ตอนที่ 716 ความรู้สึกมั่นคงแบบนี้แต่ยังไม่แต่งงาน

ตอนที่ 716 ความรู้สึกมั่นคงแบบนี้แต่ยังไม่แต่งงาน

เสนานีใช้ชีวิตมาอย่างดี เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ที่ไหน เธองงไปสักพัก แต่ก็ไม่ได้ให้คนขับรถรอนาน จึงขึ้นรถไปก่อน

สิ่งที่สวยงามเหมือนภายนอกรถก็คือการตกแต่งภายในรถ คอนโซลตรงกลางที่นั่งด้านหลังมีน้ำสองขวดวางอยู่ เห็นก็รู้แล้วว่าเตรียมมาโดยเฉพาะ ดูแลทั่วถึงจริงๆ

ดราณีก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เธอรู้ว่านี่เป็นรถที่ราคาถูกที่สุดในบรรดารถของชนัยทั้งหมด แต่สำหรับคนธรรมดา มันก็ใหญ่โตมาก

ระหว่างทาง เสนานีรู้สึกอึดอัด นั่งในรถแล้วรู้สึกกังวลอยู่ตลอด ดราณีก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก กลัวพูดอะไรมากแล้วจะหลุดปาก

คนขับรถเป็นคนหน้าใหม่ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เดาว่าเพื่อไม่ให้โป๊ะแตก

ตลอดทางรถขับตรงไปที่ร้านอาหาร สองแม่ลูกพูดคุยกันน้อยมาก รอจนกว่ารถจะถึงหน้าประตูร้านอาหารไม่ง่ายเลย ดราณีถึงได้โล่งอก

เธอเงยหน้ามองตึกสามชั้นนอกหน้าต่างรถ มันคือร้านอาหารกวางตุ้งในเครือที่มีร้านมากที่สุดในท้องถิ่นเมือง J ราคาเป็นกันเองอย่างมาก มีคนมากมายสามารถมาทานได้ มีคนหลากหลายฐานะมาทานบ่อยๆ

แต่ร้านอาหารเล็กๆแบบนี้ช่างห่างไกลจากชนัย ดราณีค่อนข้างประหลาดใจนิดหน่อย หลังจากลงรถก็นำเสนานีเข้าไป เห็นสีหน้าของแม่ตนค่อยๆผ่อนคลายลง เธอก็เข้าใจถึงความเอาใจใส่ของอีกฝ่าย

ก่อนหน้านี้เธอพูดกับเขาว่าเสนานีอยากตอบแทนน้ำใจ อยากเลี้ยงอาหารเขา เดาว่าได้คิดถึงใจเธอเลยเลือกร้านอาหารที่ค่อนข้างธรรมดาหน่อยล่ะมั้ง

คิดถึงเรื่องพวกนี้แล้ว ใจดราณีก็อ่อนยวบ ใครบอกว่าชนัยทำตัวไร้สาระกัน ผู้ชายคนนี้เห็นอกเห็นใจคนอื่นจะตาย

บริกรนำทั้งคู่ไปยังหน้าประตูห้องหนึ่งของชั้นสอง “คุณผู้หญิงครับ ที่นี่ครับ”

ดราณีรู้สึกตื่นเต้น คิดถึงภาพที่สามคนทานอาหารด้วยกัน และค่อนข้างกังวลนิดหน่อย แต่ก็มาถึงแล้ว ก็ควรทานๆไป

เธอยกมือขึ้นผลักประตู พื้นที่ในห้องนี้ถือว่าใหญ่ที่สุดในร้าน มีพื้นที่ทานอาหารกับห้องส่วนตัวเล็กๆ และชนัยกำลังนั่งดื่มชาอยู่บนโต๊ะไม้เล็กๆข้างโต๊ะกลม

ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว เขาก็หันหน้าขึ้นมามองทันที ท่าทางตอนลุกขึ้นมานั้นโอเวอร์มาก “คุณแม่ สวัสดีครับ ผมชนัยครับ”

น้ำเสียงของเขาพยายามคุมให้สงบอย่างมาก แต่ปลายเสียงยังคงสั่นเล็กน้อย ถ้าคนไม่คุ้นเคยอาจจะฟังไม่ออก แต่ดราณีรู้สึกได้

เธอถึงพบว่า ไม่ใช่มีแค่เธอที่ตื่นเต้น แต่ชนัยก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน แต่หน้าตาก็ยังดู......จริงจังกว่าเธอ

เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสีหน้าท่าทางเขาแบบนี้ ดราณีที่อธิบายไม่ได้จู่ๆความรู้สึกระมัดระวังก็น้อยลงอย่างมาก

เสนานีค่อนข้างไม่คาดคิดเมื่อได้รับการตอบรับที่อบอุ่นของเขา ยื่นมือไปจับมือกับเขาหนึ่งที “สวัสดีค่ะคุณชนัย ฉันได้ยินดราณีพูดถึงคุณ เรื่องครอบครัวฉันในครั้งนี้ต้องขอบคุณการช่วยเหลือจากคุณมากๆเลยนะคะ ครอบครัวเรารู้สึกซาบซึ้งมาก”

ชนัยรีบโบกมือ “ไม่เป็นไรครับ คุณแม่อย่าพูดแบบนี้......”

ตอนแรกเสนานีนึกว่าชนัยจะเป็นคนที่เย่อหยิ่งคนหนึ่ง ยังไงฐานะเขาก็เป็นเจ้านายของดราณี จะหาเวลามาทานอาหารกับพวกเธอก็ยากมากแล้ว

แต่ตอนนี้เห็นท่าทางที่น่านับถือและน่าเกรงขามของชนัย จู่ๆเธอก็รู้สึกสับสนนิดหน่อย

ทำไมรู้สึกว่าเขาอึดอัด?

หรือว่าผู้ที่ประสบความสำเร็จจะค่อนข้างอ่อนน้อมถ่อมตน?

แต่ดูใบหน้าเขาที่ดูอ่อนเยาว์มาก ถ้าไม่บอกอายุก็ดูไม่ออกว่าจริงๆแล้วเป็นคนที่อายุสามสิบสี่ปี ถ้าบอกว่ายี่สิบหกยี่สิบเจ็ดก็คงเชื่อ