนัยอารมณ์ดีน้อยลง เขาไม่ได้สนิทสนมกับคนในครอบครัว นอกจากไม่มีทางเลือกเขาก็คงไม่มาเจอหน้า เพราะเอกันแต่ละทีส่วนใหญ่ก็จะทะเลาะกัน
ตอนนี้เห็นรถคุณปู่จอดอยู่ เขาก็รู้สึกหมดความอดทน
“มาไม่คิดจะบอกกันหน่อยหรอ?” เขาหันไปด่าผู้จัดการข้างๆ “ปกติก็พูดแบบนี้ ถึงเวลาก็ทำเหมือนฉันเป็นคนโง่?”
ที่จริงไม่พูดเขาก็รู้ ต้องเป็นเพราะคุณปู่มากระทันหันแล้วไม่ให้ใครแจ้งเขาแน่นอน
แต่เข้าใจไปก็เท่านั้น ในใจก็โกรธอยู่ดี
ผู้จัดการก็เข้าใจเหตุผลข้อนี้อย่างเห็นได้ชัด ปล่อยให้เขาด่าสองสามประโยคและไม่ได้อธิบายอะไร
เสือกำลังโกรธ ตอนนี้พูดไปก็เหมือนฆ่าตัวตาย เขาไม่อยากโดนไล่ออกเพราะคำพูดไม่กี่ประโยค
ชนัยสลัดความอ่อนโยนเมื่อครู่ทิ้งไปหมด เขากลับไปเป็นคนอารมณ์ร้อนในตอนปกติภายในพริบตาเดียว เขาก้าวเท้ายาวเข้าลิฟต์ไป พอปลายเท้าถึงบนชั้นก็ก้าวเท้าออกไป ทิ้งผู้จัดการด้านหลังไว้