ตอนที่ 717 ตกลงเป็นอะไรกันแน่

ตอนที่ 717 ตกลงเป็นอะไรกันแน่

พอพูดจบ ชนัยกำลังจะพูด แต่ไม่รอให้เขาได้เปล่งเสียออกมา ได้ยินเสียงไอของดราณีดังแทรกเข้ามา “แม่คะ ความรักของคุณชนัยกับแฟนสาวดีมาก ไปถามแบบนี้เสียมารยาทนะคะ”

เสนานีเห็นท่าทางลูกสาวที่รีบร้อนตื่นตระหนก ก็ไม่เพียงไม่วางใจ กลับยิ่งกังวลไปอีก ถึงแม้ว่าตั้งแต่เข้าประตูมาจนถึงตอนนี้ บทสนทนาของทั้งคู่จะน้อยมาก แต่ออร่าตอนอยู่ด้วยกันนั้น มันไม่ใช่ท่าทางของเจ้านายกับลูกน้องธรรมดาแน่นอน

ในฐานะคนเป็นแม่ รู้จักลูกตัวเองดีที่สุด เห็นท่าทางสับสนของเธอ เสนานีก็มั่นใจ

เรื่องนี้ เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องธรรมดาอย่างที่เธอคิด

ทั้งสองคบกันจริงๆหรอ?

เจ้านายคนใหญ่คนโตหนึ่งคน กับนักเรียนสาวอีกหนึ่งคน แม้ว่าชนัยจะดูยังอ่อนเยาว์ แต่สุดท้ายแล้วอายุก็ห่างกันรอบหนึ่ง มีความสัมพันธ์แบบนี้อยู่จริงๆหรอ?

เสนานีเป็นผู้ใหญ่ นึกถึงเรื่องพวกนี้แล้วสีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก แต่ก็อดกลั้นให้มากที่สุด ยังไงคุณชนัยท่านนี้ก็ช่วยพวกเธอไว้

ชนัยรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงขมวดคิ้วแน่น ยกมือขึ้นดันจานอาหารบนโต๊ะมาให้ “คุณแม่ ทานครับ”

เสนานีทำสีหน้าเรียบเฉย จู่ๆก็เปลี่ยนเรื่อง “คุณชนัย ดราณีเป็นเด็กที่ซื่อสัตย์ คุณช่วยพวกเรามากขนาดนี้ พวกเราขอบคุณมากจริงๆ แต่นอกจากขอบคุณแล้ว จะรีบคืนเงินและดอกเบี้ยให้เร็วที่สุดค่ะ”

จู่ๆก็พูดถึงเรื่องคืนเงิน แถมยังเป็นบนโต๊ะอาหาร ชนัยก็อึ้งไปเลย “คุณแม่......”

“ฉันทำใบยืมเงินให้ดราณีเอาให้คุณ”

ดราณีก็อึ้งไป ยกมือขึ้นดึงปลายเสื้อเธอใต้โต๊ะ “แม่ พูดเรื่องอะไรเนี่ย”

“พูดอะไรล่ะ ลูกเป็นนักศึกษาก็ตั้งใจเรียนไป ไม่ต้องมายุ่งเรื่องในครอบครัวมากหรอก ทางคุณชนัยเดี๋ยวแม่กับพ่อจะหาทางรวบรวมเงินมาคืนเขา” แม้ว่าเสนานีจะไม่ได้พูดอะไรชัดเจน แต่การกระทำทั้งหมดเห็นได้ชัด

คนที่ลื่นไหลแบบชนัย ก็รับรู้ถึงความคิดในใจอีกฝ่ายทันที เขาย่นหว่างคิ้ว สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

มื้อหนึ่งใช้เวลาทานหนึ่งชั่วโมงกว่า สุดท้ายตอนจะจากลากัน เสนานีก็ยืนกรานจะจ่ายเงิน ดราณีไม่ให้ชนัยกีดกัน รู้ว่าถ้าไม่ทำแบบนี้เธอจะยิ่งรู้สึกเสียใจ

ขณะที่กำลังจะไป ชนัยก็ยืนกรานให้คนขับรถไปส่งทั้งสองคน เสนานีก็ปฏิเสธสุดฤทธิ์ ด้วยท่าทางที่หนักแน่น ทำให้ชนัยรู้สึกกระอักกระอ่วน

หลังจากทั้งสองเดินไปขึ้นรถประจำทางที่สถานี ดราณีนึกถึงสถานการณ์ที่เกือบสูญเสียการควบคุมเมื่อครู่ ก็เอ่ยพูดเสียงเบา “แม่คะ คุณชนัยเขาก็มีน้ำใจ ทำไมเมื่อกี้แม่ต้องเสียงแข็งด้วยอ่ะ”

ไม่พูดเสียยังดีกว่า พอพูดแล้วความในใจของเสนานีก็เปิดออกทันที

สายตาที่เข้มงวดและจริงจังกวาดตามองมาที่เธอ “แม่ว่าเขามีน้ำใจเกินไป”

ดราณีใจเต้น ‘ตึกตัก’ สบสายตาเข้ากับแม่ มันคือความรู้สึกที่เธอคุ้นเคยอย่างมาก เป็นสายตาที่เสนานีมองเธอเมื่อเธอทำความผิดในตอนเด็กๆ

ใจเธออ่อนแอ เอ่ยถามอย่างลองเชิง “แม่ แม่เป็นอะไร?”

“แม่เป็นอะไรน่ะหรอ?” แม่ก็ยังเป็นแม่ เสนานีพ่นเสียงเย็นชา “เห็นว่าแม่โง่หรือไง? เธอสองคนส่งสายตาสื่อสารกันตอนทานอาหารคิดว่าแม่ไม่เห็นหรอ? ดราณี ลูกเป็นอะไรกับคุณชนัยนั่นกันแน่?”

พอถามออกไปแล้วก็ไม่มีช่องว่างให้ได้ประนีประนอม ดราณีเป็นคนที่โกหกคนไม่เก่ง เผยความลับออมาแล้ว ตอนนี้ก็เหมือนทำให้เธอสำนึกผิด