ตอนที่ 723
ตอนที่ 724 ไม่อนุญาตให้เจอเขาอีก
October 28, 2026
ตอนที่ 724 ไม่อนุญาตให้เจอเขาอีก
ชนัยก็ไม่ได้ผ่อนคลายจากคำพูดน้ มองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาซับซ้อน “ดราณี ฉัน”
ยิ่งเขาเป็นแบบนี้ดราณีก็ไม่สบายใจ “ฉันรู้ว่าคุณมีอดีตของตัวเอง ฉันไม่บังคับให้คุณบอกอะไรฉันหรอก รอจนกว่าวันที่คุณอยากจะพูดก็ได้ ฉันแค่กลัวว่าคุณจะรู้สึกแย่”
แต่เธอไม่เคยคิดมาก่อน ว่านี่เป็นบาดแผลของชนัยจริงๆ
“อดีตของฉัน และเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในครอบครัวฉัน มันน่าอายที่จะพูดออกมามากๆ ไม่ใช่ไม่อยากบอกเธอ แต่ฉันแค่ยังไม่ได้เตรียมใจ”
“ไม่เป็นไร” ดราณียดมือขึ้นลูบหลังเขา “พวกเราไม่พูดเรื่องนี้แล้ว”
สีหน้าชนัยค่อนข้างหดหู่ น่าจะคิดเรื่องอะไรอยู่ เขาเหม่อลอยนิดหน่อย
ดราณีเห็นว่าเป็นอย่างนี้แล้วในใจก็วูบ โน้มเข้าไปจูบมุมปากเขาเบาๆ ให้พลังปลอบโยนเขา “ไม่ต้องเสียใจแล้วนะ หืม? มีฉันอยู่เคียงข้างคุณทั้งคนนี่?”
มีฉันอยู่ข้างคุณ
คำพูดเรียบง่ายห้าพยางค์ทำให้อารมณ์หดหู่ของเขาหายไป คนมากมายพูดแบบนี้กับเขา แต่คนเดียวที่ทำให้ใจเต้นได้ก็มีแต่ดราณี
“ที่รัก”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดึงดูดดังขึ้นข้างหู ดราณีหน้าแดงเพราะเขาเรียก “ฉัน ฉันต้องลงแล้ว”
“ได้” ในใจชนัยแม้จะรู้สึกเสียดาย แต่ก็ทำได้เพียงปล่อยเธอไป “หายยุ่งแล้วค่อยคุยกัน ตอนเย็นมีเวลาว่างก็มาทานข้าวด้วยกัน ฉันจะมารับเธอเอง”
ดราณีพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ได้ค่ะ”
ตั้งแต่ลงจากรถ เธอก็ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน ผู้ชายที่นั่งอยู่ในรถก็ไม่ขยับเช่นเดียวกัน ทั้งสองกั้นด้วยฟิล์มสีเข้มของรถ คุณมองฉัน ฉันมองคุณ สุดท้ายก็เป็นชนัยที่พูดออกมาก่อน
“ทำไมไม่ไป?”
“ฉันรอให้คุณไป คุณรีบไปทำงานสิ”
ชนัยขมวดคิ้ว “ฉันเห็นเธอไปก่อนค่อยไป”
คนมีความรักมักเป็นแบบนี้ แค่จากกันนิดเดียวก็เหมือนจากกันนานมาก
ดราณีทำได้เพียงโบกมือ แล้วหมุนตัวเข้าไปในโรงพยาบาล แม้ว่าจะหันหลังให้เขา แต่ก็ยังรู้สึกถึงสายตาประกายคู่นั้นของคนด้านหลัง
เดินเข้าไปในประตูหลักโรงพยาบาล เธอถึงถอนหายใจออกมา เมื่อครู่ถูกเขาจ้องมอง ด้านหลังแข็งทื่อไปหมด
แต่ในตอนนี้ ด้านหลังจู่ๆก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นมา “ดราณี? ทำไมลงมาล่ะ?”
ดราณีสั่นขึ้นมา รีบหันศีรษะไปมอง เห็นแค่ลุงธนชิตกำลังถือถุงเก็บความร้อนสีเหลืองเดินมาทางตน
ในใจเธอเต้น ‘ตึกตัก’ ไม่แน่ใจว่าเมื่คอรู่ที่ลงมาจากรถชนัย ถูกธนชิตเห็นหรือไม่ แอบรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
“คุณลุง มาแล้วหรอคะ?”
“ใช่” ธนชิตยกถุงเก็บความร้อนในมือขึ้นมา “ลุงเอาซุปมาส่งให้พ่อเธอ ทานอาหารที่โรงพยาบาลเป็นประจำไม่ค่อย คนป่วยจะสะเพร่าไม่ได้ ต้องทานอะไรบำรุงหน่อย ซุปกระดูกนี้ต้มเกือบสามชั่วโมงแน่ะ”
ดราณีรีบขอบคุณ “ลำบากคุณลุงแย่เลย!”
“พูดอะไรกัน คนบ้านเดียวกัน” ธนชิตรีบโบกมือ ตอบอย่างเกรงใจ แต่แป๊ปเดียวเขาก็เปลี่ยนเรื่อง “นี่โบกรถมาหรอ? ลุงเห็นเธอลงมาจากรถคันดำ”