ตอนที่ 720 การปลอบโยนของเธอคือยาที่ดีของเขา

ตอนที่ 720 การปลอบโยนของเธอคือยาที่ดีของเขา

ดราณีไม่ได้พักผ่อน ตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาล ซื้อโจ๊กมาหนึ่งถุง เกี๊ยวหนึ่งห่อจากร้านโจ๊กแห่งหนึ่ง ต้องมีแคโรทีน กลัวว่าเนื้อจะทำให้เขาเลี่ยน แล้วจะช่างเลือก

เดินมาทางสถานีรถ แล้วเดินไปที่ร้านขายยา เธอชะงักฝีเท้า คิดอยู่หลายวินาทีก่อนเข้าไปซื้อยาแก้หวัดกับยาแก้แฮงค์ ตอนคุยโทรศัพท์เมื่อครู่ได้ยินว่าเขาไม่สบายตัว ถึงแม้ว่าจะมีเพื่อนที่ดีอย่างปรัณ แต่เพื่อป้องกันก็ซื้อไปจะดีกว่า

แม้ว่าเธอจะไม่มีเงิน การรักษาของทยุติก็ใช้เงินจำนวนมาก แต่ปกติปรัณก็ปฏิบัติต่อเธอดีมาก เธอจะขี้เหนียวไม่ได้

นั่งรถจากโรงพยาบาลถึงคฤหาสน์ปลายเขา เห็นคฤหาสน์ที่สะท้อนแสงบนครึ่งทางเขา ดราณีก็ถอนหายใจออกมา

ระแวกบ้านของคนรวยคงไม่ให้รถผ่านสินะ เธอต้องเดินจากที่นี่ไป

ยี่สิบนาทีต่อมา สุดท้ายก็เดินหอบหายใจเหนื่อยมาถึงทางเข้าคฤหาสน์ เมื่อก่อนตอนที่ดูแลชนัย เขาเคยบอกรหัสผ่านกับตนไว้เพื่อให้สะดวก ตอนนี้กดกริ่งไม่ได้ เธอเลยตองกดรหัสผ่านเข้าไปทันที

เธอเดินตั้งแต่ประตูใหญ่แกะสลักสไตล์ยุโรปถึงประตูหลักคฤหาสน์ ผลักประตูเข้าไป ภายในห้องมืดสลัว มีแค่ไฟที่สว่างอยู่ที่หน้าประตู ไม่มีแม้แต่เงาคนในห้องนั่งเล่น

คนอื่นล่ะ?

ดราณีขมวดคิ้วเล็กน้อย เปลี่ยนรองเท้า ยกมือขึ้นเปิดไฟดวงใหญ่ของห้องนั่งเล่น ก้าวเท้าเบาๆเดินขึ้นไปบนห้องใหญ่ชั้นสอง

สภาพเหมือนกับชั้นหนึ่งเลย ประตูห้องใหญ่ปิดแน่นสนิท ความกังวลในใจยิ่งมากขึ้น เธอรีบเดินเข้าไป เธอยกมือขึ้นเคาะก๊อกๆสองที “ชนัย คุณอยู่ในนั้นไหม?”

พูดจบ รอบตัวก็เกิดความเงียบ

ไม่มีใครตอบเธอ

ทั้งหมดนี้ผิดปกติเกินไปแล้ว ผิดปกติจนทำให้เธอรู้สึก......กังวล

ดราณีทำอะไรต่อไม่ถูก จึงเปิดประตูเข้าไปทันที แสงไฟบนทางเดินลอดเข้ามากระทบพื้นที่ขอบประตูทางเข้า แสงไฟอ่อนๆทำให้เธอเห็นผู้ชายที่นั่งอยู่บนพื้นพรมข้างเตียงชัดเจน

เขาค่อยๆเอนหลังพิบข้างเตียง เรียวขายาวยืดออกไปหนึ่งข้าง อีกข้างงออยู่ แขนวางไว้ที่พื้น ทั้งร่างมีกลิ่นเบียร์

เขาดื่มเบียร์น้อยมาก ดราณีจำได้ว่าเขาเคยพูดว่า เบียร์ไม่มีรสชาติดื่มไปก็ไม่สบายตัว แต่วันนี้เขากลับดื่มมันเสียเยอะ

ร่างเขาตลบอบอวลไปด้วยความรู้สึกอนตรายที่ไม่น่าเข้าใกล้ ทรงผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้าไม่เป็นระเบียบ ถ้าไม่รู้จักเขาเพียงพอ เกรงว่าแม้แต่เธอก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้แม้แต่ครึ่งก้าว

บรรยากาศในห้องนี้มันช่าง......น่ากลัวเกินไป

ไม่ทันได้คิดเหตุผลอะไร ดราณีก็ถือของเข้าไป ไม่ได้เปิดไฟ กลัวว่าจะไปกระตุ้นความอ่อนแอและความอ่อนไหวของเขาในตอนนี้ เธอย่อตัวลงไปตรงหน้าเขา ดวงตาสะท้อนแสงจากด้านนอก ถามเขาด้วยดวงตาอ่อนวานมีเสน่ห์ “ชนัย คุณเป็นอะไร?”

สัญชาตญาณบอกดราณีว่า เขาต้องเจอกับเรื่องบางอย่างถึงได้เป็นแบบนี้ และต้องเป็นเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกแย่มากๆ

ชนัยมองคนตัวเล็กตรงหน้า ได้เสียงอันคุ้นเคยข้างหู เสียงอ่อนโยนนั้นกลายเป็นยาดีที่สามารถปลอบโยนเขาได้ในคืนนี้

“มาแล้วหรอ......” ลูกกระเดือกเขาขยับ ใช้พลังในการเอ่ยออกมาสามพยางค์ น้ำเสียงแหบพร่าเหมือนเดิมทำให้รู้สึกสงสาร เขาสูบบุหรี่จัดมาก มวนแล้วมวนเล่า ลำคอแสบจนทรมาณไม่ไหว

ดราณีมองใบหน้าเขาที่ซ่อนในความมืด ดวงตาที่ปกติจะสดใสและกระตือรือร้นในตอนนนี้มันช่างหดหู่ ความภาคภูมิใจในตัวเขาดูเหมือนจะถูกคนพรากเอาไป เหลือแต่เพียงบาดแผลที่เลือดไหลในตอนแรก