ตอนที่ 721 ชีวิตนี้ก็หนีไม่พ้น

ตอนที่ 721 ชีวิตนี้ก็หนีไม่พ้น

รู้สึกว่าเสื้อผ้าถูกดึงออก ดราณีที่ไม่เคยทำเรื่องแนบชิดแบบนี้มาก่อนก็ยกมือขึ้นจับมือเขาไว้ “ฉัน ฉันกลัว......”

ร่างที่อยู่ด้านบน หยุดการกระทำลง ด้านล่างทรงผมที่ยุ่งเหยิง ดวงตาดำสนิทแผ่รังสีที่ไม่เข้าใจ

นานสักพัก น้ำเสียงแหบของเขาก็พ่นออกมา “กลัวฉัน?”

ดราณีฟังความหมายลึกซึ้งในคำพูดเขาไม่ออก เลยพยักหน้า “......นิดหน่อย”

เฮ้อ

เสียงที่แผ่วเบาที่แทบจะไม่ได้ยินออกมาจากริมฝีปากเขา ดราณีไม่แน่ใจว่าเมื่อครู่เขาได้ยิ้มออกมาไหม

“ถ้ากลัว......ก็ช่างมัน” เขาหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะพลิกร่างออกมา

อย่างไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น เธอเห็นสีหน้าท่าทางของเขา ได้ยินโทนเสียงของเขา ดราณีคิดว่าถ้าตอนนี้ตัวเองผลักเขาออก บางทีต่อจากนี้......ไม่ ไม่มีคำว่าต่อจากนี้อีกแล้ว

ดังนั้น ในคำคืนแบบนี้ มีเพียงแค่พวกเขาไม่มีช่องว่างของใครอื่น เธอได้ทำสิ่งที่กล้าบ้าบิ่นที่สุดในชีวิตยี่สิบปี

เธอจับมือของชนัยไว้

ไม่คิดว่าเธอจะเคลื่อนไหวไปอีกขั้นอย่างชัดเจน ตอนที่ปลายนิ้วเธอสัมผัสตน หลังชนัยก็แข็งทื่อ

เขาเอีงหน้า ไม่ได้หันกลับไปมองเธอ แต่แม้ว่าจะไม่ได้พูดสักประโยคเดียว ดราณีก็ยังรู้สึกถึงความปรารถนาของเขาที่มีต่อเธอ

เขาต้องการคนอยู่เคียงข้าง ด้วยความกระหายอย่างมาก

ดราณีหายใจเข้าลึกๆ คลายมือที่จับเขาไว้เล็กน้อย ขนตาเรียวยาวเหมือนพัดที่ทำจากต้นปาล์มสองใบนั้นกระพริบขึ้นมา

หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาจากลำคอ น้ำเสียงสั่นไหว

“ฉันไม่ได้กลัวคุณ ฉันแค่ไม่เคย......”

ประโยคเดียว เหมือนขุดชนัยขึ้นมาจากมหาสมุทรอันหนาวเหน็บ ราวกับภาพเช้าเกิดขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายเขาก็หันศีรษะกลับไปมองเธอ

สายตานั้นราวกับถามว่า ‘เธอรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่’

ปกติดราณีส่วนมากจะไม่เข้าใจชนัย แต่เขาในคืนนี้ได้เผยทุกอย่างออกมาให้เห็นอย่างไม่กระดากอาย

ในตอนนี้ คำพูดมากแค่ไหนก็ไม่สามารถรักษาความว่างเปล่าในหัวใจได้

ท่ามกลางสายตาอันร้อนแรงของเขา ดราณียื่นมือไปคว้าลำคอเขาไว้ แล้วค่อยๆส่งตัวเองไป เธอจูบลงไปยังริมฝีปากที่นุ่มเหมือนกัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น “ฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนคุณ”

ค่ำคืนที่โดดเดี่ยว ที่ไม่สามารถทนต่อไปได้ หนองน้ำที่ลึก โคลนอันสกปรก

แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไร ให้เขาด้วยความกล้าหาญที่เหมือนกับแมงเม่าบินเข้ากองไฟ

เธอบอกว่า เธออยากจะอยู่เป็นเพื่อนเขา

เลือดในร่างกายชนัยไหลเวียนขึ้นมาอย่างรุนแรง จากปลายเท้าขึ้นไปสู่ปลายศีรษะ จากริมฝีปากลึกไปถึงขั้วหัวใจ

ตอนที่เธอพูดประโยคนั้น ชนัยก็รู้ว่าตัวเองจบแล้ว เขาตกอยู่ในกำมือของหญิงสาวคนนี้โดยสิ้นเชิงแล้วจริงๆ ไม่มีหนทางออกจากการตกลงไปในความอ่อนโยนของเธออย่างเต็มใจ

แม้ว่าหลังจากตกลงไปแล้วจะมีอันตราย ชนนัยก็ไม่คิดจะย้อนกลับ ไม่คิดจะปล่อยมือ

ดราณีรู้สึกว่าเขาที่เซื่องซึมเหม่อลอยเมื่อครู่นี้ จู่ๆก็เหมือนโดนฉีดยากระตุ้นขึ้นมา เขาประคองใบหน้าเธอจูบแล้วจูบอีก นิ้วมือคล่องแคล่วปลดเสื้อผ้าบนร่างเธอออกอย่างไม่ต้องใช้แรง อากาศสัมผัสถูกผิวหนนัง ดราณีจับเขาไว้อย่างรู้สึกกระวนกระวายใจ

ในขณะเดียวกันก็ร้องเรียกชื่อเขาอย่างกระสับกระส่าย “ชนัย......”