ตอนที่ 722 เป็นผู้หญิงของเขาคนเดียวเท่านั้น

ตอนที่ 722 เป็นผู้หญิงของเขาคนเดียวเท่านั้น

นอนจนถึงฟ้าสว่าง ตอนตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างแล้ว แม้ว่าชนัยจะต้องไปสังสรรค์ในตอนกลางคืน แต่ในตอนเช้าเขาตื่นนอนไม่เป็นเวลา ตอนลืมตาขึ้นมาผู้หญิงตัวเล็กข้างกายยังหลับอยู่

เธอหลับได้ดีมาก ร่างกายเล็กซบอยู่ที่อกเขา ไม่ได้สงเสียงใดๆ ดวงตากลมโตในตอนนี้ปิดอยู่ ผ้าห่มหล่นลงมาจากไหล่เธอ เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียน

ตั้งแต่ลำคอจนถึงไหล่ ทั้งหมดมีแต่รอยรักสีแดงที่ทิ้งไว้เมื่อคืน ทำให้คนเห็นอิจฉาตาร้อน

ชนัยค่อยๆปิดตาลงเบาๆ เพื่อบดบังความปรารถนาที่ขึ้นมาอีกครั้ง เขายกมือดึงผ้าห่มขึ้นมาบังรอยรักจางๆ

บางทีเธออาจจะตื่นเพราะการกระทำของเขา เห็นแค่ขนตายาวของหญิงสาวขยับเบาๆสองที วินาทีต่อมาก็ลืมตาขึ้น พอเห็นเขาแล้วก็รู้สึกตกใจอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางทึ่มๆแบบนั้นน่ารักมากเป็นพิเศษ

“ตื่นแล้วหรอ?” ชนัยกระตุกคิ้ว วางแขนไว้ข้างเธอแล้วจ้อง

ดราณีมองไปรอบห้องหนึ่งรอบ ตอนที่มองไปเห็นกองเสื้อผ้าที่ไม่เป็นระเบียบอยู่บนโซฟา ภาพที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็แวบเข้ามา......

เธอหน้าแดงทันที แล้วซ่อนเข้าไปใต้ผ้าห่ม “ตะ ตื่นแล้ว......”

ชนัยรู้ว่าเธอเขินอาย แม้ว่าผู้หญิงเขาจะเยอะ แต่ใบหน้าเขินอายแบบนี้เขาเคยเห็นเป็นครั้งแรก เขาเม้มปากยิ้มเบาๆ ยกมือขึ้นลูบหน้าผากเนียนของเธอ “เหนื่อยไหม?”

เหนื่อยไหม

ถ้าปกติเขาถามแบบนี้ ดราณีจะไม่รู้สึกอะไรเลย แต่ในตอนนี้ ความหมายแฝงในคำพูดนี้มันค่อนข้างลึก......

“ไม่เหนื่อย” พูดจบ เธอเตรียมจะขยับตัวออกห่างจากเขานิดหน่อย ยังไม่ทันได้ออกแรงก็รู้สึกว่าเอวเหมือนถูกบีบแน่นจนเจ็บ

เธออดไม่ได้ที่จะหายใจเสียงต่ำ “โอ๊ย......”

“เป็นอะไร?” เขามองเธอด้วยสายตาเป็นห่วงอย่างมากทันที

ดราณีจ้องเขาเขม็งอย่างอายและโกรธอย่างมาก “เป็นอะไรน่ะหรอ!?”

หัวสมองที่ฉลาดอยู่ตลอดเวลาของชนัยจู่ๆก็ไม่ทำงาน มองท่าทางที่ราวกับว่าทั้งโกรธและอายของเธอ นอกจากกังวลก็ไม่ได้คิดอะไรอื่นอีก “เป็นอะไรกันแน่?”

ดราณีใบหน้าขึ้นสีโดยไม่ได้พูดอะไร สักพักเธอไม่รู้ว่าเขาจงใจแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจหรือว่าไม่เข้าใจจริงๆกันแน่

ช่างเถอะ ยังไงก็ต้องลุกจากเตียง

ดราณีจิตใจแรงกล้าแม้ร่างกายจะไม่เอื้อ ประคองแขนนั่งขึ้นจากเตียง ไม่เคยมีวันไหนที่พบว่าการลุกจากเตียงเป็นเรื่องที่ลำบากขนาดนี้มาก่อน

เมื่อคืน......มันรุนแรงขนาดนั้นเลยหรอ?

ยิ่งคิดก็ยิ่งอาย เธอกำลังเตรียมจะใช้เท้ายื่นไปถึงรองเท้าสลิปเปอร์ที่อยู่ไม่ไกล ระยะห่างอีกนิดเดียว จู่ๆฝ่ามือใหญ่ก็หยิบรองเท้าสลิปเปอร์คู่นั้นขึ้นมา ใส่ให้เธออย่างมั่นคง

ฉวยโอกาสตอนที่เธออึ้งอยู่ ชนัยลุกขึ้นเอาแขนยันตัวเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง สีหน้าค่อนข้างจริงจัง “ฉันถามเธออยู่นะ ทำไมไม่พูด?”

ดราณีสบสายตาที่จริงจังนั้น ถึงได้พบว่าที่แท้เขาก็เป็นห่วงตนมาก

พึมพำกับตัวเองอยู่สักพักก่อนจะโพล่งออกมาแผ่วเบา “ฉะ ฉันปวดเอว ขาก็ปวด อาจจะเพราะเมื่อวานเหนื่อยจน......”

พูดจบ ดราณีก็รีบก้มหน้า เธอคิดว่าใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเองสามารถทอดไข่ได้