ตอนที่ 723 ที่เรียกว่าขโมยกิน

ตอนที่ 723 ที่เรียกว่าขโมยกิน

ดราณีไม่คิดว่าชนัยจะพูดแบบนี้ เธอนึกว่าเขาจะไม่ดีใจมากๆหลังจากได้รู้ ไม่มีใครหวังว่าจะได้พบกับคำวิพากษ์วิจารณ์จากพ่อแม่อีกฝ่ายหรอก

แต่เขาก็เป็นผู้ใหญ่มากกว่าที่เธอคิด เขาผ่านอะไรมามากมายถึงได้มีความใจเย็น สิ่งที่เขาคิดคือจะต้องพยายามเผชิญหน้ากับพ่อแม่เธอให้มากขึ้น และไม่ได้มีความรู้สึกในแง่ลบ

ถ้าเป็นตัวเอง คงทำไม่ได้แบบนี้ล่ะมั้ง?

จู่ๆดราณีก็รู้สึกจู่ๆดราณีก็รู้สึกเคารพคนตรงหน้าขึ้นมา “คุณไม่ใส่ใจจริงๆหรอ?”

“ใส่ใจสิ” ชนัยปล่อยมือลงอย่างช่วยไม่ได้ “แต่นั่นเป็นพ่อแม่ของเธอ คุณแม่พูดแบบนั้นก็เพื่อพิจารณาเพื่อเธอ พอคิดดีๆแล้วก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร”

เขายอมรับว่าตนเองก็ค่อนข้างผิดหวัง ยังไงตั้งแต่เล็กจนโตน้อยคนที่จะไม่ยอมรับเขา ถึงจะมีก็เป็นคนที่มีความเห็นไม่ลงรอยกันในครอบครัว

แต่ตอนนี้ยากที่จะจับมือดราณีไว้ ยังหวานกันได้ไม่นานก็มีอุปสรรคอื่นแล้ว ในใจต้องรู้สึกแย่อย่างแน่นอน แต่ความรู้สึกแย่นี้ไม่ได้มาครอบครองอารมณ์ของชนัยทั้งหมด

เขาได้เธอแล้ว ยังไม่พอใจอะไรอีกล่ะ? สมบัติอันล้ำค่าก็ต้องมีอะไรให้ทดสอบมากมาย เขามั่นใจว่าตัวเองต้องเอาชนะมาได้

ดราณียื่นมือไปคว้าปลายเสื้อเขาไว้ แสงในดวงตาราวกับซ่อนดวงดาวนับไม่ถ้วนไว้ “ชนัย ขอบคุรที่เข้าใจนะคะ”

เขาผลุบตาลงมองไปที่ใบหน้าเนียนนั้น

เธอเป็นแบบนี้มาโดยตลอด ไม่ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเป็นอย่างไร เธอก็จะเป็นผู้หญิงที่มีความแตกต่างชัดเจน เธอมีกฎระเบียบและความรู้ความเข้าใจของตัวเอง เหมือนกับตอนนี้แบบนี้ ไม่ว่าความสัมพันธ์ทั้งสองจะเปลี่ยนไปอย่างไร เธอก็จะพูดขอบคุณที่เข้าใจเหมือนเดิม แสดงออกถึงการรู้สึกขอบคุณกับเขาแบบนี้

ที่จริงแล้วชนัยไม่ต้องการคำ ‘ขอบคุณ’ จากเธอ เขาเต็มใจให้เธอ ไม่ต้องการให้เธอทำอะไรเพื่อตัวเขาเอง แต่จะมีใครไม่อยากได้สิ่งใดจากอีกฝ่ายล่ะ

เธอไม่เคยทำไปเพราะหวังผลอะไรจากอีกฝ่าย ดราณีคนนี้จะไม่ให้เขาชอบได้อย่างไร

ดังนั้นการเข้าใจผิดนี้ก็ไม่มีอะไร เขามีเวลาให้พ่อแม่เธอเกิดความประทับใจต่อตัวเขาเอง

“ฉันควรจะขอบคุณพ่อแม่เธอ ที่ได้สอนเธอมาดีขนาดนี้ เติบโตมาอย่างแข็งแรง ไม่งั้นฉันคงไม่ได้เจอแฟนสาวที่น่ารักขนาดนี้”

แม้ว่าปกติชนัยจะเป็นคนที่ปากเสียง พูดจาหวานเลี่ยนน้อยครั้ง คำพูดเลี่ยนๆพวกนี้ก็น้อยครั้งที่จะพูดเหมือนกัน

เมื่อก่อนดราณีจะระมัดระวังชนัยมาก แต่หลังจากที่ตัวเองชอบผู้ชายคนนี้จริงๆ ทุกครั้งที่ได้ฟังคำพูดแบบนี้ ในใจก็ปรากฏความสุข

“ไม่ว่าจะเป็นยังไง คุณก็อย่าเก็บไปใส่ใจเลย ฉันไม่อยากให้คุณไม่มีความสุข”

เสียงจุ๊บอ่อนหวานของหญิงสาวอยู่ข้างหู ชนัยเหมือนกับถูกแสงแดดอุ่นๆโอบรอบตัว “โอเค”

หวานก็คือหวาน ยังไงก็ต้องไปโรงพยาบาล

ดราณีค่อยลุกขึ้น พยายามไม่ใช้ร่างกายส่วนล่าง แต่แม้ว่าจะพยยามแค่ไหนก็ยังเจ็บ ชนัยเห็นก็สงสาร ถึงขั้นเริ่มเสียใจทำไมเมื่อวานตนเองถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้น

ดราณีก็อายไปด้วยแต่ก็ปลอบเขาไปด้วย สุดท้ายคนที่รู้สึกผิดที่สุดก็คือเธอ

หลังจากจัดการคนง่ายๆนิดหน่อย ล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ชนัยก็พาเธอลงมาทานอาหารเช้า บริเวณคฤกาสน์มีร้านอาหาร ส่งมาถึงในบ้านทันที