ตอนที่ 725 แฟนสาวต้องการปิด

ตอนที่ 725 แฟนสาวต้องการปิด

วันนี้ ดราณีไม่ได้อารมณ์ดีนัก ด้านหนึ่งคือเพราะอยู่ที่โรงพยาบาล มีคนป่วยอยู่รอบกายเยอะเกินไป ผ่านไปผ่านมามองดูแล้วไม่อาจอารมณ์ดีได้ แต่หลักๆเลยก็เพราะว่าคำพูดพวกนั้นของเสนานี

ตั้งแต่เล็กจนโตเธอสิ่งที่เธอถูกชมมากที่สุดคือเชื่อฟังไม่ทำให้เป็นห่วง แต่ข้อดีของเธอก็เป็นข้อเสียของเธอด้วย เพราะคิดว่าเสนานีและทยุติเลี้ยงเธอให้โตมาไม่ง่ายเลย เลยเชื่อฟังคำสอนของพวกเขาอย่างมาก

ตอนเล็กๆก็ไม่ได้รู้สึกอะไร พอโตขึ้นก็พบว่า คำพูดของคนในครอบครัวทำให้เธอกดดันจิตใจมากๆ เหมือนตอนนี้ แม้ว่าเธอจะไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเสนานี ถึงขนาดรู้สึกว่ามันกดดันมาก แต่ในความเป็นจริงเธอก็ต้องตอบตกลงโดยไม่มีเงื่อนไข

การตอบตกลงนี้แม้ว่าจะลดความรู้สึกผิดที่มีต่อครอบครัวได้ แต่สำหรับตัวเอง มันคือความกดดันและภาระชนิดหนึ่งตั้งแต่ต้นจนจบ

ดราณีไม่เคยรู้สึกถึงประเด็นนี้ แต่ตอนนี้รับรู้อย่างชัดเจนแล้ว เธออยากเจอชนัยมาก และเพราะเหตุนี้ทำให้เธอได้รู้ความคิดที่แท้จริงของตัวเองล่ะมั้ง

แต่จะให้เธอไม่ดูแลครอบครัวตอนนี้จริงๆ เธอทำไม่ลง และทำได้เพียงเท่านี้

เย็นวันนั้น ดราณีทานข้าวที่โรงอาหารของโรงพยาบาลเสร็จกำลังนอนในห้องผู้ป่วย ล้างหน้าแปรงฟันไม่ได้สะดวกเท่าไหร่ แต่ก็ผ่านมันไปได้ ทางด้านโรงพยาบาลนั้นเพราะว่าชนัยดูแลอยู่ เลยสะดวกขึ้นมาก

ห้าโมงครึ่ง ชนัยโทรศัพท์มาพอดี ดราณีหาข้ออ้างออกจากห้องผู้ป่วย เดินไปบริเวณมุมๆมั่นใจว่าด้านหลังไม่มีคนแล้วถึงกล้ารับสาย

“ฮัลโหล?”

“อยู่โรงพยาบาลหรอ?” เทียบกับเสียงหดหู่ของเธอ เสียงของเขาผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด

ดราณีกดเสียงต่ำลง “ใช่ ฉันอยู่เป็นเพื่อนพ่อน่ะ”

“ตอนเย็นทานอะไร ฉันจะไปรับเธอไปทานข้าว แล้วเดี๋ยวมาส่ง” ชนัยพูดไปด้วย ตัวเขาก็เข้าไปในรถแล้ว ส่งสายตาให้กับคนขับรถ อีกฝ่ายก็เข้าใจโดยปริยายว่าให้ขับไปที่โรงพยาบาล

แต่ในวินาทีต่อมา เสียงหญิงสาวในลำโพงกลับพูดอย่างตะกุกตะกักกระอักกระอ่วนใจ “ฉัน ฉันอาจจะไม่ทานข้าวกับคุณไม่ได้แล้วเย็นนี้”

ปฏิเสธมาอย่างไม่ทันคาดคิดอ ชนัยรู้สึกงงนิดหน่อย

อึ้งไปหนึ่งวินาที พอได้สติกลับมาก็นึกถึงสถานการณ์ที่บ้านของเธอทันที “ทำไม ที่โรงพยาบาลมีเรื่องอะไรหรอ?”

ดราณีไม่อยากให้เขารู้เรื่องที่เสนานีไม่อนุญาตให้ตนเจอกับขา ยังไงพอลองคิดกลับกัน มันช่างทำลายความเชื่อมั่นอย่างมาก

เธอกัดริมฝีปาก หยุดไปสักพักก่อนจะตอบกลับ “ใช่ พ่อต้องตรวจร่างกายเยอะมาก แม่ก็อยู่โรงพยาบาลตลอดจนช่วงนี้เหนื่อยมาก ลุงป้าก็ต้องไปทำงาน ฉันต้องมาแทนที่นี่สักหน่อย”

ชนัยพยักหน้า นึกถึงวันที่เจอคนแปลกหน้าสองคนที่นอกห้องฉุกเฉิน คงจะเป็นลุงป้าเธอล่ะมั้ง?

แม้ว่าความประทับใจไม่ได้ลึกซึ้งอะไร แต่พอนึกดูก็สามารถจำรูปร่างคร่าวๆได้ ในหลายปีมานี้เขาเจอคนมาทุกประเภท ลุงป้าของดราณีเป็นคนอย่างไร แค่ดูแวบเดียวก็พอจะเดาได้

แค่อย่ายุ่งจนลืมทานข้าว

“อยากทานอะไร ฉันจะซื้อแล้วเอาไปส่ง”

ดราณีพอได้ยินว่าเขาจะมา เธอก็กังวลทันที “เอ่อ......ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องจริงๆนะ ฉันทานอะไรนิดหน่อยที่โรงพยาบาลก็พอแล้ว โรงอาหารมีทุกอย่าง”

ชนัยรู้ว่าทำไมเธอถึงปฏิเสธตนอย่างหวาดกลัว เลยถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ “ฉันส่งไปให้เธอ เธอทานที่โรงอาหารเสร็จแล้วค่อยขึ้นไป ไม่ถูกพบหรอก”

ถูกจับได้ว่าคิดเล็กคิดน้อย ดราณีแอบประทับใจและรู้สึกผิด เธอพึมพำกับตัวเองอยู่นานแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป สุดท้ายชนัยก็กลัวเธอจะกระอักกระอ่วน เลยพูดต่อไปว่า “งั้นก็ตามนี้ เดี๋ยวเจอกันแถวๆโรงอาหาร ฉันไม่ขับรถเข้าไป”

เพื่อไม่ให้ถูกจับได้ เพื่อให้เงียบๆ เขาได้ทำในสิ่งที่ตัวเองสามารถทำได้ทั้งหมด

ดราณีทำได้เพียงตอบรับ “งั้นก็หกโมงครึ่ง ฉันรอคุณ”